سکوت معنی‌دار فرح در برابر یکی از تاریخی‌ترین رویدادهای تاریخ معاصر، در حالی است که پسرک اش، رضا، انقلاب فروهری آریائیان را حرکتی فاشیستی و نژاد پرستانه نامید و خیلی سریع نسبت به آن موضع‌گیری کرد. این کار توهین آمیز و خیانت بار او موجب بیداری بسیاری از جوانان ساده دل و بی تجربه شد، که تا امروز، به علت عشق شان به دو پهلوی اول و دوم، نمی توانستند باور کنند نوه‌ی رضا شاه بزرگ نیز که دمب خزعل را گرفت و خوزستان را از چنگ جهودهای سعودی و انگلیس‌ها به در آورد، نیز می تواند یک خائن و مزدور درجه‌ی یک عرب‌ها و اسرائیلی‌ها باشد. کسی که حتا خلیج پارس را نیز برای خوشایند تامین کنندگان هزینه‌ی تحصیل دختران اش، – که در آینده حتما شوهرهای عرب و جهود خواهند کرد-، صرفا خلیج می نامد و بدون هیچ پروائی نیز همراه با تمامی گروهک‌های نژادپرست، خواهان تشکیل فدرالیسم قومی-دینی در ایران است.

چنین کسی، که در روز روشن ملت چند هزار ساله و یکپارچه‌ی ایران را می خواهد با حربه‌ی دمکراسی و حقوق بشر، یعنی همان حربه‌های طراحی شده در اتاق‌های فکری اسرائیل و انگلیس و آمریکا، به واحدهای نژادی متخاصم تقسیم کند، می آید و مدعی می شود که فرزندان کوروش که می گویند نمی خواهند عرب پرستی کنند و زیر تیغ جهودها و عرب‌نژادهای حاکم بر کشور اشغال شده‌ی خود زندگی کنند، نژاد ستیز و فاشیستند، آن هم فرزندانی که به طور آزادانه از نژادهای گوناگون دست در دست هم دادند و با سوگند به روح کوروش بزرگ اعلام کردند که یک ملت اند و نه چند ملیت، آن گونه که پسر فرح و همنشین محمد السلمی مدعی است.

باری، پس از این رسوائی بود که بسیاری از جوانان به خود آمدند و واکنشن نشان دادند: ما شاهد این بودیم که فرزندان دلاور کوروش بزرگ نام این خائن را از رضا پهلوی به رضا سوپری تغییر دادند و کار درستی کردند، چرا که او پهلوی نیست.

حال پرسش این است که دلیل سکوت فرح، ملکه‌ی قلب‌های توده ای‌ها و مسلمان‌ها، که همیشه در ظاهرسازی و گول زدن جوانان میهن پرست کاملا حرفه ای و موفق عمل کرده است، چیست؟ چرا او دیگر ظاهر سازی نمی کند و پرده را از روی چهره‌ی خویش فرو انداخته است؟

آگاهان می دانند که ما تا به امروز اسناد و تحلیل‌های ریشه ای زیادی از خیانت‌های فرح به دست داده ایم که همگی در تارنمای بازیابی ایرانشهریگ ذیل «موزه‌ی خیانت» موجودند. در اینجا، و به مناسبت جدیدترین خیانت او، یعنی سکوت اش، سندی دیگر از او به دست می دهیم که قبلا نیز ارائه کرده ایم. این سند برای موضوع بحث ما بسیار مهم است، چرا که در این سند فرح به صراحت خود را یک عرب می نامد و افتخار می کند که ایرانی تبار نیست و عرب‌تبار است، آن هم از نژاد خود محمد، که او نیز نژاد اش به جهودها می برد و از فرزندان اسماعیل است، برادر اسحاق، هر دو پسران ابراهیم.

هم از این رو، فکر می کنیم دلیل سکوت او دیگر کاملا مشخص است: او به عنوان یک عرب مسلمان جهودتبار، خود را درست در جبهه‌ی مخالف فرزندان کوروش می بیند، و در همان جائی قرار می گیرد که جمهوری جهودی اسلامی حاکم بر کشور. او در متن زیر از الله می خواهد که همواره ملت ایران پیرو واقعی مکتب مقدس قران باشند، و مزخرفاتی دیگر از این دست. پس روشن است که چنین موجودی، اگر هم چون پسر اش فحش نداده است، تنها به این علت است که از او حرفه ای‌تر است و به خود اش مسلط‌تر است. ما شکی نداریم که میزان تنفر فرح از ایران و آریائیان، به قدری ست، که صرفا با تنفر کسانی چون خمینی، شریعتی، کیانوری، مریح فیروز و امثالهم قابل قیاس است.

اینک به سخنان این ملکه‌ی محبوب کمونیست‌ها و مسلمان‌ها بنگریم:

فرح دیبا: ملت ایران مسلمان است و مسلمان خواهد بود. (به بیان دیگر زیر سلطه‌ی ملا است و خواهد بود)
“افتخار من این است که به خاندان نبوّت منسوب هستم”

“برای من مایه‌ی کمال افتخار است که ترجمه و تفسیر قران کریم را به ملت عزیز ایران و به کلیه‌ی مسلمانان فارسی زبان جهان اهدا کنم از درگاه احدیت مسئلت دارم که «همواره کشور و ملت ایران را از عنایت عالیه خود برخوردار فرمایید و به ما ایرانیان سعادت آن دهد که پیرو واقعی مکتب مقدس قران باشیم.»”

“سرفرازی خود من در زندگی اینست که به خاندان مقدس حضرت رسول اکرم صلوات الله علیه و آله منسوب هستم و بزرگ‌ترین آرزویی که در دل دارم این است که فروغ درخشان تعالیم قران را که از معجزات کلام الهیست پیش از پیش در دل‌های مردم این سرزمین استوار سازد و آنان را یاری دهد تا جامعه نوین ایران را که بر اساس روح و مفهوم حقیقی تعالیم عالیه قران کریم پی‌ریزی شده است هرچه بیشتر از نعمت و فضیلت و تقوی و پاک دلی برخوردار سازد. از صمیم قلب ملت ایران و شاهنشاه را به صاحب این قران میسپارم. این روزها که به برکت رسیدن ماه خدا (رمضان)، درهای الهی بر روی بندگان پاک و صادق خویش باز است، در خانه‌ها، در مساجد، در تکایا، تلاوت آیات الهی است که دل‌های مشتاقان بندگان خدای را به نور الوهیت خویش منور می سازد.” (برگرفته از پشت قران اهدائی، که به دست خط خود اش نوشته است.)

در این که فرح از ایران و ایرانیان متنفر است، هیچ شکی نیست، سراسر کارنامه‌ی سیاسی او چیزی جز زنجیره ای از خیانت‌های به هم پیوسته نبوده است: خیانت به شاه، میهن و مردم. پسرک اش، که از سوی فرزندان کوروش رضا سوپری نامیده شد، و به حق، در مکتب فکری او پرورش یافته است، پس، خیانت را از همان آغاز همراه با شیر از پستان مادر اش نوشیده است.

رخنه‌ی زن‌های ابراهیمی به خاندان‌های آریائی و پرورش فرزندان خیانت‌کار پیشینه‌ها دارد. ما این را در مورد مریم، زن خسروپرویز و فرزند اش شیرویه می بینیم. مریم در فتنه اش موفق شد، چنان که فرح نیز. مریم ایران را به دست مسیحیان و جهودها سپرد، سپس، در یک فرایند سه دهه ای که جز آشوب نبود، به مسلمان‌ها و جهودها و مسیحی‌ها. فرح نیز همین کرد، او کشور را به دست مسلمان‌ها و جهودها و بهائی‌ها و کمونیست‌ها سپرد.

لیک نمونه‌ی دیگر که در آن زن ابراهیمی موفق به برانداختن پادشاهی آریائی نشد، شوشیندخت، همسر یزگرد بزهکار و مادر بهرام پنجم، ملقب به گور است. شوشیندخت یا سوسندخت، دختر خاخام جهود بود و همو بود که یزدگرد را واداشت تا در اصفهان مکانی برای جهودان فراهم آورد. در نهایت سیاست ایرانشهر را به نفع جهودان و مسیحیان دگرگون کرد که دست آخر به گسترش جهودی‌گری و مسیحی‌گری، و هم نیز به کشته شدن یزدگرد و بدنامی او انجامید، لقب بزهگر از همین جاست.

 این در حالی ست که تمامی کتب مسیحی و جهودی، و حتا تاریخ‌نگارِ همیشه از ایران متنفری چون آگاسیاس، از یزدگرد به نیکی یاد می کنند. کاری را که یزدگرد می بایست به انجام رسانَد، یعنی از بین بردن دین زرتشتی و مسیحی-جهودی کردن ایرانشهر، و به علت کشته شدن اش به دست اشراف نتوانست به ثمر رساند، بر پسر اش بهرام بود که انجام دهد. لیک بهرام، که درست می بایست چون شیرویه و یا همین پسرک رضا سوپری، ایران را به باد فنا دهد و تکه تکه کند، از آن رو که از کودکی به حیره، نزد عربان تحت الحمایه‌ی ایران فرستاده شد، آن نشد که شوشیندخت می خواست. در دربار منذر، پادشاه عرب حیره، نه خاخام‌ها و کشیش‌ها، که موبدان و دبیران ایرانی پرورش و آموزش بهرام را به عهده گرفتند. وقتی بهرام به کمک عرب‌های ایرانی‌گرا بر خسرو پیروز شد و به تخت نشست، نخستین کاری که کرد کوتاه کردن دست عوامل مادر اش بود. جهودان و مسیحیان خواب خوش نداشتند و به دست بهرام تار و مار شدند. به عبارت دیگر، همان تیری که در کرده بودند تا به قلب ایرانشهر نشیند، به سوی خودشان برگشت.

بنابراین، کسان همیشه نیز پیروز نمی شوند. فرح اما از نمونه‌های موفقیت آمیز رخنه‌ی ابراهیمیان در دستگاه آریائی ست. یکی از موفق‌ترین نمونه‌ها. او خود را از نسل امام سجاد می داند و بدین نیز افتخار می کند. عاشق شیعه و قرآن است. اما کمونیست نیز هست. لیک دین اصلی او تنفر از ایران است.

در عرف سیاسی می توانیم او را یک مسلمان توده ای و با دقت آموزش دیده شده دانیم. فرای این، فرح را باید استاد ظاهرسازی و پنهان‌کاری شمرد. دستگاه عریض و طویل او در زمان شاه و امروز نیز، متشکل از حلقه‌های گوناگون اقتصادی و سیاسی و فرهنگی و امنیتی ست، چه ایرانی و چه غیر ایرانی. کاری که تحت فرماندهی این جادوگر علیه ایران و محمدرضا شاه انجام شد، از یک ارتش متشکل از هزار گردان خیانت کار به سختی برمی آمد. او ایران را زیر و زبر کرد و شیرازه‌ی مملکت را از هم گسست. لیک هدف اصلی اش همان رویای جهودی کهن است که در افسانه‌ی استر می بینیم و یا در عملکرد تاریخی و به ثبت رسیده‌ی شوشیندخت و مریم: تکه تکه کردن سرزمین آریائی. چنان که گفتیم، دین اصلی او، تنفر از ایران است.

بنابراین اینکه امروز کسان ملیت ملیت می کنند و از فدرالیسم قومی سخن می گویند، بی علت نیست؛ و اینکه باز هم اینچنین از رستاخیز و انقلاب فروهری ایرانیان دچار شوک و شگفتی شده اند، این هم بی علت نیست: بر روح اهرمنی شان گران آمده است. راست این است که نه تنها ایشان، که هیچ یک از دشمنان ما توقع این رویداد تاریخی و بی همتا را که درباره اش کتاب‌ها خواهند نوشت و فیلم‌ها خواهند ساخت و نام تک تک اعضای اش تا ابد در تاریخ آریائی ثبت خواهد شد، نداشت.

بنابراین، فحاشی پسرک به فرزندان کوروش و بازیابان سنت زرتشت و کوروش از سر حرص است: حرص از این که شکست خورده اند و ماموریت شان به اتمام نرسیده است. فرح، که همیشه توانسته است با حفظ ظاهر و تقلب‌کاری، بیشینه‌ی ایراندوستان را گول بزند و خود را به عنوان ایراندوست جا بزند، – نمونه‌ی کوچکتر اش مردانی چون احسان یارشاطر یا نمونه‌ی المثنی اش تورج دریائی اند که متنفر از ایران اند، لیک از سوی بسیاری از ایرانیان به عنوان وطن‌پرست تلقی می گردند-، اینبار طوری بر اش فشار آمده است که خود به خود ماسک و نقاب اهرمنی اش فروافتاد.

او در برابر بزرگترین رخداد سیاسی نه تنها پس از انقلاب، که بزرگ‌ترین رخداد سیاس و تمدنی ما طی پانصد سال گذشته (از صفویان تا امروز)، ساکت و لال ماند و هیچ نگفت. فقط پسرک اش را جلو انداخت تا به نمایندگی از او و همه‌ی ایران ستیزان هر چه از دهن اش درمیاید نثار آریائیان و فرزندان زرتشت و کوروش کند: این که آن‌ها فاشیست اند و نژادپرست!

آری، کسی که برای آخوند اهریمنی ای چون بروجردی راه به راه اعلامیه می دهد و مزدور اجیر می کند تا با پلاکارت برای او راهپیمائی کنند، در برابر زندانی شدن آریائیان به دست دژخیمان مسلمان سکوت می کند و یا درست تر: اول فحش می دهد. بعد در برابر حصر و شکنجه شان سکوت می کند.

پسرک که گوش دنیا را با شعارهای جرج سوروس و حقوق بشر بازی‌های اش کر کرده است، چنین به نظر می رسد که حقوق بشر اش فقط برای تجزیه طلبان و مسلمانان و بهائی‌ها و مسیحی‌ها، یعنی برای دشمنان ایرانزمین کاربرد دارد.

لیک، چنان که به ثبت رسیده است، ما همه این‌ها را می دانستیم و سال‌هاست که داریم به طرق گوناگون بیان می کنیم. امروز که شمار بیشتری از جوانان به گفته‌های ما پی برده اند و بیدار شده اند، جای بسی خوشوقتی ست. چون روز روشن است: انقلاب فروهری ایرانیان به هدف عالی خود که تأویل تام و کمال سنت زرتشت و کوروش است خواهد رسید و با شکست دادن اسلام و بیرون انداختن دمکراسی از خاک میهن، ایرانزمین را در یک نظام آگاتوکراسی (نیکخدائی ایرانشهری = فرمانروائی امر نیک) تبدیل به یکی از شکوه‌مندترین کشورهای جهان خواهد نمود. دوزخیان بازی را باخته اند. ما بازی را برده ایم.