نامه، با امضای پنج تن از درشت ترین خرمگس‌های سنت پر فروغ روشنفکری، در روزنامه اطلاعات ۱۶ آبان ۵۸ منتشر شده است، به این مضمون:

فرح، که ما سال‌هاست بدو لقب شاهکش را داده ایم، همراه با پسرک، علیرضا را پیش از آن که دو تیر در کام اش خالی کنند، با ترور شخصیتی که از او به جا آوردند پیشاپیش به قتل رساندند. ما با چیزی به مراتب بیش از یک امر جنائی از روزن قضائی روبروئیم، خیر، جنایتی که رخ داده است جنایتی روحی و معنوی است. یک انسان را بطور سیستماتیک در قرنطینه نهادند و به معنی اخص کلمه زنده به گور اش کردند. یک کتاب، یک خط شعر، یک نوار از موسیقی ای که می نواخت، یک سخنرانی، یک نشست با هموطن‌های اش، هیچ چیز از این مرد به جا نمانده است. سنگدلی جادوگر و پسرک اش تا به جائی ست که حتا وصیت نامه‌ی او را نیز در اختیار ایرانیان قرار ندادند. هنوز جنازه سرد نشده بود پسرک اعلام کرد که به دلایل روحی و روانی خودکشی کرده است. سریع نیز بدون آن که اجازه دهند تحقیقات پلیس حتا درست آغاز شود لاشه را سوزاندند. با جنازه‌ی یک کلوشار و دوره گرد خیابانی نیز اینگونه رفتار نمی شود.

شگفت این است که در حالی که در سراسر دوران حیات اش مرده ای رسانه ای و اجتماعی بیش نبود و در قرنطینه‌ی کامل فرهنگی و سیاسی به سر می برد، از فردای مرگ بیولوژیکی اش، هم فرح و هم پسرک شروع کردند به بهره برداری تبلیغاتی از او. این چیزی جز یک مرده خواری به تمام معنا نیست. کفتاروار و کرکس منش‌تر نمی توان بود.

در این میان اما سهم لوس آنجلسی‌های پادشاهی خواه را نیز در این شاه‌کشیِ دگرباره نباید فراموش کرد. هیچ یک از این رسانه‌ها جرأت نکرد پیله ای را که فرح و پسرک گرد آن جوان ایراندوست کشیده بودند بدرد و با او مصاحبه ای انجام دهد. این بی شک مایه‌ی ننگ است. من به سهم خود، در سراسر دورانی که با پسرک بودم کوشیدم با او رابطه برقرار کنم. لیک هرگز این ارتباط برقرار نشد و هیچ یک از اطرافیان این اجازه را ندادند، هیچ یک.

سال‌ها رابطه‌ی نزدیک با پسرک حتا منجر به یک گفتگوی تلفنی با علیرضا نیز نشد! همه‌ی راه‌ها را بسته بودند. لیک آیا تلویزیون‌دارهای لوس آنجلسی امکان یک مصاحبه با او را نداشتند؟ آیا اصلا کوششی کردند برای تحقق این امر؟ اگر کرده اند باید بگویند چرا نتوانستند و چه کس اجازه نداد؛ و اگر نکردند، پس در قتل آن شاه بالقوه شریک اند. به همین روشنی و به همین دردناکی و شرم آوری.

با قتل علیرضا پرونده‌ی پهلوی برای همیشه بسته شد. او یگانه امکان بقای پهلوی‌ها برای عبور از انحرافات پهلویسم و رسیدن به یک تعریف صحیح از پادشاهی ایرانشهری بود. آنان که از نزدیک دیده بودند اش می گویند هم جنم اش را داشت و هم دانش اش را. لیک در نهایت، ما در بازیابی ایرانشهری گناه اصلی را به پای جادوگر پیر می نویسم، موفق‌ترین جاسوسه‌ی تاریخ ایرانزمین. اگر فرح می خواست پسرک هرگز نمی توانست جلوی حضور علیرضا را بگیرد. قاتل اصلی، فرح است. آن چنان که در مورد لیلا نیز؛ و هم نیز در مورد فرحناز، که او نیز در جلوی چشم ما در قرنطینه و زنده به گوری تمام به سر می برد و جز جنازه ای متحرک نیست.

چهره‌ی جادوگر و بشاشیت او را بنگرید و با دختر اش مقایسه کنید. لپ گل انداخته‌ی پسرک را ببینید و چهره‌ی افسرده‌ی خواهر زنده به گور اش را مشاهده کنید. شقاوت این مادر و پسر اهرمنی بی مرز است.

اما او همزمان با ارتباط ژرفی که به عنوان جاسوس درجه‌ی یک آمریکا با حزب بعث داشت، پس از زمین گیر کردن ارتش، بعثی‌ها را عملا دعوت به حمله به ایران کرد. لیک حتا اجازه نداد که جنازه‌ی ارتش نیز به درستی وارد میدان شود. هراس شان این بود که مبادا ارتش در برابر صدام پیروز شود!

آری، کنسل کردن اف 14‌ها که بی شک می توانست نقشه‌ی مشترک آمریکا و عراق و اسرائیل در حمله به کشور را با مشکل جدی روبرو کند یکی از اقدامات این جاسوس آمریکائی بود. اقدام دیگر اش خارج کردن ایران از پیمان سنتو بود که رسما ایران را از موضع دفاعی برهنه و عریان کرد. قتل عام سران ارتش را که بر این‌ها بیفزائیم، تصویر بسیار روشن‌تر می شود.

دولت موقت وظیفه ای نداشت جز به وجود آوردن شرایط تکه تکه شدن ایران. اینکه کسان موفق نشدند را باید به پای خمینی نوشت. آری، خمینی، همان مردی که می گفت سد چو ایران فدای اسلام باد. لیک تفاوت خمینی، این جهود کشمیری با امثال یزدی در این بود که خمینی بسیار جاه طلب بود و در مقایسه با جهودهای اسرائیل، که عبری اصیل نیستند، خود را به مراتب محق‌تر می دانست که کل منطقه را غصب کند. اصل دعوای جهودهای حاکم بر ایران با جهودهای اسرائیل نیز در همین جاست: دعوای جهودهای اصیل (اشغالگران ایران) با جهودهای دروغین (اشغالگران فلسطین). باری، اعترافات لجن انقلاب را گوش کنیم که با ماهنامه‌ی مهر انجام داده است. ازو در مورد جنگ پرسیده اند و نقش ارتش. پاسخ او چنین است:

پس از پیروزی انقلاب، رهبری، شورای انقلاب و دولت موقت تا مدت‌ها به فرماندهان ارتش اعتماد نداشتند. به عنوان مثال، هنگامی که ارتش عراق در اسفند ۱۳۵۷ به مرزهای ایران تجاوز کرد، مسئله «اعزام ارتش برای مقابله با عراق» در شورای امنیت ملی که من هم، به عنوان معاون نخست وزیر در امور انقلاب عضو آن بودم پیشنهاد و مطرح شد، اما پذیرفته نشد. یکی از دلایل رد این پیشنهاد این بود که ارتش به انقلاب تسلیم شد اما فرماندهی هنوز تصفیه نشده است. این ارتش در مصاف با عراق به احتمال قوی پیروز می‌شد. اما در آن‌صورت، مناسبات و رابطه‌ی این فرماندهی با انقلاب، و نهادهای برخاسته از آن، دگرگون می‌شد، به‌نحوی که به تناسب ِ یک ارتش ملی پیروزمند در جنگ با یک نیروی خارجی، موقعیت و توقعات به وجود می‌آمد.

اینکه امروز بی بی سی و صدای آمریکا و من و تو این رهرو صادق راه مصدق السلطنه‌ی قجر را تبدیل به قهرمان ملی می کنند و از روحانی تا ظریف در رثای او می گریند، جای شگفتی ندارد. لیک این که سپاه و ارتش جنازه اش را در پرچم آمریکا نمی پیچند و به سفارت سوئیس که نماینده‌ی منافع آمریکا در کشور است نمی فرستند، جای تأمل بسیار دارد. خاک ایرانزمین را به چنین لجن‌هایی نباید آلود. در آینده‌ی آریائی، استخوان‌های این‌ها را نیز از خاک درآورده و به کشورهای متبوع شان، حجاز و آمریکا و اسرائیل و روسیه خواهیم فرستاد.

در این میان افسوسی نیز هست که باید بر زبان اش آورد: مرگ آرام و طبیعی این افراد لکه‌ی ننگی‌ست بر پیشانی تاریخ جوانمردی و نمادی از حقیقتی تلخ؛ و آن حقیقت تلخ این است: ژن آریائی در سرزمین زرتشت و کوروش تبدیل به ژن مغلوب شده است. اگر چنین نبود، مردانی چون او هرگز به مرگ طبیعی درنمی‌گذشتند، همچنان که مردانی چون فریدون فرخزاد و کوروش آریامنش، هرگز تیغ آجین و غرقه در خون نمی‌شدند. ما آریائیان، در سرزمین بومی خود، اشغال شدگانیم. اینکه اشغالگران به پارسی سخن می‌گویند هرگز نباید ما را از واقعیت اشغال شدگی دور و غافل کند. بر عکس، تسلط اشغالگران به سخن پارسی بازتابی ست از ژرفنای اشغال شدگی سرزمین ما. وقتی اشغالگر زبان اشغال شده را می‌آموزد و چنین وانمود می‌کند که همه چیز سر جای خود است و طبیعی، این امر حکایت از این دارد که اشغال شده‌تر نمی‌توان بود و اشغال تبدیل به طبیعت ثانوی مردمان اشغال شده گشته است.

و مسلما یگانه راه خروج از این اشغال شدگی تمدنی بازگشت به مدار تیسپون است. خویشکاری بازیابان ایرانشهری این است که به جوانان ایرانشهر بیاموزند که یک مسلمان، بنا بر تعریف، یک اشغال شده‌ی ذهنی ست، و مسلما یک جهود، مسیحی و یا بهائی. ایرانی شدن در درجه‌ی اول یعنی در امر دین و در امر وجدان ایرانی شدن. ایرانی بودن، هرگز و هرگز در امر حقوقی کاسته نمی‌شود، امری که مافیای سکولاردمکرات، یعنی بال لائیک جهودیت می‌خواهد به جامعه القاء کند.

اما ما می‌دانیم که هرگز نمی‌توان ایرانی حقیقی بود و خدائی ایرانی نداشت. هرگز نمی‌توان آریائی راستین بود و قبله‌ای جز آتش داشت. تشریح این امر، یعنی جدائی ناپذیری دین آریائی از هویت آریائی، از مهم ترین اهداف جریان آریائی ست. آری، این که بی زرتشت و اهورامزدا، بی اوستا، ایرانی بودن نه تنها بی معنا، که نا ممکن است. درست است، شرط لازم آریائی بودن اعتقاد به نیکخدائی و شهریاری نیک است؛ یک جمهوری خواه یا هر گونه دمکرات، بنا بر تعریف بیرون از حوزه‌ی تمدن آریائی و در امتداد خط تخریبی ای قرار می‌گیرد که ریشه در سنت اسکندر و ابراهیم دارد. لیک شرط لازم‌تری نیز هست که بدون آن، آن شرط دیگر فسخ می‌شود: این که باید فرای ایستادن در سیاست ایرانشهری، مومن به درگاه بغستان آریائی نیز بود. در نهایت، تیسپون یک در بیش ندارد، لیک دری با دو بال که با هم باز می‌شوند: دین زرتشت، سیاست کوروش.

***

در زیر کارنامه ای فشرده از لجن انقلاب که نه تنها به عنوان شهروند آمریکا، که به عنوان مامور رسمی سازمان سیا، مأموریت اول اش آوردن خمینی به ایران و به قدرت رساندن او بود. بسیاری از فرماندهان ارتش در روز ۲۶ بهمن ۵۷ به دستور و حکم او اعدام شدند و پس از آن‌ اعدام‌‌ها ادامه یافت و او همکاران دیگری هم پیدا کرد تا ارتش ایران را از درون نابود سازد. شعار اصلی‌ او این بود که می‌گفت رشد انقلات بستگی به نابودی ضدّ انقلاب دارد و همچنین نابودی فرهنگ ۲۵۰۰ ساله ایرانی‌. اینک بهری از زندگی او که س. ش. گرد آورده است:

ابراهيم يزدی، فرزند يک تاجر ثروتمند بازاری بود که در سال 1950 به هم انديشان مصدق پيوست. او پس از آن به گروهی بنام «جبهه‌ی مقاومت» که از سوی طالقانی و مهدی بازرگان طراحی شده بود، وارد شد.

*

1959

يزدی به آمريکا پناهنده شد و در انستيتوی تکنولوژی ماساچوست آمريکا ثبت نام کرد. پس از آن خود را به فاکولته فارلی ديکينسون در دانشگاه مزبور منتقل می‌کند. او يکبار به دليل تجاوز متهم می‌شود که بعدا اين مسئله معوق می‌ماند.

وی از طريق سناتور نيوجرسی، هاريسون ويليامز به تبعيت آمريکا پذيرفته می‌شود. يزدی با ريچارد کوتام در دانشگاه پيتسبورگ ملاقات می‌کند. کوتام يک عضو فعال و افسر اداره اطلاعات و جاسوسی آمريکا سيا بود. اين مطلب به روايت همسر يزدی عنوان می‌شود: “کوتام دوست بسيار نزديک همسر من و شخصی بود که بيشتر از همه درباره‌ی او مي داند. حتا بيشتر از آنچه من مي دانم.” يزدی بعدا انجمن اسلامی دانشجويان ايرانی را تشکيل می‌دهد.

*

1963

يزدی شعبه انجمن اسلامی دانشجويان ايرانی را در واشنگتن تشکيل می‌دهد. پس از آن با مصطفی چمران و صادق قطب زاده در مصر آشنا می‌شود.

*

1964

يزدی آمريکا را برای ديدار علی شريعتی که در فرانسه بود ترک می‌کند. يزدی سه سال در فرانسه و آلمان سر می‌کند و سپس در دانشگاه آمريکایی بيروت به عنوان شاگرد پذيرفته می‌شود.

*

1967

يزدی به هوستون، تکزاس منتقل می‌شود و در آنجا به اصطلاح در پی پژوهش و آموزش در کالج پزشکی بايلور ثبت نام می‌کند ولی هنوز هر شش هفته يکبار به واشنگتن سفر می‌کند جایی که با جوانان مسلمان در سازمانی که تشکيل داده است ملاقات می‌کند، بنا به گفته توماس ريکس از دانشگاه جورج تاون.

*

1972

يزدی به عنوان نماينده‌ی خمينی و رابط بين مقامات آمريکایی و خمينی مشغول می‌شود.

*

1976

انجمن اسلامی دانشجويان ايرانی در اينديانا پوليس صاحب يک تشکيلات کامپيوتری اسلامی می‌شود.

*

1977

يزدی به نجف، عراق، برای ديدار و پيوستن به خمينی سفر می‌کند. آنها ترتيباتی می‌دهند تا از طريق معمر قذافی پول‌هایی را دريافت کنند. يزدی همراه خمينی به پاريس سفر می‌کند و در نوفل لو شاتو، و در کنار صادق قطب زاده و بنی صدر قرار میگيرد.

*

1978

در آگوست: يزدی ترتيباتی می‌دهد تا رمزی کلارک و ريچارد کوتام، با خمينی در نوفل لو شاتو ديدار داشته باشند.

در اکتبر: از سوی بنگاه سخن پراکنی بريتانيا [بی بی سی] ترتيبی داده می‌شود تا او به طور هفتگی بتواند از آن راديو به زبان پارسی سخن بگويد.

در نوامبر: يزدی اعلام می‌کند که در ايران يک حکومت جمهوری اسلامی برقرار خواهد شد و اين زمانی است که معاون رياست جمهوری، جورج بال مطالبی در اين باره عنوان کرده است.

*

1979

5 ژانويه: يزدی حامل پيام خصوصی و ويژه‌ی کارتر به خمينی است پس از آنکه از کنفرانس گوادلوپ برگشته است. ژنرال نیروی هوایی رابرت هويزر ناگهان از يک سفر اعلام نشده در تهران سر در می‌آورد و با قرباغی و بازرگان درباره‌ی بی اثر کردن ارتش مذاکره می‌کند.

16 ژانويه: يزدی با وارن زيمرمن، رييس تيم مذاکره کننده‌ی سياسی آمريکا در پاريس ديدار می‌کند.

01 فوريه: يزدی به همراه خمينی و در راس تيم او به ايران بر مي گردد. خمينی از سوی نماينده‌ی سازمان ملل آقای آندريو يانگ مورد احترام قرار می‌گيرد و او را يک مرد مذهبی همانند گاندی خطاب می‌کند. يزدی به عنوان وزير مشاور در امور انقلاب مسئول تشکيل سازمان سری و مخوف ساواما می‌شود.

12 فوريه: يزدی در راس اولين دادگاه انقلاب از ژنرال ربيعی و رحيمی و ناجی بازجویی می‌کند و سپس آنان را به اعدام انقلابی محکوم می‌کند.

17 فوريه: يزدی با عرفات ملاقات می‌کند تا ترتيب انتقال سفارت اسراييل در ايران به سازمان آزاديبخش فلسطين را بدهد.

19 فوريه: فرزند خمينی -احمد- به همراه يزدی، عرفات را مورد استقبال قرار می‌دهند و سفارت اسراييل را که در خیابان کاخ تهران اشغال شده است، به عرفات تحویل می‌دهند.

11 مارچ: در يک گفتگو در مجله تايمز، جيمز بيل از دانشگاه تکزاس در آستين، اعلام می‌دارد که يزدی را 10 سال است می‌شناسد و اعتقاد دارد يزدی به سياست‌های آمريکا وفادار است.

06 می: يزدی به همراه مصطفی چمران سپاه پاسدارن انقلاب را تشکيل می‌دهند. يزدی با رييس ميز ايران در وزارت خارجه‌ی جيمی کارتر، هنری پرشت ملاقات میکند.

05 ژوين: بنی صدر، يزدی و قطب زاده، رمزی کلارک را برای شرکت در «کنفرانس بين المللی دخالت‌های آمريکا در ايران» دعوت می‌کنند. رمزی کلارک نلت، در راس يک هيات درخواست می‌کند تا «گناهان آمريکا بخشوده شود».

18 جولای: يزدی فاش می‌سازد که شاپور بختيار در پی بر پایی جمهوری در ايران است تا شورای انقلاب را تحت تاثير قرار دهد.

آگوست: در يک گفتگو با مجله‌ی رکيک و مستهجن بنام پنت هوز [مجله ای است با عکس‌های لختی و سکسی] يزدی اعلام می‌کند: «آزادی در جمهوری اسلامی معنی بيشتری از آنچه در جوامع غربی به آن توجه می‌شود دارد… زنان ممکن است از پوشش چادر بهره بگيرند و يا می‌توانند انتخاب کنند که آنرا نپوشند… اين انتخاب آن‌ها است…»

سپتامبر: يزدی بجای کريم سنجابی وزير خارجه رژيم اسلامی می‌شود.

04 اکتبر: بنا به نوشته فاينانشال تايمز سايروس ونس، وزير خارجه پرزيدنت کارتر، با يزدی ملاقات می‌کند.

10 اکتبر: يزدی با رييس پيشين قوه قضایی آمريکا رمزی کلارک ملاقات می‌کند تا ترتيب ساختاری اعلام جرم بر عليه شاه را بررسی کنند. يزدی با بهشتی که اسلامی‌ها او را «دربار» می‌خوانند درگيری پيدا می‌کند که برخی اسناد مربوط به امير انتضام، ميناچی در ارتباط با داماد يزدی، شهريار روحانی که به عنوان نماينده خمينی در آمريکا بسر می‌برد را از بين برده است.

01 نوامبر: يزدی و بازرگان با زيبگينيو بزژينسکی در الجزيره ملاقات می‌کنند.

04 نوامبر: يزدی با بوريس لنگن وزير مختار سفارت آمريکا پيش از اينکه «دانشجويان خط خمينی» سفارت را اشغال کنند ملاقات می‌کند [لازم به توضيح است که آن زمان بوريس لنگن در طبقه‌ی سوم کاخ وزارت خارجه در باغ ملی تهران در اتاق پذيرایی که مجهز به تلويزيون، تلفن، بی سيم و ديگر وسايل ارتباطی بود و به تلکس وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی دسترسی داشت جا سازی شده بود]. کارتر بعدا اموال ايران را که سر به ميليون‌ها دلار می‌زد در آمريکا بلوکه می‌کند. يزدی از وزارت خارجه استعفا می‌دهد و عضو پارلمان جمهوری اسلامی می‌شود.

*

1980

22 جولای: ديويد بلفيلد (بعدا صلاح الدين) يک آمريکایی که از سوی انجمن اسلامی دانشجويان مسلمان (که از سوی يزدی تشکيل شده بود) به اسلام گرويده بود و از سوی علی آگاه يک مامور جاسوسی رژيم اسلامی و مسئول دفتر حفاظت اموال ايران در داخل سفارت الجزيره، استخدام شده بود، در نقش پستچی ظاهر می‌شود و با شليک سه گلوله علی اکبر طباطبایی را که بنيانگذار بنياد آزادی ايران در واشنگتن دی سی بود می‌کشد.

*

1984

می: يزدی به آمريکا سفر می‌کند و با مک فارلن که مشاور امنيت ملی پرزيدنت ريگان است ملاقات می‌کند و در اين ديدار «کانال عقبی» (کانال پنهانی) ارتباط با برخی اعضای معتدل رژيم اسلامی در ايران را فراهم می‌سازد. مک فارلن و قربانی فر مامور می‌شوند تا 508 ” Tube-launched, Optically-tracked, Wire command data link, guided missile” اسلحه ضد تانک (سلاحی که از داخل يک دستگاه لوله مانندی که با وسايل ديداری کنترل و فرمان می‌گيرد) را به ترتيبی از اسراييل به ايران حمل کنند.

در روزگاری که می‌رود تا پس از پشت سر نهادن یک دوره‌ی طولانی از گسست تمدنی و مرزبندی‌های استعماری، سراسر قلمرو آریائی از تاجیکستان گرفته تا کردستان سوریه، بر پایه‌ی یک بازیابی تمدنی حول آریائی‌گرایی و سنت کوروش و زرتشت، گرد هم آمده و بار دیگر ایرانشهر را به کانونی برای نیکی‌گستری و شادزیستی و مهرورزی دگرگون کنند، آری در زمانی که پهنه‌ی ایرانشهر را بیداری آریائی فرا گرفته است، نوچه‌گان وطنی استعمار نوین در اقدامی بسیار ناشیانه و مضحک، می‌کوشند با تفرقه‌افکنی و ایجاد بدبینی میان ما و دیگر هم میهنان‌مان در “خوراسان” جلوی این همبستگی را بگیرند.

موضوع باز می‌گردد به برنامه‌ی استیج که در 8 بهمن 1395 (27 ژانویه‌ی 2017) روی آنتن رفت. نخست، بیان پیش‌زمینه‌ای برای روشنگری، بایسته می‌نماید. این برنامه، یعنی استیج، به تهیه‌کنندگی و اجرای “رها اعتمادی آل آقا” با همکاری “بابک سعیدی” که اکنون به جایگاهی برای ایرانی‌ستیزی فراز رفته است، اصولاً منبعی‌ست برای کسب درآمد کسان از طریق معرفی خوانندگان جویای نام و کسب شهرت برای آنان. بگذریم که اصولاً منبع کلان مالی کل این شبکه مجهول است.

ماجرا زمانی جالب‌تر می شود که بدانیم، پدر رها اعتمادی -حسن اعتمادی آل آقا- از کمونیست‌های حرفه‌ای فدائی خلق بوده است و امروز به همراه “اسماعیل نوری علا” جزو سرکردگان جریان ایران‌ستیزی موسوم به سکولار-دمکرات‌هاست که کانونی بنیادی برای پیش انداختن و پیگیری امر فدرالیسم و تجزیه‌ی ایران به شمار می‌رود. همین پیش‌شناخت کافی‌ست تا بدانیم خط مشی برنامه‌ی استیج و تفکر مجری و تهیه‌کننده‌ی آن چگونه است و اصولاً کسان در کجا ایستاده‌‌اند.

اما این بار، بر خلاف روند همیشگی برنامه، با خواننده‌ای نامدار رو به رو ایم. خواننده‌ای اهل سرزمین آریانا به نام الهه سرور. در پرده‌ی نخست، الهه سرور از اولین تجربه‌ی برخورد نژادپرستانه با خود می گوید که از قضا در “ایران” رخ داده است. آن زمان که معلم مدرسه او را به نحو تحقیرآمیزی با سایر شاگردان‌اش مقایسه می کند و از آن‌ها می‌خواهد درس‌خوانی را از او بیاموزند. در ادامه می گوید که هنگام بازگشت به افغانستان هم به عنوان شهروندی از آن سرزمین پذیرفته نشده، چرا از نظر شاخصه‌های فرهنگی و رفتار با عرف آن جامعه سازگاری نداشته است.

بنابراین پیرو گفتار آشنای جریان گلوبال-دمکرات وطنی، نخست ایرانیان را افغانی‌ستیز و به تبع آن نژادپرست و فاشیست معرفی می‌کنند و بلافاصله، چنین القا می‌کنند که مردم آن دیار نیز مردمی عقب افتاده و دور از تمدن هستند؛ یعنی دسیسه‌ای دو سویه: هم میان دو ملت آتش کینه می‌افروزند و هم هر دو را بی فرهنگ و به دور از ارزش‌های نوین جهان آزاد از شرافت نشان می‌دهند. پس از آن، نمایش به اوج خود می‌رسد و لحظاتی سرشار از احساسات را به تصویر می کشد؛ آنجا که خواننده‌ی حرفه‌ای و مشهور داستان ما، متن ترانه از یادش می‌رود و: تشویق شورانگیز حضار…

اکنون ذهن بیننده کاملاً آماده شده است تا بابک سعیدی با بغضی در گلو در حالی که دچار غلیان تألمات و احساسات شده، تیر آخر را به قلب آریائیان رها سازد: “من خیلی متأسفم که کشور من یه جاییه که این اتفاقا درش می‌افته و کشوری که همش دم از کوروش و داریوش و نمی‌دونم هخامنش و ازین چیزا می‌زنه این اتفاق درش می‌افته… بدترین حس رو من تو این لحظه دارم…”

در این که این خط مشی به آن شخص کهنه کمونیست -حسن اعتمادی- مرتبط است شکی نیست؛ و این امر نیز کاملاً حساب شده است که بابک سعیدی آگاهانه فراموش می‌کند در همان کشوری که نامش ایران است و مردمان نژاده‌اش دم از کوروش و داریوش می‌زنند و یک روند بیداری تمدنی را تجربه می کنند، مسلمانان حاکم‌اند و ضدارزش‌های مکتب ابراهیم و اصولاً 1400 سال است که فرزندان کوروش و داریوش از جایگاه سیاسی بایسته برخوردار نیستند که اگر بودند نه از این تفرقه‌ها و بی اخلاقی‌ها و نه از مجالی برای لجن پراکنی ایران‌ستیزان خبری نبود.

سخن ما با کسان واضح است. اینکه از هر فرصتی برای حمله به ایرانیان و تاریخ‌شان و زدن برچسب‌های دروغ استفاده کنید نه یادمان خواهد رفت و نه کوچک‌ترین اثری بر جنبش آریائی‌گرایی ایرانیان خواهد گذاشت. تک تک این اقدامات را ثبت و نام‌تان را در موزه‌ی خیانت درج خواهیم کرد تا روزی که قدرت بار دیگر به دست فرزندان ایرانزمین بیافتد. ایران آریائی جایی برای دشمنان‌اش نخواهد داشت.

” هر کسی که به شاه خدمت کند علیا حضرت دشمن اوست.”

این کتاب، سندی ست از مردی که ده‌ها سال در خدمت شاه بود و این کسان را از نزدیک می شناخت. گفته‌های او در کتاب اش، که با توطئه‌ی سکوت از سوی کمونیست‌ها و مسلمان‌ها و دیباچی‌ها روبرو شده است، تأییدی ست بر نظر ما که: همه‌ی راه‌های خیانت به فرح منتهی می شوند. کتاب این خلبان را باید با دقت خواند و به آگاهی همگانی رساند.

***

امروز دیگر خیانت‌پیشگی سیده فرح دیبا، این جادوگر قرن، بر ایران‌پرستان، بر آریاییان ایستاده بر سنت ایرانشهری -دین زرتشت و سیاست کوروش- پوشیده نیست. کسی که همچون موریانه، بنیان شاهنشاهی ایران را از درون سست کرد و فروپاشید. صرف نظر از کارنامه‌ی سیاه این زن مرموز در مجال دادن و پروردن مسلمان‌هایی حرفه‌ای همچون سید حسین نصر، داریوش شایگان، مرتضی مطهری و … و نیز روابط گسترده و ژرف او با کمونیست‌ها و کمک به گماردن ایادی آن‌ها در مصادر حساس، شواهدی غیر قابل انکار وجود دارد که نشان می دهد اصولاً حضور طرح‌ریزی شده‌ی او و مادرش در درونی‌ترین و بالاترین لایه‌های قدرت در پادشاهی ایران از عوامل مهم تضعیف و سقوط سیستم سیاسی در ایران است؛ شواهدی که بر زوایای پنهان و گام به گام خزش برنامه‌مند و هدف‌دار او به ارکان قدرت، پرتویی روشنگرانه و افشاگر می افکنند.

خلبان علی شهبازی، مأمور مخصوص شاه در کتاب خود، «محافظ شاه»، ابعاد گوناگونی از زندگی و عملکرد فرح دیبا را در دوران حضورش در کاخ شاهی و نیز پس انقلاب در خارج از کشور، مورد توجه قرار داده است. درک رفتار مزورانه‌ی امروز این زن، تنها با پیش‌زمینه ای از شناخت سابقه‌ی او در مقام همسر شاه ایران فهم‌پذیر است. بازشناسی شخصیت او کلید حل پرسش‌ها و معماهای بسیاری خواهند بود که امروز میان طیف هوشیار پادشاهی خواهان ایران مطرح است. ادامه‌ی نوشتار را از زبان علی شهبازی پی می گیریم.

انقلاب که باید می شد / آن‌هایی که اعدام می شوند حقشان است بمیرند

«در باهاما ملكه به همراه لیلی اميرارجمند هر روز با وضعيت وقيحي به كنار ساحل مي‌رفتند و يك شخص ديگر هم به اسم آلن كه احتمالاً مأمور سيا بود، با آنها قاتي مي‌شد و خلاصه وضعيت به‌قدري مفتضح شده بود كه يك روز شهريار شفيق (پسر اشرف) با ديدن اين صحنه بسيار ناراحت شد و به زبان فرانسه به فرح گفت: علياحضرت! در ايران انقلاب شده است، مرتب دارند افسران ارتش، هيئت دولت و سران سياسي را اعدام مي‌كنند و شما بايد حفظ ظاهر بفرماييد. اين چه وضعي است و اين مردك كيست كه دارد اين جوك‌هاي كثيف را مي‌گويد و شما هم مي‌خنديد؟ عين جمله‌اي كه فرح در پاسخ گفت اين بود: انقلاب كه بايد مي‌شد. انقلاب ما را آخوندها دزدیند. آن‌هايي هم كه اعدام مي‌شوند حقشان است بميرند. به تو هم مربوط نيست من چه كار مي‌كنم. از حد خودتان تجاوز نكنيد. من خودم بهتر مي‌دانم چه كار می‌كنم.‌» (برگ 276)

جلوگیری از نخست وزیری ارتشبد اویسی

«اوضاع پر هرج و مرجی بود، امور از دست همه خارج شده بود. در دربار، فرح و اطرافیان‌اش جولان می دادند و هر کار می خواستند می کردند. [شاه] می خواست یک شخص مقتدر را برای نخست وزیری انتخاب کند تا اوضاع روبه‌راه شود. بنا بود که دولت شریف امامی برکنار و یک دولت نظامی بر سر کار بیاید. محمدرضا[شاه] حتی حکم نخست وزیری غلامعلی اویسی را نوشته و امضا کرده بود، اما فرح آن را پاره کرد و با تحت فشار گذاشتن شاه، ازهاری به نخست وزیری منصوب شد. پس از آن دوباره با فشار فرح و کامبیز آتابای بختیار به نخست وزیری رسید.» (برگ 300)

کثافت‌های قدیمی / غارت کاخ رضاشاه

«یکی دیگر از دوستان فرح که با آمدن او به دربار، پایش به دربار باز شد، پرویز بوشهری بود. فرح از وجود او همه نوع استفاده ای می کرد. بعضی‌ها می گفتند که در تمامی معامله‌هایی که بوشهری انجام می داد فرح شریک بوده است. شواهد نشان می دهد که این گفته‌ها را می شود قبول کرد. چون این دو نفر [یعنی فرح و بوشهری] حتا سنگ‌ها، درها، و لوسترهایی را که رضاشاه [بزرگ] برای درست کردن کاخ سعد آباد از تمام دنیا جمع‌آوری کرده بود و با خون دل و با زحمات زیاد معمارهای ایرانی، کاخ را درست کرده بود، فروختند. آن‌ها تبانی کردند و به این بهانه که کاخ‌ها باید در و پنجره‌های جدید داشته باشند، همه را درآوردند و با هواپیمای C130 ارتش به فرانسه حمل کردند و به جای آن درهای عتیقه و قیمتی، درهای قلابی با قیمت‌های گزاف آوردند. بعد هم یک عده احمق و بادمجان دور قاب چین، مثل کامبیز آتابای و پدر اش به همه می گفتند که واقعاً علیا حضرت معمار است. پرویز بوشهری مقاطعه کار بود، دلال برنج و گوشت هم بود. فرح بدون وقفه با همکاری پرویز بوشهری بنیاد راه می انداخت و سرمایه‌های کشور را چپاول می کرد. در جریان تعویض درهای کاخ، یک روز دیدم که خانم فرح دست اش را به کمر زده و پرویز بوشهری یک سیگار بزرگ در دهان دارد. هر دو ایستاده اند و دستور می دهند که در دفتر محمدرضاشاه را از جا درآورند و از این کار هم خیلی لذت می بردند. در همین موقع پیشخدمت مخصوص فرح از کاخ نیاوران برای آن‌ها نوشیدنی آورده بود. پرویز بوشهری پرسید: شراب یا ویسکی ندارید؟ پیشخدمت فرح جواب داد: چرا قربان و بلافاصله دو لیوان شراب برای آن‌ها آورد. جمله ای را که فرح به زبان آورد هیچ وقت از یادم نمی رود. او گفت: پرویز این شراب را می خورم به سلامتی تو که موفق شدی این کثافت‌های قدیمی را از این کاخ دور کنی.» (برگ 220)

محمود حاجبی و تنیس‌بازانی که ایرانیان را وحشی می نامیدند

«محمود حاجبی در دربار به دنبال تحقق هدف‌های خاصی بود. اولین هدف او این بود که اطرافیان شاه را به دستور فرح از دربار خارج کند. روش او مسخره کردن و بهتان زدن بود. اگر فرح کسی را دوست نداشت که به دربار بیاید فقط کافی بود اشاره ای به محمود حاجبی بکند. هدف دوم حاجبی کسب پول بود…. این شخص یکی از کثیف‌ترین و رذل‌ترین اشخاصی بود که من دیده ام. حاجبی به وسیله‌ی فرح تبدیل به یک فرد قدرتمند و با نفوذ در ایران شده بود و هر کسی را که فرح دوست داشت و صلاح می دانست از کشورهای دیگر به اسم تنیس باز به ایران می آورد. این مهمان هم مدتی را در بهترین هتل‌های تهران سر می کرد و بعد با مبالغ زیادی دلار بار سفر می بست و به مملکت خود برمی گشت. تازه در کشور خود با روزنامه‌های مصاحبه می کرد و می گفت ایرانی‌ها وحشی هستند.» (برگ 129)

ماجرای فریده دیبا و جانماز و زنان زیبا و طلا

«[فریده دیبا] بعد از ملکه شدن فرح ابتدا درباره‌ی تمام درباری‌ها به مطالعه پرداخت و راه‌های اعمال نفوذ روی آن‌ها را بررسی کرد. اولا یک عده از دختران و زنان خوشگل و لوند را در اطراف خود جمع کرد [گفتنی آن که فریده دیبا قبلا قمار خانه ای داشته است که شهبازی گزارش اش را می دهد] و به هر کدام وعده ای داد. بعد وارد دربار شد و اولین کسی را که خرید و غلام دست به سینه‌ی خود قرار داد دکتر ایادی بهائی معروف بود [گزارش‌های شهبازی از این آدم کثیف و قاچاقچی همه چیز، از گوشت تا ساعت و تجاوز اش به کارکنان دختر مطب اش، بسیار شنیدنی ست، به ویژه نوع معالجه‌ی شاه که به گفته‌ی شهبازی هماره می کوشد شاه را مدام زیر استرس قرار دهد و برای اش بیماری بتراشد]. ایادی از هر نظر مرید فریده دیبا شد. دکتری ایادی مردی مجرد، عیاش و فاسد بود. خانم فریده دیبا پانزده خانم لوند را که تشنه پول و مقام بودند در اطراف خود داشت. اما با راهنمایی دکتر ایادی خانم فریده دیبا با یک جانماز و مهر و تسبیح وارد دربار شد. در اولین قدم‌ها هنگام معرفی به درباریان با هر کسی که دست می داد از او او سؤال می کرد که: شما نماز می خوانید؟ [قمارخانه دار سابق!] بعضی‌ها که در اختیار دکتر ایادی بودند و قبلا دکتر ایادی آن‌ها را آماده کرده بود می گفتند: بله قربان. فریده دیبا هم یک سکه پهلوی به او می داد. درست یادم هست، شخصی بود در دربار به نام عباس شجاعی که بهایی و از طرف دکتر ایادی مأمور تبلیغ بهاییت هم بود. فریده دیبا از او پرسید: شما نماز می خوانید؟ قبل از اینکه جواب بدهد، دکتر ایادی جواب داد: قربان هر وقت آمدم سعد آباد این مرد را مشغول نماز خواندن دیدم! فریده دیبا به او دو سکه پهلوی داد. این‌ها حربه‌های فریده دیبا در هنگام ورود به دربار بود. تظاهر به اسلام، زنان زیبا و سکه‌ها طلا.» (برگ 227)

ماجرای فریده دیبا، مادر روحانی و همراهان دزد و لوند اش

«فریده دیبا ابتدا پیشخدمت‌های خوابگاه را خرید و در اختیار خود درآورد. به طوری که دائما در خوابگاه پیش شاه از نجابت و پاکی و خوبی او صحبت می کردند و از او یک مادر روحانی معرفی کردند [یعنی همان قمارخانه دار سابق و لوندهای لاهیجانی!] از طرف دیگر دکتر ایادی همواره از خوبی‌های خانم دیبا سخن می گفت. در نتیجه روز به روز بر نفوذ او در دربار اضافه می شد و فعالیت خود را گسترش می داد. هر چه گدا و گرسنه در فامیل اش داشت وارد دربار و دستگاه‌های دولتی کرد و پست‌های مهم را با حقوق‌های کمرشکن به آن‌ها واگذار کرد. جالب این بود که یک روز فرح دیبا به مادرش گفت: چرا آن زمان که ما با فقر و بدبختی زندگی می کردیم این‌ها فامیل‌های دیبا نبودند؟… فریده دیبا برای رسیدن به اهداف خود چند نفر از دختران بی گناه لاهیجانی را به تهران آورد و در اختیار مردهای دربار گذاشت که از او پشتیبانی کنند [این شیوه‌ی قدیم جهودهاست: استراتژی اِستِر] … فریده دیبا با استفاده از نفوذ اش هر کاری می کرد. به یاد داریم که از بانک کشاورزی مبلغ هنگفتی پول گرفت و دو آپارتمان در پاریس خرید. یکی را برای خود اش و یکی را برای مادموازل ژوئل، آن هم با مبلمان کامل و بسیار گران قیمت.

همراهان خانم فریده دیبا هنگام ورود به دربار عبارت بودند از: تیمسار صفاری با آن پسر همجنس باز اش به نام بیژن صفاری که با سهراب محوی عروسی کردند، اسفندیار دیبا با دختر زیبای اش ناز دیبا، مهندس محمد قطبی، زن اش و پسر اش، آقای دریابگی و خانم اش که آن‌ها آدم‌های درستی بودند که همیشه مورد تنفر فرح بودند، انصاری و خانم اش مریم انصاری و پسر اش احمد علی مسعود انصاری که این پسر یک مسلمان متعصب بود و همیشه مورد تنفر فریده دیبا و مخصوصا فرح دیبا بود. چون همیشه به درباریان و گاردی‌ها می گفت: وقتی که زن شاه و اطرافیان او خراب باشند وای به حال دیگران…. یکی دیگر از همراهان خانم دیبا، کامران دیبا بود. او یک جوان کثیف، خودپسند و به تمام معنا دزد بود. حتا به دستگیره‌های درهای موزه‌ی ایران باستان رحم نکرد.» (برگ‌های 228 تا 229)

کنایه ای که شاه به انصاری می زند

«[در سوئیس] یک روز در پارک، شاه، همراه با انصاری قدم می زدند. من هم با دو نفر از مأمورین او را اسکورت می کردیم. شاه در ضمن صحبت‌های اش از انصاری که سفیر بود پرسید: گفته بودم که بودجه‌های محرمانه‌ی سفرا را اضافه کنند، آیا بودجه‌ی اضافه به شما رسیده است؟ انصاری جواب داد، قربان بودجه‌ی سابق هم زیاد بود. من مبلغی حدود ششصد هزار دلار به وزارت خارجه برگرداندم. شاه با تعجب نگاهی به انصاری کرد و گفت: آقای سفیر مواظب باش که دیگران در وزارت خارجه ترور ات نکنند. بعد از مدتی که انصاری خانه نشین شد من به یاد گفته‌های شاه افتادم.» (برگ‌های 229 و 230)

«فرح، که یک کمونیست ماهر و دوره دیده بود صحبت اش را این طور شروع کرد…» (برگ 230)

ماجرای گریه کردن هویدا و سیلی زدن اشرف به همپالگی فریده دیبا، الی آنتونیادس و رابطه‌ی فرح با حزب کمونیست فرانسه

«جنایت و ظلم‌هایی که در ایران در مدت کوتاه فرمانروائی [خاندان] فرح و اطرافیان اش بر علیه مال و جان و ناموس ملت ایران انجام دادند بی شمار است. خدا می داند که فریده‌ی دیبا چه زنانی را بی شوهر و چه شوهرانی را بی زن و بی خانمان کرده است. قلم از نوشتن جنایات این زنِ دیوانه‌ی شهوت و مقام و خودپرستی عاجز است.

یکی دیگر از همپالگی‌های خانم فریده‌ی دیبا که با او وارد دربار شد خانم الی آنتونیادیس بود. …این جاسوسه یکی از معلمان فرح بود. این خانم اجازه داشت در تمام کارهای مملکتی از کارهای سیاسی گرفته تا کارهای تجاری و حفاظتی دخالت کند. الی آنتونیادیس در نخست وزیری حق داشت هر پرونده ای را که به خواهد زیر و رو کند. به دستور فرح او در تمام سازمان‌ها آزاد بود. هویدا از دست این خانم گریه می کرد و می گفت: همین مانده که خانم الی آنتونیادیس داخل شلوار من و کارمندانم را هم بازدید کند… طبق گفته‌ی یکی از پیشخدمت‌های مخصوص والاحضرت اشرف به نام اصغر یاوری، یک روز مهدی بوشهری، شوهر والاحضرت اشرف با الی آنتونیادیس تنها بودند که والا حضرت اشرف وارد می شود و یک سیلی محکم به صورت مهدی بوشهری می زند و می گوید: مرتیکه! این چه کاری است؟ آن هم در اینجا؟ مهدی بوشهری چیزی نمی گوید؛ اما گویا خانم الی که پشتیبانی فرح و مادر اش را داشت با جسارت، در حالی که جلوی اشرف ایستاده بود می گوید: شما چرا با رضا گلسرخی رابطه داری؟ او هم دوست دارد با من تنها باشد. اشرف یک سیلی هم به او می زند و می گوید: برو بیرون… دیگر حق نداری وارد کاخ من بشوی. مدتی هم بوشهری را بیرون می کند.

یکی دیگر از کارهای خانم الی آنتونیادیس این بود که همیشه تعدادی بلیط در محل ذخیره و در هواپیمای ملی داشت تا به خرج دربار هر کسی را که می خواست وارد کشور و یا از ممکلت خارج کند. او هم برای خود اش قدرتی در داخل کشور و شاهنشاهی شده بود. در معاملات بزرگ و کوچک سهم داشت و مثل فرح با حزب کمونیست فرانسه و روسیه رابطه داشت.» (برگ‌های 232 تا 233)

ماجرای هما ضرابی و معلم‌های کمونیست رضا پهلوی

«بهتر است سرگذشت یکی دیگر از دوستان فرح دیبا را که هما ضرابی نام دارد برایتان بنویسم. او مرام کمونیستی داشت. فرح دیبا، هما ضرابی را مدیر دبستان رضا پهلوی کرد… و معلم‌های او را از بین دوستان کمونیست خود انتخاب کرد… هما ضرابی با این که شوهر داشت حتی بد اش نمی آمد که با چریک‌های مجاهدین هم رابطه داشته باشد و اخبار داخل کاخ را به آن‌ها بدهد. [—> چون همه‌ی جاسوس‌های دیگر که زندگی خانوادگی شان صرفا پوششی برای فعالیت اصلی شان است، هما ضرابی نیز شوهر داشتن اش صرفا یک پوشش بود.]» (برگ‌های 257 و 258)

ماجرای مادموازل ژوئل، جاسوس کمونیست که از ایرانی‌ها متنفر بود و گریه‌ی شبانه‌ی رضا پهلوی و نیز ماجرای سه تنفگدار ضد پادشاهی: فرح دیبا و فریده دیبا و مادموازل ژوئل

«یکی دیگر از یاران فرح دیبا خانمی بود به نام مادموازل ژوئل فوبه. این زن فرانسوی یک کمونیست ضد ایرانی و مأمور سازمان جاسوسی فرانسه است. این زن از نظر اخلاقی کثیف‌ترین زنی بود که خانم فرح دیبا برای پرستاری رضا پهلوی، ولیعهد ایران که می خواست در آینده پادشاه ایران باشد انتخاب کرده بود [اصولا رفیق‌ها و رفیقه‌ها، به ویژه فرانسوی‌ها، معیارهای اخلاقی دیگری دارند و رضا پهلوی نیز هرگز قرار نبوده شاه بشود]. او زنی بود که دوست پسر اش به خاطر بداخلاقی و بی شخصیت بودن اش رهای اش کرده بود و یک زن عقده ای کامل بود. مرض شهوت او را دیوانه کرده بود [نیموفمن بوده است، چون لیلی امیر ارجمند]، از ایرانی‌ها تنفر داشت، مگر آن‌هایی که زیر فرمان اش بودند و کورکورانه دستور او را انجام می دادند و حاضر شده بودند که دانسته یا ندانسته با یک جاسوسه‌ی فرانسوی همکاری کنند. هر شب ساعت هشت بیرون می رفت و دو یا سه بعد از نیمه شب برمی گشت. هیچ کس حق نداشت از او سوال کند که کجا بوده است. یادم هست که یک شبی یکی از مأمورین که اسماعیل روزبهانی نام داشت و مردی محکم و ورزشکار بود نگهبان کاخ ولیعهد بود. مادموازل ژوئل ساعت چهار صبح می آید. تا آن ساعت رضا پهلوی چند بار بیدار شده و از ترس گریه می کند. نگهبان برای این که او را آرام کند به اتاق او می رود. وقتی که ژوئل برمی گردد روزبهانی می پرسد: تا به حال کجا بودی؟ ولیعهد چند مرتبه بیدار شد و گریه کرد. مادموازل ژوئل ناراحت می شود و صبح به فرمانده‌ی گارد، تیمسار‌هاشمی نژاد [یکی از افراد مافیای فرح و همکار اش در پروژه‌های ساختمانی که داستانی مفصل دارد] تلفن می کند و می گوید که شب گذشته نگهبان وارد آبدارخانه شده و غذای ولیعهد را خورده است. وقتی که من از او سوال کردم چرا غدا را خوردی به من توهین کرد. تیمسار‌هاشمی نژاد هم بدون اینکه از روزبهانی سوالی کند دستور انتقال او را می دهد. اما فرمانده‌ی مأمورین، سرهنگ جهان‌بینی [با جهانبانی یکی نشود] که از موضوع مطلع بوده است به تیمسار هاشمی نژاد می گوید: تیمسار این طور نیست. این خانم هر شب ولیعهد را می گذارد و می رود. کسی هم نمی داند که او به کجا و برای چه کاری می رود؟ ساعت چهار یا پنج صبح می آید. روزبهانی به او گفته که ولیعهد چند مرتبه بیدار شده، شما کجا بودی و به این دلیل با انتقال روزبهانی مخالفت می کند. در جواب سرهنگ جهانبینی، تیمسار‌هاشمی نژاد می گوید: پس مدتی روزبهانی را نگهبان نگذارید که فرح دیبا و فریده دیبا و مادموازل ژوئل او را نه بینند. خانم ژوئل و فریده دیبا و فرح دیبا معروف به سه تفنگدار مخالف سلطنت بودند.» (برگ‌های 258 تا 259)

ماجرای مادموازل ژوئل، جاسوس کمونیست که از ایرانی‌ها متنفر بود و رفتار ژوئل با رضا پهلوی مثل بچه‌های عقب افتاده

«خانم ژوئل با همکاری فریده دیبا [قمارخانه‌دار پیشین و همکار دکتر ایادی] هر چقدر که پول یا عتیقه می خواست از ممکلت با هواپیمای نظامی خارج می کرد. گویا ژوئل در زمان تحصیل در پاریس به وسیله دوستان کمونیست فرانسوی با یکدیگر آشنا شده بودند. هر کسی که وطن عزیز اش ایران را دوست داشت و خائن نبود حاضر نبود با خانم ژوئل کار بکند. به عنوان مثال، قبل از این که ولیعهد به دنیا بیاید، یک پیشخدمت با مدرک لیسانس به نام آقای مهدی شاه نظر برای او استخدام کردند. وقتی که ولیعهد به دنیا آمد در کاخ او چند نفر کار می کردند. آقای مهدی شاه نظر و یک پرستار سوییسی که دختر رئیس جمهور سابق سوییس بود پیشخدمت مخصوص او بودند. [که بی شک او هم جاسوس سوییس بوده است] شاه نظر بسیار با سواد و مؤدب بود، اما خانم فرح دیبا او را بیرون کرد و خانم ژوئل را از فرانسه آورد تا پرستار رضا پهلوی باشد. همچنین یک دختر ایرانی به نام مریم نجفی که او را هم خانم فریده دیبا از شمال آورده بود [لوندهای لاهیجانی]، منصور نوروزی و کرم علی و محرم علی کثیرلو، خدمتکاران دیگر بودند. وقتی که خانم ژوئل آمد، چون آقای شاه نظر زبان فرانسه را خوب می دانست و صحبت‌های تلفنی خانم ژوئل با فرح دیبا را می فهمید و رفتار اش را با رضا پهلوی می دید، چند مرتبه به او اعتراض کرد که شما حق ندارید با ولیعهد مملکت این رفتار را داشته باشید. خانم ژوئل جواب داده بود من با اختیار تام از طرف علیا حضرت و مادر ایشان به اینجا آمده ام، آنچه بخواهم می کنم. آقای مهدی شاه نظر گفته بود تو نمی توانی یک بچه ترسو و ضعیف برای مملکت ما تربیت کنی. خلاصه اختلاف این دو نفر بالا می گیرد. شاه نظر می گفت آن‌ها می خواهند از ولیعهد یک آدم ترسو و متکی به دیگران بسازند [که موفق هم شدند]. خانم ژوئل درست رفتاری را با رضا پهلوی می کند که با بچه‌های عقب افتاده انجام می دهند [روش جاسوس‌های تربیتی برای بی شخصیت کردن الیت آینده‌ی جوامع]. فرح برای خاتمه دادن به این اختلاف گفت من به وجود شاه نظر احتیاج دارم بهتر است که او پیشخدمت خود من باشد. [برنامه‌ی فرح کاملا روشن است: آماده کردن پسرک برای روز مبادا، که به آرزوی اش رسید]. برای ولیعهد یک فکری می کنم. شاه نظر به کاخ علیا حضرت رفت. وقتی که شاه نظر رفت، دو نفر دیگر در آن کاخ مزاحم خانم ژوئل بودند. کرم علی و محرم علی که هر دو آن‌ها را هم اخراج کرد. حالا خانم ژوئل مانده بود با مریم نجفی که دختری روستائی بود و یک نفر دیگر به نام منصور نوروزی که آدمی بی سواد بود و از هیچ کاری سر در نمی آورد جز دلالی» (برگ‌های 260 تا 261)

در این که فرح از ایران و ایرانیان متنفر است، هیچ شکی نیست، سراسر کارنامه ی سیاسی او چیزی جز زنجیره ای از خیانت های به هم پیوسته نبوده است: خیانت به شاه، میهن و مردم. پسرک اش، که از سوی فرزندان کوروش رضا سپوری نامیده شد، و به حق، در مکتب فکری او پرورش یافته است، پس، خیانت را از همان آغاز همراه با شیر از پستان مادر اش نوشیده است.

رخنه ی زن های ابراهیمی به خاندان آریائی و پرورش فرزندان خیانت کار پیشینه ها دارد. ما این را در مورد مریم، زن خسروپرویز و فرزند اش شیرویه می بینیم. مریم در فتنه اش موفق شد، چنان که فرح نیز. مریم ایران را به دست مسیحیان و جهودها سپرد، سپس، در یک فرایند سه دهه ای که جز آشوب نبود، به مسلمان ها و جهودها و مسیحی ها. فرح نیز همین کرد، او کشور را به دست مسلمان ها و جهودها و بهائی ها و کمونیست ها سپرد.

لیک نمونه ی دیگر که در آن زن ابراهیمی موفق به برانداختن پادشاهی آریائی نشد، ششیندخت، همسر یزگرد بزهکار و مادر بهرام پنجم، ملقب به گور است. ششیندخت یا سوسندخت، دختر خاخام جهود بود و همو بود که یزدگرد را واداشت تا در جی اصفهان مکانی برای جهودان فراهم آورد. در نهایت سیاست ایرانشهر را به نفع جهودان و مسیحیان دگرگون کرد که دست آخر به گسترش جهودی گری و مسیحی گری، و هم نیز به کشته شدن یزدگرد و بدنامی او انجامید، لقب بزهگر از همین جاست.

این در حالی ست که تمامی کتب مسیحی و جهودی، و حتا تاریخ نگار همیشه از ایران متنفری چون آگاسیاس، از یزدگرد به نیکی یاد می کنند. کاری را که یزدگرد می بایست به انجام می رساند، یعنی از بین بردن دین زرتشتی و مسیحی-جهودی کردن ایرانشهر، و به علت کشته شدن اش به دست اشراف، نتوانست به ثمر رساند، بر پسر اش بهرام بود که انجام دهد. لیک بهرام، که درست می بایست چون شیرویه و یا همین پسرک رضا سوپری، ایران را به باد فنا دهد و تکه تکه کند، از آن رو که از کودکی به حیره، نزد عربان تحت الحمایه ی ایران فرستاده شد، آن نشد که شیشیندخت می خواست. در دربار منذر، پادشاه عرب حیره، نه خاخام ها و کشیش ها، که موبدان و دبیران ایرانی پرورش و آموزش بهرام را به عهده گرفتند. وقتی بهرام به کمک عرب های ایرانی گرا بر خسرو پیروز شد و به تخت نشست، نخستین کاری که کرد کوتاه کردن دست عوامل مادر اش بود. جهودان و مسیحیان خواب خوش نداشتند و به دست بهرام تار و مار شدند. به عبارت دیگر، همان تیری که در کرده بودند تا به قلب ایرانشهر نشیند، به سوی خودشان برگشت.

بنابراین، کسان همیشه نیز پیروز نمی شوند. فرح اما از نمونه های موفقیت آمیز رخنه ی ابراهیمیان در دستگاه آریائی ست. یکی از موفق ترین نمونه ها. او خود را از نسل امام سجاد می داند و بدین نیز افتخار می کند (ن.ک. نگاهی به «قرآن آریامهر فرح دیبا»). عاشق شیعه و قران است. اما کمونیست نیز هست. لیک دین اصلی او تنفر از ایران است.

در عرف سیاسی می توانیم او را یک مسلمان توده ای و با دقت آموزش دیده شده دانیم. فرای این، فرح را باید استاد ظاهر سازی و پنهان کاری شمرد. دستگاه عریض و طویل او در زمان شاه و امروز نیز، متشکل از حلقه های گوناگون اقتصادی و سیاسی و فرهنگی و امنیتی ست، چه ایرانی و چه غیر ایرانی. کاری که تحت فرماندهی این جادوگر علیه ایران و محمد رضا شاه انجام شد، از یک ارتش متشکل از هزار گردان خیانت کار به سختی برمی آمد. او ایران را زیر و زبر کرد و شیرازه ی مملکت را از هم گسست (ن.ک. این دیگر چه بازی است!). لیک هدف اصلی اش همان رویای جهودی کهن است که در افسانه ی استر می بینیم و یا در عملکرد تاریخی و به ثبت رسیده ی شوشیندخت و مریم: تکه تکه کردن سرزمین آریائی. چنان که گفتیم، دین اصلی او، تنفر از ایران است.

بنابراین اینکه امروز کسان ملیت ملیت می کنند و از فدرالیسم قومی سخن می گویند، بی علت نیست. و این که باز هم اینچنین از رستاخیز و انقلاب فروهری ایرانیان دچار شوک و شگفتی شده اند، این هم بی علت نیست: بر روح اهرمنی شان گران آمده است. راست این است که نه تنها ایشان، که هیچ یک از دشمنان ما توقع این رویداد تاریخی و بی همتا را که در باره اش کتاب ها خواهند نوشت و فیلم ها خواهند ساخت و نام تک تک اعضای اش تا ابد در تاریخ آریائی ثبت خواهد شد، نداشت.

بنابراین، فحاشی پسرک به فرزندان کوروش و بازیابان سنت زرتشت و کوروش از سر حرص است: حرص از این که شکست خورده اند و ماموریت شان به اتمام نرسیده است. فرح، که همیشه توانسته است با حفظ ظاهر و تقلب کاری، بیشینه ی ایراندوستان را گول بزند و خود و تنی چند ایران ستیز را به عنوان ایراندوست جا بزند، – نمونه ی کوچکتر اش مردانی چون احسان یارشاطر یا نمونه ی المثنی اش تورج دریائی اند که متنفر از ایران اند، لیک از سوی بسیاری از ایرانیان به عنوان وطن پرست تلقی می گردند-، اینبار طوری بر اش فشار آمده است که خود به خود ماسک و نقاب اهرمنی اش فروافتاد.

او در برابر بزرگترین رخداد سیاسی نه تنها پس از انقلاب، که بزرگترین رخداد سیاس و تمدنی ما طی پانصد سال گذشته (از صفویان تا امروز)، ساکت و لال ماند و هیچ نگفت. فقط پسرک اش را جلو انداخت تا به نمایندگی از او و همه ی ایران ستیزان هر چه از دهن اش در می آید نثار آریائیان و فرزندان زرتشت و کوروش کند: این که آن ها فاشیست اند و نژاد ستیز!

آری، کسی که برای آخوند اهریمنی ای چون بروجردی راه به راه اعلامیه می دهد و مزدور اجیر می کند تا با پلاکارد برای او راهپیمائی کنند، در برابر زندانی شدن آریائیان به دست دژخیمان مسلمان سکوت می کند. و یا درست تر: اول فحش می دهد. بعد در برابر حصر و شکنجه شان سکوت می کند.
پسرک اش نیز که گوش دنیا را با شعارهای جرج سوروس و حقوق بشر بازی های اش کر کرده است، چنین به نظر می رسد که حقوق بشر اش فقط برای تجزیه طلبان و مسلمانان و بهائی ها و مسیحی ها، یعنی برای دشمنان ایرانزمین کاربرد دارد.

لیک، چنان که به ثبت رسیده است (ن.ک. موزه ی خیانت)، ما همه این ها را می دانستیم و سال هاست که داریم به طرق گوناگون بیان می کنیم. امروز که شمار بیشتری از جوانان به گفته های ما پی برده اند و بیدار شده اند، جای بسی خوشوقتی ست. چون روز روشن است: انقلاب فروهری ایرانیان به هدف عالی خود که تأویل تام و کمال سنت زرتشت و کوروش است خواهد رسید و با شکست دادن اسلام و بیرون انداختن دمکراسی از خاک میهن، ایرانزمین را در یک نظام آگاتوکراسی (نیکخدائی ایرانشهری = فرمانروائی امر نیک) تبدیل به یکی از شکوه مندترین کشورهای جهان خواهد نمود. دوزخیان بازی را باخته اند. ما بازی را برده ایم.

صدای آمریکا شده است صدای مرگ بر ایران. ما دیو و دد زیاد دیده ایم، لیک تا به حال چنین دریدگی‌هایی را در قالب برنامه‌های رسمی یک رسانه‌ی دولتی شاهد نبوده ایم. بی بی سی از زمانی که بنیاد گذاشته شد و یک بهائی فراماسون را رئیس اش کردند تا ضد رضا شاه سم‌پاشی کند، تا همین امروز، جز ایران‌ستیزی و تلاش برای تکه پاره کردن کشور نورزیده است. رسانه‌های مشابه همچنین. لیک دخترکی را از طبقه‌ی هفتم دوزخ بیرون آورده اند و میکروفن به دست اش داده اند که لعبتی ست. یک بشکه زهر متحرک است که از برنامه به برنامه بر غلظت اش نیز افزوده می گردد.

از آن سو یک مسلمان بی سواد نادان را که گویا دیپلمات زمان شاه هم بوده است، – شاه و دیپلمات‌های اش نیز داستانی اند، بگذریم-، آورده اند گذاشته اند کنار یک مزدور هوچی‌گر و دوره دیده‌ی عربستان که نام ایران را نیز می شنود تن اش کهیر می زند. طرف یک کلام از دهان اش در نمی آید که سندیت تاریخی داشته باشد و دروغ و یاوه و مهمل نباشد. رضا شاه را نیز رضا قلدر فاشیست می نامد و خلیج فارس را هم فارسی نمی داند، و یک سری مزخرفات دیگر که فقط در دکان توده ای‌ها و مسلمان‌ها یافت می شود و در صدای آمریکا است که تریبونی اینچنینی می یابد.

این در زمانی ست که جمهوری جهودی اسلامی از سر تا ذیل اش در ثنای عرب و عربان است. اصولاً ایرانی نیستند این‌ها. زبان دوم این مملکت را کرده اند زبان محمد و عمر. تمام اعیاد این مملکت غیر از نوروز که آن هم هر سال می کوشند لغو اش کنند متعلق به عربان است. تاریخ این مملکت را با فرار یک عرب از یک شهر به شهر دیگر اندازه می گیرند و نام اش را تاریخ هجری گذاشته اند. شاهان ایرانی را مستبد و کافر و بت پرست می نامند. از آن سو علمای دینی شان افتخار می کنند که ایرانی نیستند و عربند و از سلاله‌ی محمد. رئیس دو قوه‌ی مملکت جهودان عرب زبان عراقی اند. رهبر مملکت عرب است، و زبان مادری اش نیز ترکی. بام تا شام در گوش مردم اصوات عربی می خوانند. به زور مردم را به شریعت عربی وادار می کنند. به اسم اولیای عرب آدم می کشند. نامی از کوروش و داریوش نیز برده می شود به اخ و تف است. در چنین سرزمین اشغال شده ای به دست اعراب، آنوقت می آیند برنامه می گذارند در باب عرب ستیزی ایرانیان. جل الخالق. این میزان از دیو منشی هنر می خواهد. خیر، ایرانیان عرب ستیز نیستند، لیک اگر می بودند نیز، به اندازه‌ی قطره قطره‌ی دریاهای جهان حق داشتند. صادق هدایت نیز عرب ستیز نبود، آن چه می گفت مربوط به اعراب مسلمان تازشگر به ایرانشهر بود که کاملا درست است. خود آن‌ها خودشان را سوسمار خوار می نامیدند و وحشی، بروید تاریخ مسعودی را بخوانید.

و امروز، ایرانیان، تا چشم تان کور شود، فریاد می زنند “ما آریائی هستیم عرب نمی پرستیم”، آری، ایرانیان آریائی اند و اسلام ستیز اند و تا اسلام محمدی را از ایران بیرون نیندازند، دست بردار نخواهند بود. ما تک تک مساجد را خواهیم بست، در این شکی نکنید. اسلام در ایران قدغن خواهد بود، تا ابد. اسلام برای ما دین نیست که شامل آزادی شود، یک ایدولوژی فاشیستی و ضد آریائی و زن ستیزانه است که بر اساس تمامی شواهد و مدارک خود عرب‌ها، برای توبره کردن خاک ایران ساخته شده است و برای تجاوز به زنان ایرانی و به بردگی کشیدن مردان شان.

در کل، فرقی نمی کند چه کس در برابر ما و در جبهه‌ی اسلام بایستد، می خواهد فارس باشد، لر باشد، رشتی باشد، عرب باشد، آمریکائی باشد یا هر موجود و نژاد دیگری، کسی که در نبرد ما برای بیرون کردن اسلام از ایران طرف اسلام را بگیرد، دشمن است و چون دشمن با او رفتار خواهیم کرد. همین و نه بیش.

پس از بازگرفتن سکان حکومت کشور و آریائی کردن امور، کمیته‌های حقیقت‌یابی تشکیل داده و نقش اسرائیل، آمریکا، فرانسه و انگلیس را در توسعه‌ی ملیت سازی در ایران و منطقه بررسی خواهیم نمود. همچنین نقش چهار کشور یاد شده را در آوردن خمینی به ایران و دامن زدن به فتنه‌ی 57. در این امر هیچ شکی نیست، و ما این کار را خواهیم کرد. بی شک در نقش داشتن کشور جعلی ترکیه، – با بیش از 25 ملیون کرد ایرانی و بیش از سی ملیون علوی-، و پمپ بنزین‌های خلیج فارس نیز در این ماجرا تردیدی نیست، لیک این‌ها در سطحی نیستند که برای شان کمیته‌ی حقیقت یاب تشکیل دهیم، واکنش به کسان به گونه ای دیگر خواهد بود و مناسب حال شان.

لیک آن چه که مربوط به امروز می شود: جمهوری اسلامی، که پس از خود اسرائیل جهودی‌ترین جمهوری در جهان امروز است، – و در بعضی موارد از خود اسرائیل جهودی تر-، دست در دست و همراه با اسرائیل که دارد از بیرون جهت ملیت سازی و تجزیه‌ی کشور کوروش اقدام می کند، تمام تلاش خود را برای از بین بردن هویت آریائی به خرج داده است. روشنفکران فاسد مملکت نیز سد سال است که از شنیدن نام ایران و کوروش و داریوش تن شان کهیر زده و می زند. بر این پایه، هویت آریائی، که امروز لرزه بر اندام تمامی دشمنان داخل و خارج انداخته است، در یک منگنه‌ی تاریخی قرار داشته و دارد.

امروز، برای مهار کردن روح آریائی و به تعویق انداختن مرگ محتوم جهودیت سوم، یعنی اسلام، کسان رفته اند پای قانونی کردن تجزیه‌ی کشور، آن هم از طریق نهادی به نام مجلس. ایجاد یک فراکسیون ترکی، – ما در ایران موضوعی به نام قوم ترک نداریم اصولاً (مگر هر کس انگلیسی حرف می زند آمریکائی و انگلوساکسن ست؟)-، چیزی جز اقدام صریح ابراهیمیان حاکم بر کشور جهت تکه تکه کردن جغرافیای مقدس ایرانزمین نیست. خوابی که با خود به گور خواهند برد. در همان میدان ساعت آذربایجان، فرزندان بابک درفش کاویانی را به اهتزاز درخواهند آورد. می گوئید نه، صبر کنید می بینیم.

در این جا باید به آن درازگوشانی نیز که به اسم نماینده در آن مجلس نشسته اند و در برابر این اقدام بی سابقه که نتانیاهو نیز در خواب نمی توانست ببیند، سکوت اختیار کرده اند، یادآوری نمود که روی قجر را سفید کرده اید آقایان. شرم بر شمایان باد. حیف نان.

نکته‌ی دیگر نقش نیروهای امنیتی و ارتشی و سپاهی است و امری که باید بدانند: در نهایت، هر گونه تهدید علیه خاک ایرانزمین و تمامیت ارضی کشور، مستقیماً به حوزه‌ی تعریف شده‌ی وظایف شمایان باز می گردد. بازگذاشتن دست یک مشت مسلمان و جهود معلوم الحال برای انجام چنین اقداماتی، اشتراک در امر تجزیه‌ی کشوری است که شمایان جز خدمت جهت حفظ یکپارچگی آن و دفع دشمن، وظیفه‌ی دیگری ندارید. یا جلوی این خیانت آشکار را بگیرید یا دادگاه‌های نظامی آینده جایگاه شمایان خواهند بود.

آشکار است: همه آن چه که سال‌هاست داریم می گوئیم و برای متحقق شدن اش می کوشیم، یک به یک به واقعیت پیوسته است: 1. خیزش بزرگ آریائیان و بازیابی امر ایرانشهر = تأویل مضاعف تمدنی= هم تأویل سنت زرتشت و هم تأویل سنت کوروش و 2. افتادن تشت رسوائی این پسرک و مادر اهرمن زاده اش، زنی، که شخصاً یک ارتش خیانت است و پشت تمامی افتضاحات این موجود تنک مایه و شرم آور، آن گُنده پیر دوزخی ایستاده است و هدایتگر اصلی و وطن فروش حرفه ای، اوست. فرح، تجسم ارتجاع سرخ و سیاه است.

اما موضوع شعار آریائیان در آرامگاه پدر، تکرار می کنیم: “ما آریائی هستیم عرب نمی پرستیم”، شعاری ست بنیادین که تا ابد پای آن ایستاده ایم و یک سر سوزن از آن پا پس نخواهیم کشید. این، شعاری ست که کوه‌ها را خواهد ترکاند. اخوان ثالث سروده بود: همان اهریمن است الله؛ و حرف اش، برگرفته از ترجمه‌ی صادق هدایت از مردانفرخ، کاملاً درست بود و ما پای اش ایستادیم. پای این شعار نیز می ایستیم و آئینه‌ی دق کسان می شویم.

جز این، توضیحی برای جوانان که به هنگام رویاروئی با دشمن بتوانند استدلال کنند: عرب، در بستری که این شعار داده شده است، نه فرهنگ عرب است، که غنی است، نه نژاد عرب است، که ما با آن چون هر نژاد دیگر هیچ مشکلی نداریم. خیر، عرب در شعار مربوطه تنها و تنها حامل یک چیز است: محمد و اسلام محمدی و بس. عرب در شعار یاد شده یعنی محمد، پیامبر عربی، و آریائی یعنی زرتشت، پیامبر آریائی. بنابراین، ما آریائی هستیم، یعنی ما زرتشتی هستیم و پرستنده‌ی دین بهی، و عرب نمی پرستیم، یعنی پرستنده‌ی محمد و کیش اش نیستیم.

موضوع اسلام نیز ربطی با فرهنگ عرب ندارد، ما اسلام را اصولاً فرهنگ نمی دانیم، بلکه عینیت بی فرهنگی می دانیم، و 1400 سال است که از ابن مقفع و فردوسی و خیام، تا همین قرن حاضر نزد آخوندزاده و هدایت و پورداوود، در حال مبارزه با آن هستیم.

ما آریائیان، حاملان بزرگ‌ترین تمدن تاریخ بشریت، هزاران سال است که نه تنها با عربان، که با همه‌ی نژادها زیسته ایم و خواهیم زیست. به ویژه با عربان، تا زمانی که حامل اسلام نباشند، هیچ مشکلی نداریم. ما پادشاه نامدار خود بهرام گور را داریم که نزد عربان ایرانی گرای حیره بزرگ شد، دینکرد پنجم را داریم، یکی از مهم‌ترین کتب دینی مان، که از سوی موبدان به درخواست یک عرب نوشته شد، و مثال‌های بسیار دیگر: پس همزیستی ما با عربان، امری تاریخی است و اثبات شده، آن چنان که دشمنی مان با اسلام.

جز این، گفتن این که ” عرب نمی پرستیم”، حتا اگر در بستری دیگر غیر از آن چه که گفتیم بیان می شد، باز نیز تهی از هر گونه اشکال بود: چرا که هیچ ایرادی ندارد که یک آریائی عرب پرست نباشد، همانگونه که ایرادی ندارد که یک چینی، هندپرست نباشد، یا یک آمریکائی فرانسه پرست نباشد. این مزخرفات که این پسرک به تحریک مادر اش و به تحریک کسانی که برای اش چک کشیده اند می گوید، فرای امر مقدس خیانت و مزدوری، به علت خون محمدی ایی است که در رگان خود اش و مادر اش جاری است، مادری که افتخار می کند از تخم و ترکه‌ی امام سجاد است. هیچ وقت یادم نمی رود، وقتی به او گفتم بهتر است به جای دمکراسی بازی و حقوق بشر بازی، هم خود اش و هم خانواده اش زرتشتی شوند، نه گذاشت نه برداشت و گفت: “تو می خواهی منو بسوزونی”! مردک فکر می کرد اگر زرتشتی شود می سوزد! بگذریم.

باری، در نهایت، امروز این حقیقتی ست انکار ناپذیر: اسلام، در تمامیت اش، بازی را باخته است و به قول آن آناهیت-دُخت: “بچه‌ها، ما بازی رو بردیم. زرتشت برنده شد”.

کسان بروند، سر شان بر سنگ نهند، و از دق، بمیرند.

——-

پی‌نوشت: رضا پهلوی در گفتاری نسبت به گردهمایی روز کوروش واکنش نشان داد و شالوده‌ی این گفتار، سرزنش آریائیان بود و دیگر هیچ.

کسی را فرستاده‌اند جلو برای پاسخ گوئی که حتا نام خود را معرفی نمی‌کند، حتا چهره‌ی خود را نشان نمی‌دهد، لیک به دیگران تهمت می‌زند که افسران اطلاعاتی جمهوری اسلامی‌اند. مردک حتا نمی‌داند که داریوش همایون مرده است، فرد مورد خطابش همایونی دیگر است و پسر عموی آن مرحوم!

بعد نیز با تکیه بر عمق بی سوادی سیاسی، که در مدرسه‌ی پهلویسم سوم آموخته است، بخشی از همان اسنادی را که سال‌هاست ما ارائه کرده‌ایم، و اینک چند ده نفر دیگر نیز در حرکتی دیرهنگام، لیک درست، چند تایی را گلچین کرده‌اند (اسناد خیانت پسرک و مادر مکرمه اش بس بیشتر از این سخن‌هاست و روی برگه‌ی موزه‌ی خیانت موجود است) به خورد شنونده می‌دهد، غافل از آن که وقتی کسی می‌گوید: “ملیت‌های ایرانی و اگر فدرالیسم می‌خواهند چرا که نه”، این یاوه‌ها در زبان دیپلماتیک که مدعی می‌شوند پسرک در آن قهار است، معنی‌ای جز این ندارد که: “آقایان، خانم‌های تجزیه‌طلب، اسرائیل عزیز، امارات گرامی، انجمن بیلدربرگ، فرماسون‌های محترم، به جد هفتم مادری‌ام من پای همه چیز هستم، حتا تکه تکه کردن ایران در یک سیستم فدرالی و قوم گرایانه، سیستمی که دراش در خراسان نیز مدرسه‌ی کردی احداث می‌کنیم، لیک بیاییم برای پیشبرد بهتر این کار، یعنی تجزیه‌ی ایران و بستن دهان میهن پرستان، موضوع را واگذار کنیم به مجلس مؤسسان، اگر نمایندگان مجلس مؤسسان، زیر نظر جامعه‌ی جهانی (بخوان اسرائیل و آمریکا)، گفت ایران باید فدرال شود، چرا که نه؟”

این موضوعات را هر مبتدی امر سیاست نیز درک می‌کند، این که تلویزیون‌های لس آنجلسی و اصحاب ذوب شده در نهضت تجزیه‌ی پهلویستی ایرانزمین تا به امروز دلیری نکرده و از این پسرک نپرسیده‌اند که این مزخرفات را در برابر دریافت چه مبالغی از خود می‌تراود، باز می گردد به عدم حساسیت کسان و نماد و نشانی است از بی‌لیاقتی‌شان در امر رسانه. رسانه‌ای که میهن پرست باشد و جدی، پوست چنین “شاهزاده”‌ای را غلفتی می کند و آویزان می‌کند جلوی آفتاب.

بعد هم می‌گوید اگر نسبت به خلیج عربی حساسیت نشان نداده است از زرنگی‌اش بوده است!!! البته خنده‌دارتر نیز می شود، می‌افزاید: “بچه‌های خودمان هم می گویند خلیج!” بچه‌های خودشان کیستند؟ شورای ملی-قومی-فدرالی‌شان؟ در این شکی نیست که می گویند خلیج، نیازی به تاکید این مردک بی سواد بی نام و نشان نیست. حیرت آور است این میزان از گنگی و گولی.

در نهایت، این پسرک را جنازه‌ای سیاسی بیش نباید دانست و باید به سراغ مادر مکرمه رفت که او، در اردوی خودی، فرد اصلی در پشت سقوط ایرانزمین است، از چهل و اندی سال پیش تا به امروز. فرح یک ارتش است، فرد نیست. این رسوایی نیز کار اوست و برنامه‌ریزی شده، و امروز با مرگ سیاسی پسرک به هدف اصلی‌اش که کشتن نام و نشان پهلوی است نزدیک‌تر از همیشه شده است؛ و البته بزرگترین آرزوی‌اش را به گور خواهد برد: تجزیه کردن ایرانزمین.

کانال تلگرام بازیابی ایرانشهری

در دینکرد اصل مهمی وجود دارد که می‌گوید:

مرد پارسی (ایرانی) دروغ نگوید حتی اگر به سود همه پارسیان باشد و راست را بگوید حتی اگر به زیان همه پارسیان باشد.

این تنها مرزیست که عبور از آن آبروی یک ایرانی را می‌برد و حفظ آن آبرویش را می‌خرد.

تاریخ را، بخصوص تاریخ معاصر را دوباره با دقتی مضاعف باید خواند و بررسید. این کتاب، که با وفاداری و احترام بسیار به ملکه محبوب دلِ روشنفکران و مسلمانان نوشته شده، در خود حقایقی را پنهان دارد که به خوبی پرده از خیانتی بزرگ، نه فقط به شاه و نه فقط به مردم ایران، بلکه به تاریخ برمی‌دارد.

در جایی از کتاب این‌گونه می‌نویسد:

… حتی محمدرضا شاه شخصا و علنا چند تن از اطرافیان همسرش را مورد انتقاد قرار می‌داد و یا به آنان در حضور جمع ابراز تحقیر و توهین می‌کرد. از جمله به سه خانم دوست نزدیک شهبانو علنا و با وجود عفت کلام معمولش صفت «ج …ها را» می‌داد…
در طی ماه های آخر سلطنت، عقده‌هایی که این عکس العمل‌ها و بی‌مهری‌های کم و بیش علنی شاه ایجاد کرده بود، به یک رشته «تحریکات و دسته‌بندی‌ها و سازش‌ها» منتهی شد که قطعا به زیان قدرت و هم‌آهنگی نظام شاهنشاهی بود که شهبانو بهای گران آن را شخصا پرداخت. اما نه به اندازه شاه و مردم ایران. (ص 394)

پاراگراف آخر را با دقت بخوانید و کمی بیاندیشید، 1- تحریکات 2- دسته بندی ها 3- سازش‌هایی که منتهی به فرو ریختن نظام شاهنشاهی شد. در ادامه یک ایرانی میهن دوست باید از خود بپرسد، تحریک بر علیه چه کسی؟ دسته‌بندی با چه کسانی؟ سازش با چه کسانی؟ تمامی اینها به سقوط منتهی شد.

در جایی دیگر از خاطرات خود پرده از یک خیانت بزرگ برمی‌دارد؛ و جزییات طرحی موسوم به «طرح خاش» را بیان کرده و به کارشکنی فرح دیبا در انجام این طرح که می‌توانست یکبار برای همیشه معضل آخوندها و روشنفکران انقلابی را به شکلی کاملا صلح آمیز و هوشمندانه، بدون خونریزی حل و فصل کند می‌پردازد.

اگر از جزییات این طرح و چگونگی دخالت مستقیم فرح در عقیم ماندن آن بی اطلاع هستید، حتما این مقاله را بخوانید.

در جای دیگری از خاطرات خود می‌نویسد:

می‌گویند محمد رضا شاه در سال‌های آخر حتی از همسرش احتیاط می‌کرد و به او (فرح) اعتماد کامل نداشت.

و سپس این پرسش را مطرح می‌کند که:

آیا تشدید این رفتار (بی اعتمادی به فرح) ناشی از داروهایی بود که برای درمان بیماری سرطانش، به او تجویز می‌کردند؟

در حالیکه دکتر هوشنگ نهاوندی بر اساس اطلاعاتی که آن روز داشته با شک و شبهه این پرسش را مطرح می‌کند، امروز می‌توان پرسش دقیق‌تری را با قدرت بیشتری مطرح کرد و آن اینکه:

آیا تشدید این رفتار (بی اعتمادی به فرح) ناشی از تحریکات و دسته‌بندی‌ها و سازش‌هایی نبود که فرح در پس پرده با اشخاص معلوم الحال به انجام می‌رسانید و از چشم تیزبین شاه پنهان نمی‌ماند؟

این حدس بسیار نزدیک به حقیقت می‌نماید در حالیکه در جایی دیگر از خاطرات خود صراحتا به تاثیر آن 3 عامل در سقوط نظام شاهنشاهی اشاره مستقیم و بی گمانی می‌کند.

در بخشی دیگر از کتاب با عنوان “این دیگر چه بازی‌ای است؟” (ن.ک. ص 723) که عنوانی است برگرفته از جمله‌ای از محمدرضا شاه، این‌طور ادامه می‌دهد:

مشکل با رادیو تلویزیون ملی ایران کمتر نبود. نه تنها سازمان آن مرکز تجمعی از مخالفان حکومت (دسته بندی های فرحیسم) شده بود که دیگر گرایش های خود را پنهان نمی کردند. بلکه عملا به تبلیغ غیرمستقیم و گاه مستقیم علیه حکومت نیز مبادرت می ورزیدند. در شهریور 1357 گروه بررسی مسائل ایران بار دیگر اعلامیه ای صادر کرد که طی آن از بی حرکتی دولت در مقابل مخالفت های فزاینده با اصلاحات ارضی و آزادی زنان و موضع گیریهای مخالفین افراطی (همچون خمینی)، انتقاد شده و هشدارهای صریحی به مسئولان این رویه داده شده بود. اعلامیه در جراید کثیرالانتشار عصر تهران انتشار یافت. شاه که در شرایط آن روزی منتظر چنین جرات و شجاعتی از سوی کسی نبود به رادیو تلویزیون ملی ایران دستور داد که متن آن را پخش کنند و این دستور را به اطلاع من (هوشنگ نهاوندی) که رئیس این گروه بودم نیز رساند.

فردای آن روز، اندکی بعد از ساعت 8 بامداد، در اتومبیل وزارتی خود از شمیران به سوی وزارت علوم و آموزش عالی می رفتم و در بولتن اخبار رادیو پخش این اعلامیه را شنیدم. دقیقه ای بعد تلفن اتومبیل زنگ زد. خبر دادند که شاه آن سوی خط است و می خواهد یا وزیر علوم و آموزش عالی صحبت کند. شاه بدون مقدمه تقریبا فریاد زد:

-شنیدید؟

— چه چیز را قربان؟

-اعلامیه گروه شما را!

— اعلیحضرت خودتان دستور فرموده بودید آن را پخش کنند.

– بله ولی بعدش را هم شنیدید؟

— خیر قربان. من در اتومبیل دولتی هستم و به سوی محل کارم می روم. پس از پایان اخبار خواستم رادیو را خاموش کنند.

-بعد از قرائت اعلامیه که در پایان اخبار بود، یک آهنگ انقلابی پخش کردند، یک کاری بکنید.

شاه حق داشت، شعری بود مربوط به چند دهه قبل، ارتباطی با اوضاع روز نداشت اما در آن شرایط هر چیز جنبه نمادین پیدا می کرد و می توانست معنایی خاص به خود بگیرد.

او ادامه می دهد:

من نمی دانستم چه می توانم بکنم. از همان جا به همکارم دکتر محمدرضا عاملی وزیر اطلاعات تلفن کرده و ماجرا را گفتم. البته کاری بود انجام شده، ولی در هر صورت اگر اعلامیه را مجددا پخش می کردند (و آن آهنگ انقلابی را هم ضمیمه اش می کردند)، تذکری لازم بود. قانونا سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران زیر نظر و قیومیت وزیر اطلاعات بود. اما رضا قطبی، پسر دایی شهبانو (فرح) با قدرت تام در راس آن قرار داشت. وزیر اطلاعات پاسخ داد که کاری از دستش بر نمی آید و شخص اخیر الذکر (رضا قطبی) حتی به تلفن های او هم جواب نمی دهد!

در همین روز بود که دکتر پرویز عدل، سفیر ایران در برزیل، متخصص شناخته شده روابط عمومی و وسایل ارتباط جمعی، برای گزارشی از ماموریت خود به تهران آمده بود و نزد شاه بار یافت. از وضع رادیو تلویزیون و جهت گیریهای آن با او سخن گفت، پاسخ شاه حیرت انگیز بود: «رادیو تلویزیون که در اختیار من نیست»

پس رادیوتلویزیون ملی، سیاستهای کدام دولت را اجرا می کرد؟ دولتی در سایه؟

هوشنگ نهاوندی در جایی از کتاب خود می گوید:

محمدرضاشاه در سه چهار سال آخر سلطنتش و در ایام تبعید، کینه عجیبی نسبت به رضا قطبی که چون برادر شهبانو و مشاور اصلی اش بود، ابراز می داشت.

رضا قطبی (پسردایی، برادر و مشاور اصلی فرح) کسی بود که متن خطابه آخر محمدرضاشاه را با دستپاچگی در آخرین لحظات بدست او رساند، که در آن شاه بدون اینکه فرصتی برای تدقیق و تغییر در آن، به او بدهند، از زبان او نوشته شده بود که “من صدای انقلاب! شما را شنیدم!” و او به اصرار 3 تن مجبور شد تا آن را علی رغم میل باطنی بخواند!

هوشنگ نهاوندی شرح ماجرا را اینگونه می نویسد:

دوشنبه 16 آبان 1357، ساعت ده بامداد، شاه که مانند همیشه دقیق و وقت شناس بود. در راس ساعت مقرر به دفتر خود وارد شد… سپس منوچهر صانعی را فرا خواند و گفت: “قرار است، گروهی از رادیوتلویزیون ملی به این جا بیایند.” صانعی پاسخ داد: “آن ها در همین جا هستند.” محمدرضا پهلوی با عصبانیت در دفتر وسیع خود راه می رفت. کسی نمی دانست نویسنده پیامی که قرار است خطاب به ملت ایران ایراد کند، کیست. سه دقیقه بعد شاه مجددا صانعی را احضار کرد. و گفت: “رضا قطبی کجاست؟ او باید متن پیام را بیاورد.” صانعی از همه جا بی خبر بود. پس از تحقیق معلوم شد رضا قطبی به اتفاق سید حسین نصر (رئیس دفتر مخصوص شهبانو فرح) در دفتر، نزد شهبانو هستند. شاه بر آشفت: “آنها با شهبانو چه کار دارند. پیام، پیامِ من است.”

رئیس کل تشریفات، تلفنی با شهبانو صحبت کرد و بی صبری و عصبانیت شاه را به اطلاعش رساند. چند دقیقه ای بعد، شهبانو، رضا قطبی و سید حسین نصر به دفتر شاه آمدند و متن پیام را به استحضارش رساندند. امیر اصلان افشار حاضر و ناظر بود. بعد از مطالعه پیام، شاه گفت:”نه، من نباید چنین مطالبی را بگویم.” رضا قطبی عرض کرد:”خیر، اعلیحضرت زمان آن فرا رسیده که شما هم در کنار ملت قرار بگیرید و مطالبی بفرمائید که دلپسند و مطبوع مردم باشد!” شهبانو و سید حسین نصر نیز در همین زمینه اصرار ورزیدند.

شاهپور غلامرضا می نویسد:

متن پیام را می بایست زودتر برای مطالعه و اظهار نظر برادرم بیاورند. ولی چند دقیقه قبل از ایراد و ضبط به دستش دادند. حتی فرصت نیافت که به دقت درباره آنچه نوشته شده بود و می بایست بخواند و ضبط شود، به تفکر بپردازد. این ماجرا حیرت انگیز است و برای ما نیز حیرت انگیز بود.

بعدها در مکزیک، شاه به هوشنگ نهاوندی گفت:

در حال خستگی مفرط با گلویی که بغض و اندوه آن را پر کرده بود حتی یک کلمه از آن را هم تغییر ندادم، زیرا در بن بست قرار گرفته بودم.

بن بستی که این 3 تن به عنوان بخشی از بازی خانگی و خیانت فامیلی در ایجادِ آن نقش داشتند، مردم، از آن متن، تنها یک جمله را شنیدند و به خاطر سپردند: صدای انقلاب شما را شنیدم.

در چند نکته تردید و اختلاف نظر وجود ندارد:

1. تصمیم شاه به ایراد پیامی خطاب به ملت ایران
2. عدم امکان او در انجام هر نوع تغییر و تبدیلی در متن پیام. وی را در مقابل عمل انجام شده و بن بست قرار دادند.
3. رضا قطبی و سید حسین نصر تدوین کنندگان اصلی آن بودند و در ساعات پایانی در دفتر فرح به همراه فرح گرد هم آمده بودند.

عباس میلانی در این مورد نوشته:

پیش نویس متن پیام را یافته ام و در دست دارم که به قلم شخص رضا قطبی است. وی می افزاید که برای حصول اطمینان از این مطلب چند بار از رضا قطبی تقاضای ملاقات کرده و هرگز پاسخی دریافت نداشته است!

رضا قطبی کیست و چه نقشی در جریان رخدادهای منتهی به سقوط شاه داشته است که نه به تماس تلفنی وزیر اطلاعات شاه پاسخ می دهد و نه به قرار ملاقاتی که یک نویسنده از او درخواست می کند واکنشی نشان می دهد؟ شاید دسترسی به این شخص و گفتگو با او رازهای مگوی بسیاری را بر ملا سازد، بر علاقمندان به فرح دیباست تا این مهم را پی گیرند، برای ما موضوع کاملا روشن است.

هوشنگ نهاوندی می افزاید:

در عوض نقش و سهم شهبانو، که تا کنون در این باره توضیحی نداده، روشن نیست. در این که قبل از آن که متن به دست شاه داده شود، از آن مطلع بوده تردیدی روا نیست. آیا به همه ریزه کاریهای آن و پی آمدهای ممکن و محتمل حقوقی و سیاسی اش توجه کافی مبذول داشته؟ نمی دانیم.

این پرسشی است که هوشنگ نهاوندی پاسخ آن را نمی داند و یا می داند و اعلام نمی کند، رضا قطبی و سید حسین نصر ساعاتی را در دفتر فرح به همراه او گذرانده اند و متن خطابه را بارها و بارها مرور کرده اند و با آگاهی بر اینکه دقایقی بعد باید عمل ضبط و ایراد سخنرانی انجام شود هر چه بیشتر زمان را تلف کرده اند و هر 3 در نهایت اصرار کرده اند که حتی آن تغییری که شاه با وجود خستگی مفرط متوجه شده و لازم دیده در متن ایجاد شود، انجام نشود و متن بدون تغییر خوانده شود!

عباس سماکار، یکی از رهبران شبکه های چپ افراطی که سال ها زندانی و کارمند رادیو تلویزیون ملی ایران بود در کتاب خاطراتش (من یک شورشی هستم!) می نویسد که اعضای شبکه می توانستند با استفاده از مصونیتی که ریاست رضا قطبی به سازمان تلویزیون ملی ایران می داد، اسلحه خود را در محل های وابسته به آن سازمان مخفی کنند، سلاح هایی که چند ماه بعد باعث ایجاد شورش مسلحانه و خلع سلاح سربازان بی تجربه ژاندارمری ها شد.!

آیا رضا قطبی (پسر دایی فرح) و خود فرح که به گفته نویسنده این کتاب دسته بندی ها و سازش هایی را با اهدافی نامعلوم! به انجام می رساند، از این موضوع اطلاع داشتند؟

آیا دولتی که فرح به موازات دولت قانونی شاه در سایه ایجاد کرده بود تا این اندازه از نفرت و خشم لبریز شده بود که مرکز سازمانِ رادیوتلویزیونِ آن به محلی برای تجمع مخالفانِ شاه تبدیل شود؟!

آیا همه اینها با این امید به انجام می رسید که شاه را تضعیف و مقدمات را برای واگذاری سلطنت به فرزند ارشدش که هنوز به سن قانونی نرسیده بود و لاجرم قدرت مطلق در دستان مادر او (فرح) قرار می گرفت، آماده سازد؟

هر هدف دیگری به جز این، در توضیح علل این نابسامانی، بسیار کوته بینانه به نظر می رسد.

در سال 1966 به ابتکار شخص شاه و علی رغم بعضی انتقادات، مجلس موسسانی فراخوانده شد و تصمیم گرفت که در صورت غیاب یا بیماری شاه و یا عدم امکان انجام وظیفه اش، یا درگذشت او در حالی که هنوز ولیعهد به سن قانونی سلطنت نرسیده باشد. ملکه مادر ولیعهد قانونا ریاست شورای نیابت سلطنت را داشته باشد.

آیا بیماری شاه و سپس خروج او از ایران مقدمات اجرای طرح فوق را فراهم می کرد؟ یقینا پاسخ به تمامی پرسش های فوق با اطلاعاتی که امروز موجود است، مثبت است.

اکنون بهتر می توان به تصویر زیر نگریست و از تضادی که در این تصویر وجود دارد، متعجب نشد. خروج شاه و لبخند پیروزی فرح! این یک نقاشی نیست، یک تصویر حقیقی است. در جایی که اسناد و مدارک و زبانها از سخن باز می مانند این تصاویرند که سخن می گویند.

در سمت چپ تصویر فوق چهره ای به نظر آشنا می رسد، آیا او رضا قطبی است؟ این پرسش را یقینا باید از شورای ملی و نزدیکان فرح پرسید.

به هر روی نخستین مرحله از ماموریت، یعنی بیمار نمودن شاه و خروج او از ایران با همکاری رضا قطبی (پسردایی فرح) با موفقیت به پایان رسیده بود، حال باید منتظر ماند و دید که آیا بختیار (پسرخاله) می تواند اوضاع را تحت کنترل در آورد تا پس از آرامش، ولیعهد به سلطنت برسد و زمام امور بدست فرح و دار و دسته اش بیافتد؛ تاریخ به ما می گوید که این توطئه فامیلی (فرح، پسردایی اش و پسرخاله) هرگز به هدف خود نرسید و در ادامه، تاریخ، که هرگز به خیانتکاران روی خوش نشان نمی دهد، مسیر دیگری را برگزید.

پرسشهایی که در این جستار بدان پرداخته شد، امروز پاسخ آنها برای ما در بازیابی ایرانشهری روشن است، اما فرح و دار و دسته اش در شورای ملی (شبکه توطئه گر و خائنِ خانگی)، همانها که روزی در دسته بندی ها و سازش هایی که او برای رسیدن به قدرت بر علیه شاه به انجام رساند و در نهایت زمینه های سقوطِ شاه را مهیا کرد، شرکت داشتند و البته تیرشان به سنگ خورد و نتیجه ای دیگر بدست آمد، امروز باید برای این پرسشها پاسخی به دل باختگانِ فریب خورده خود بدهند. بر دلباختگان ملکه محبوب چپ ها و مسلمانان است که از ملکه خود بپرسند:

چگونه و در راستای رسیدن به کدام هدف، دولتی در سایه را به موازات دولتِ قانونی شاه تشکیل داد و کنترل رسانه ملی را بدست نزدیکان خود سپرد، کنترلی که محمدرضاشاه را به ناچار بدین نتیجه می‌رساند که «رادیو تلویزیون که در اختیار من نیست»!؟

و بسیاری پرسشهای دیگر که پاسخ به هر کدامشان هر چه بیشتر ابعاد این خیانت بزرگ را مشخص خواهد کرد.

جهت آگاهی از سایر مقالات روشنگرانه به آرشیو مقالات تارنمای ایرانشهریگ با عنوان «موزه خیانت» مراجعه کنید.