گزارش هفتگی

برآیند: آنچه که در پرلاشِز رخ داد را نباید دست کم گرفت و روزمره‌سازی کرد، چرا که ما با آغاز دوران و آوامی نوین روبروییم:
پایان روایت چپ در سرزمین پارس. پایان موزاییکی‌سازی سرزمینی و اتینک‌درمانی مرز سپند ایرانشهر.
پایان دینامیت فدرالیسم و از هر تیره‌ی رمِ یکتا و یگانه‌ی آریایی، ملتی دروجین و ایرانزدا و ایرانستیز برساختن.
پایان ترک‌سازی از آذری.
پایان ایران‌زدایی از کرد و بلوچ و گیلکی.
پایان ناسزا گفتن به کورش و داریوش.
پایان شعبان بی‌مخ خواندن کاوه‌ی آهنگر.
پایان دشمنی با زبان سپند پارسی و زبان ترک‌تازان مغول و تازی را برکشیدن.
پایان نوروزستیزی و آن را درنگی برای بالا کشیدن تنبان نامیدن.
پایان خوار شمردن فردوسی و شاهنامه‌اش.
پایان تف انداختن به تاج و تخت جم و کیخسرو.
پایان بدنام کردن ساسانیان و مغان.
پایان آزادی‌بخش شمردن تازیان حجازی و اهرمن اسلام.
آری، پایان فاشیسم سرخ و سیاه: پایان گسست قادسیه و به شیوه‌ی آغازین، پایان فتنه برخاسته از او، پایان فتنه ۵۷.

و این همه، با چند چکه شاش یک جوانمرد گمنام آریایی! اگر چه آن چند چکه پیشاب در برابر ریمنِ روان و پارگین شناوری که روشنفکری و ماهروز انباشته از آک و دروج‌اش است، چکه‌ایست در برابر دریا، با این همه، آیا ماهروز پرفورمنسی بدین هنایندگی و شکوه هرگز دیده است؟

به پایان روایت چپ در ایرانشهر نماز بَرید.

با نماز و درود به همه‌ی ایرانشهریان و بازیابان راه سپند تیسپون

بی شک کشته شدن نصرالله که یکی از ایران‌ستیزترین دست‌پروردگان حکومت اشغال‌گر جمهوری اسلامی بود، جدا از نیّت و آماج نهائی کشندگان اسرائیلی او، امری خجسته و گامی بزرگ در راستای شیعه‌زدائی از جغرافیای ایران بزرگ و سست شدن پایه‌های رژیم جنایت‌کار و کودک‌کش خاخام ضحاکعلی خامنوف به شمار می‌رود. میلیاردها دلار از سرمایه‌ی ملت اشغال‌شده‌ی ایران از سوی فتنه‌گران 57 هزینه‌ی پروار کردن نیروئی شد که رهبر آن، نصرالله، می‌گفت در ایران چیزی به نام تمدن پارسی وجود نه‌دارد!

ایرانشهریان!
امروز بر همگان آشکار است: «مبارزه با امپریالیسم» و شعار اهرمنی «مرگ بر اسرائیل»، که از سوی مافیای چپ و مافیای اسلامی نمایندگی می‌شود، یعنی دو ستون اشغال‌گری در ایرانزمین، جز به ناتوان‌تر شدن پیوسته‌ی ایرانزمین و همزمان، به بزرگ‌تر و توانمندتر شدن بی وقفه‌ی اسرائیل نینجامیده است! پس دو حالت بیش در میان نیست:

1. یا اشغال‌گران چپ و مسلمان ایران، آن‌گونه که روایت ماست، بخشی از یک بازی بزرگ و جنگی زرگری هستند که طی آن به عنوان صهیونیست‌های شیعه، در نقش کارگزاران پنهان اسرائیل و گلوبالیسم جهانی یک اسرائیل‌ستیزی نمایشی و دروغین را نمایندگی می‌کنند، اسرائیل‌ستیزی‌ای که هر آینه در کنش و نگرش بیشترین زیان را برای ایران و بیشترین سود را برای اسرائیل و البته همه‌ی دیگر رقیبان منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای میهن ما داشته و دارد.
2. یا در صورت نادرست بودن گزینه‌ی نخست، بازیگران نام برده نه تنها باید نادان‌ترین نیروهای دوران‌ها نامیده شوند، بلکه می‌توانیم به‌گوئیم که کسان حتا سود بی میانجی خود را نیز نه‌می‌فهمند، وگرنه، برای نمونه: کمینه‌ای آسان‌گیری در شیوه‌ی پوشش می‌توانست سالانه میلیاردها دلار ارز توریستی را به بازار ایران اندرآورد و یا، دست برداشتن از شعار فاشیستی و بی‌خردانه‌ی نابودی اسرائیل، می‌توانست از بدل شدن ایرانزمین به بچه‌ی بد و پسر شرور سیاست جهانی و در پی آن، بار کردن کمینه دو تریلیون دلار زیان مالی بر دوش ما و اندرفتادن‌مان در خفگی ژئوپولیتیک و بیرون ماندن از شبکه‌ی دالان‌های اقتصادی و انرژیکی منطقه و جهان، پیش‌گیری کند.

هم‌میهنان، اینک پرسش این است: آیا این شمار از ملا و فقیه عالی‌رتبه و کارشناس فنی و سیاست‌ورز و دانشگاهی و روشنفکر و روزنامه‌چی مسلمان و اندیشمند چپ که در بدنه‌ی این حکومت جای دارند، می‌توانند طی نزدیگ به نیم قرن، آن نیز به طور پیوسته، همگی با هدف براندازی اسرائیل، هر کاری که کرده باشند به زیان “خودشان” و به سود دشمن اسمی‌شان یعنی اسرائیل بوده باشد؟ در کجای ماهروز، در کجای تاریخ بشریت چنین پدیده‌ای به چشم خورده است؟

پس طبیعی‌ست که ما حق داریم این اندازه از دژآگاهی و احمق بودن و خودویرانگری را امری ناپنداشتنی به جای آوریم و روایت نخست، یعنی همکاری برنامه‌مند رژیم اشغالگر اسلامی با اسرائیل و در سطحی کلان‌تر، با گلوبالیسم جهانی را، چیمیگ‌ترین و نزدیگ‌ترین روایت به راستی انگاریم، به ویژه که می‌دانیم و دیده‌ایم، که بیشینه‌ی کسان سود خود و خاندان‌شان را بسیار خوب می‌شناسند و رویکردی بسیار اینجهانی نیز به نعمت‌های زندگی دارند، آری، درست همان نعمت‌هایی که از راه تخلیه‌ی تمدنی میهن ما و غارت برنامه‌مند سرزمین اهورائی‌مان به دست آورده‌اند!

پس باری دیگر یادآوری می‌کنیم، یک روایت خردپذیر بیش در برابر ما نیست: کلیت نظام حاکم، در استخوان‌بندی اصلی و بخش خودآگاه خویش، حکومتی است نه تنها اشغال‌گر، که تأمین‌کننده‌ی بیشترین سود برای اسرائیل و شبکه‌ی جهانی گلولبایسم و بیشترین زیان برای کشوری که اشغال کرده‌اند: ایران.

پس این که امروز خاخام ضحاکعلی خامنوف، در همان حال که قفقاز را به میانجی باکو به اسرائیل و ترکیه بخشیده است، ایران شرقی (افغانستان) را به میانجی طالبان ایرانزدائی کرده است، چاه‌های نفت جنوب را به قطر هدیه کرده است، بازار جهانی نفت و گاز ایران را به عربستان و روسیه داده است، 50% سهم ایران از کاسپین را چوب حراج زده است، کلیه‌ی رسانه‌های کشور را به پانترک‌ها و فدرالیست‌ها و دیگر آنتی‌ایرانیست‌های رنگارنگ وانهاده است، – و بر این فهرست ایران‌فروشی به دل‌خواه می‌توان افزود-، و اینک نیز پس از چهار و نیم دهه شعار پوچ و هزینه کردن از جیب ایرانیان برای هدف واهی حذف اسرائیل از نقشه‌ی جهانی (که چیزی جز شعاری پوششی برای حذف ایران از نقشه‌ی جهانی نه‌بوده است)، نه تنها غزه را به نتانیاهو هدیه می‌دهد، بلکه لبنان را نیز همراه با کلیه‌ی الیت سیاسی و نظامی حزب الله در سینی می‌گذارد و به تل آویو می‌بخشد، و در گام‌های پسین سوریه و عراق و یمن را نیز، روشن است: همه‌ی اینها جای شگفتی نه‌دارد، چرا که او، خاخام ضحاکعلی خامنوف، دارد به قدس شریف، یعنی کلمه‌ی رمز صهیونیست‌های شیعه برای اورشلیم مقدس، خدمت می‌کند.

و اینک روی سخن ما با نیروهای سپاهی و ارتشی و دیگر چکمه‌پوشان کشور است:
همه باید آگاه باشند، هر گونه ورود نظامی ایران به تله‌گذاری مشترک پوتین، خامنوف، نتانیاهو و ترامپ، جز به درگیری سخت میان ایران و آمریکا، نابودی زیرساخت‌های نظامی و اقتصادی و صنعتی کشور، جنگ داخلی از پیش آماده شده از سوی خامنوف و اپوزیسیون گلوبالیست‌ساخته‌ی جرج‌تاونی، و سپس موزائیکی کردن میهن ما نه‌خواهد انجامید.
ایران باید به هر قیمتی ساختار ارضی خود را نگه دارد، و این جز با نگهداشت ساختار نظامی و گسترش آن، که ساخت بمب اتم را نیز در بر می‌گیرد، پنداشتنی نیست. و البته، با بازکردن فضای فرهنگی، برانداختن سیّادت فرقه‌ی اهرمنی تشیع و صنف آخوند، کنار نهادن شعار آنتی‌ایرانیستی و صهیونیست-پرور و گلوبالیست‌-شادکُنِ «مرگ بر اسرائیل»، بازگشت به «مبانی تمدن ایرانشهری»، و اعلام یک «وضعیت فوق العاده‌ی بازسازی ملی-تمدنی» که در فراگرد نخست خود هفت سال خواهد بود.
هماره گفته‌ایم، خامنوف، چنان که شخصیت‌های کلیدی فتنه‌ی 57، یک نیروی انتحاری، یک نیروی استشهادی جهت حذف ایران از روی نقشه‌ی جغرافیا می‌باشند. پس این که کسان همی از جایگاه برجسته و داشته‌های خود نیز می‌گذرند، مانند مادر فتنه‌ی 57، سیّده فرح دیبا، یا همی یارانی چون سلیمانی و نصرالله را نیز فدا می‌کنند، مانند خامنوف، امری قابل فهم است. دور از پنداشت نیست که او، خامنوف، برای کشیدن پای سپاه و ارتش به جنگی آخرالزمانی با هدف نابودی میهن ما، همی خود و یا پسرش را نیز به دست سربازان گمنام موسی به کشتن دهد تا نبرد با اسرائیل و آمریکا را و در نتیجه شکستن کمر نیروهای سپاهی و ارتشی را گزیرناپذیر کند. هشیار باشید و در دام فرزندان ابراهیم و انتحاری‌های پنجاه و هفتی نیفتید. و چون همیشه، یک راه بیش در برابر شما نیست: کودتای آریائی و بازگشت به مدار ایرانشهر.

به تیسپون باز می‌گردیم
و به آتش، به آتش بزرگ، به بزرگ‌ترین آتش‌ها
با ایران در ایران برای ایران
نماینده‌ی زرتشتی پادشاهی
کیخسرو آرش گرگین

لیک کف سودرسانی به نتانیاهو و اسرائیل تا همین جا، یک روز پس از نخستین پرده از جنگ زرگری میان صهیونیست‌های شیعه و صهیونیست‌های جهود:

1. همه رهبران غربی که تا دیروز آشکارا نتانیاهو را نقد می‌کردند، امروز پشتیبانی کامل از او می‌کنند.
2. اسرائیل باری دیگر در نقش قربانی رفته است و ایران را با آلمان نازی یکی می‌گیرد.
3. نیروهای ارتشی آمریکا و فرانسه و انگلیس و اردن به طور بی‌میانجی در پدافند از اسرائیل به میدان آمده‌اند.
4. از فشار لیبرال‌ها و دموکرات‌های چپ چون نانسی پلوسی و شاک شومر و برنی سندرز که خواستار پایان سلاح‌رسانی به اسرائیل بودند کاسته شده است.
5. به کشورهای عربی، که هیچ یک پدافند سه‌لایه‌ای اسرائیل را نه‌دارند، این پیام رسیده شده است که در برابر قدرت آتش موشکی ایران ناتوانند، پس باید فرای خرید سلاح از غرب (به ویژه سه کشور آمریکا، انگلیس و فرانسه)، با آمریکا و اروپا هم‌پیمان باشند و بیش از اندازه به چین و روسیه دل نه‌بندند و هم‌زمان، پیمان ابراهیم را نیز با اسرائیل، که همانا فراموش کردن کشور فلسطین شرط بنیادین آن است، پیش به‌برند.

سودهای حد میانی که سیرک موشکی خاخام خامنوف می‌توانند به نتانیاهو رسانند:

1. گرفتن پروانه تازش به رفح و نابود کردن حماس از جو بایدن، در برابر نشان دادن خویشتن‌داری و چشم‌پوشی از درگیری بی میانجی با ایران که می‌تواند به یک جنگ گسترده انجامد و پای آمریکا را به میدان درگیری کشد.
2. به رخ کشیدن خود در بازی قدرت درون اسرائیل به عنوان کسی که می‌تواند میانه‌روی و خویشتن‌داری نشان دهد و در برابر نیروهای تندرو دولت‌اش که خواستار زدن ایران و آتش‌افروزی همه‌سویه هستند ایستادگی کند.
3. دریافت هواپیماهای سوخت‌رسانی برای جنگنده‌های «اف سی و پنج» که او را در تازش به خاک ایران از ارتش آمریکا بی‌نیاز می‌کنند.

سودهای بالادستی‌ای که می‌توان برای نتانیاهو و اسرائیل در نگر داشت:

1. تازش به لبنان و نابود کردن حزب‌الله.
2. تازش به ایران و زدن پایگاه‌های اتمی و سپاهی ایرانزمین.
3. پویا کردن گزینه ماشه در برجام و بازگرداندن برنامه هسته‌ای به ذیل فصل هفتم منشور سازمان ملل.

به تیسپون باز می‌گردیم
و به آتش، به آتش بزرگ، به بزرگ‌ترین آتش‌ها
با ایران در ایران برای ایران
کاندید زرتشتی پادشاهی

هم‌میهنان!
هماره گفته‌ایم، خاخام خامنوف هرگز گامی بر نه‌می‌دارد که در آن سودی برای روسیه و اسرائیل نه‌باشد، و این پاسخ پهپادی-موشکی به تازش اسرائیل به کنسول‌گری اشغالی ایرانزمین در سوریه نیز، (پاسخی که از روزن فرمالیستی و حقوق بین‌الملل سد در سد درست و به جا شمرده می‌شود، اگرچه چون هر کنش شیعیان نیتی جز زیان‌رسانی به ایرانزمین و سودرسانی به اسرائیل نه‌دارد)، جز در راستای پیش‌برد سود روسیه و اسرائیل نه‌بوده است. همان‌گونه که تازش هفت اکتبر حماس نیز جز به سود روسیه و اسرائیل، به ویژه دولت در آستانه فروپاشی نتانیاهو نه‌بود.

از سوی دیگر، هدف درون کشوری این درگیری، بخشیدن قوت قلب به خرفسترهای شیعه و سرکوب هر چه اهرمنی‌تر زنان و مردان آریائی می‌باشد که از آبان 95 تا امروز، به ویژه در جنبش مهسا، سال به سال شکست‌های سهمگینی را به گروگیران شیعه و کمونیست میهن و دیگر فتنه‌گران 57ی روا داشته‌اند. زنان و مردانی که البته راه نابودی اسلام در ایرانزمین را، با همه‌ی هم‌کاری‌های پیدا و پنهان قدس‌گراها و اورشلیم‌گراها و کمونیست‌های هم‌پیمان‌شان، تا پایان روشن آن، یعنی بازیابی تاج جم و کیخسرو و افروختن دگرباره آتش زرتشت در سراسر ایرانشهر پیش خواهند برد.

فراتر، پاسخ‌های در پیش اسرائیلیان، در چارچوب این جنگ زرگری، در راستای نابودی زیرساخت‌های کدگ‌آماری (اقتصادی) و سپاهی کشور در بند گرفتار شده ما، و هم‌چنین درو کردن چکمه‌پوشانی خواهد بود که می‌توانند سیج و خطری برای رهبری مجتبی خامنوف و نیز کارگردانان انجام یک کودتای آریائی و ساخت بمب اتمی زرتشتی باشند. کودتای آریائی و بمب اتمی زرتشتی، دو آماج اهورائی که خاخام خامنوف و نتانیاهو هر دو به یک اندازه از آن می‌هراسند، آن گونه که بایدن و پوتین و دیگر بدخواهان ایرانشهر از ریاض تا آنکارا.

ما همچنین واریز سدها میلیون دلار در جیب اسرائیل را از جیب مالیات‌دهندگان آمریکائی و فرانسوی و آلمانی و انگلیسی خواهیم داشت و نیز بالا رفتن هزینه گاز و نفت در بازار جهانی و نیرومندتر شدن ترامپ در برابر بایدن، که هر دو خواست رسمی مسکو است. دور شدن نگاه جهان از جنایت‌های شبانه‌روزی روسیه در اوکرائین و هم‌چنین باز کردن دست اسرائیل برای گسترش رخنه خود در کشورهای عربی به بهانه خطر “ایران” لایه‌های پنهان دیگر این نمایش هستند. نیاز به یادآوری نیست که هر آینه این‌ها تنها گوشه‌هایی از سودهایی است که سه‌گانه خامنوف، پوتین، نتانیاهو، از این نبردهای زرگری برده و می‌برند.

در پایان روی سخن‌مان سوی آن دسته از صهیونیست‌های شیعه در برون کشور است که پیوسته خواستار تازش اسرائیل به پایگاه‌های اتمی ایران اشغالی شده و فرای این، با کوبیدن سر بر دیوار ندبه بی‌شرمانه می‌گویند سرنوشت ملت ایران با ملت اسرائیل گره خورده است.

به این شیعیان ایرانی‌نما که در جرج تاون سند فروپاشی ایرانزمین را دستینه نهادند و بارها گفته‌اند خط قرمزشان پاسبانی از اسلام اهرمنی است و آئین سپند و اهورائی پادشاهی را آئین گوسفندی خوانده‌اند، هشدار می‌دهیم: برای ما هیچ فرقی میان صهیونیست‌های شیعه کرواتی و صهیونیست‌های شیعه عمامه‌دار نیست، میان شیعیان لائیک و شیعیان فقاهتی. ابراهیمی، و بر طریق اولی، مسلمان، بنا بر تعریف، ایرانی نیست، آن چنان که ایرانی، مسلمان و ابراهیمی نه‌توانستی بود. ملت آریائی ایران مرد تنهای شب ماهروز است و هیچ دوستی در جهان نه‌داشته، و نه‌دارد. چیون، سرنوشت این ملت هزاران‌ساله، سرنوشت این کهن‌ترین ملت جهان، نه با امت اسرائیل گره خورده است، آن‌گونه که صهیونیست‌های شیعه کرواتی می‌گویند، و نه با امت فلسطین، آن‌گونه که صهیونیست‌های شیعه نعلین‌پوش. بسیار روشن است: ما یک وجب از خاک شوش و پارسه را به سد قدس که همان اورشلیم است نه‌داده، و نه‌خواهیم داد، آن چنان که یک موی دیاکو و کوروش و اردشیر را به سد ابراهیم و موسی و محمد.

به تیسپون باز خواهیم گشت
و به آتش، به آتش بزرگ، به بزرگ‌ترین آتش‌ها
با ایران در ایران برای ایران کیخسرو آرش گرگین
نماینده زرتشتی پادشاهی

درآمد:

۴۳ سال پس از فتنه ۵۷ و اشغال کشور پادشاهی ایران به دست دو فاشیسم ضد ملی سرخ و سیاه به رهبری خمینی گجستگ و یاران کمونیست‌اش، و با نگرش به موج نوین بیداری ایرانشهری در بازپس‌گیری میهن که از آبان ۹۵ (روز کورش بزرگ در پاسارگاد) با دو شعار محوری “ما آریائی هستیم/عرب نه‌می‌پرستیم” و “ایران وطن ماست/کورش پدر ماست” آغاز شد و با سه شعار محوری “رضا شاه روح‌ات شاد”، “هم اسلام هم قرآن هر دو فدای ایران”، “کشور که شاه نه‌داره/حساب‌کتاب نه‌داره”، از دی ۹۶ و آبان ۹۸ گذر کرد، تا سپس در شهریور ۱۴۰۱ و پس از کشته شدن دختر ایران، مهسا (ژینا) امینی، با دو شعار محوری “از زاهدان/کردستان تا تهران جان‌ام فدای ایران” و “می‌جنگیم می‌میریم/ایران را پس‌می‌گیریم” به اوجی بی‌پیشینه رسد و تا امروز روان باشد، متن دوازده ماده‌ای و پیشنهادی زیر به پیشگاه ملت بزرگ و سپند ایران پیشکش می‌شود:

بُنِشت ۱: حکومت جمهوری اسلامی از آغاز پدید آمدن‌اش، در نگر و در کنش، حکومتی اشغال‌گر و ضد ملی بوده است، ایران را، بر پایه‌ی فتوای خمینی گجستگ، غنیمتی جنگی شمرده و چنان غنیمتی جنگی نیز با آن رفتار کرده، و چیون، چه در حقیقت وجودی‌اش و چه در نمود حقوقی خود، از سوی ملت ایران باطل شناخته ‌شده، به حکم تاریخ، وجدان، و خرد، باید برانداخته شود.

بُنِشت ۲: قانون رسمی و بر حق کشور پادشاهی ایران، قانون وقت نظام پیشین است، در همان هیأت که بی‌میانجی پیش از خروج ناخواسته و توطئه‌آمیز شاهنشاه آریامهر و فلج کردن آرتش شاهنشاهی و دستگاه امنیتی کشور گزارده می‌شد. هر گونه دگرگونی در قانون (برای نمونه: حذف شرط شرع اسلامی از پیکره‌ی قانون یا برگزینی دودمانی نوین بر تخت پادشاهی)، پس از سرنگونی نظام اشغال‌گر اسلامی و به رأی مردم ایران و با ابزار حقوقی پیش‌بینی شده در خود قانون، از جمله همه‌پرسی، صورت خواهد گرفت.

بُنِشت ۳: ملت یگانه‌ی ایران، – برآمده از تیره‌های پُر شمارِ قوم یگانه‌ی آریا، از کُرد و لُر و بلوچ و پشتو و سکائی و پارت و ارمن و تالش و آذری و و گیل و مازنی و دیگرها-، از دوران اوستائی تا امروز، ملتی تاریخی، یک‌پارچه، و کاهش‌ناپذیر به یگان‌های خُرده‌ملی و نوساخته است.

بُنِشت ۴: درفش ملی ایران، درفش سه رنگ شیر و خورشید تاج‌نشان، و درفش تمدنی ایران، درفش کاویانی است.

بُنِشت ۵: یک‌پارچگی سرزمینی ایران پادشاهی خدشه‌ناپذیر است. پیوستن سرزمین‌های به زور و نیرنگ جدا شده از کشور پادشاهی ایران طی دوران قاجار و پهلوی، به شرط پذیرش دولت وقت آینده و نمایندگان مردم، پذیرفته خواهد شد.

بُنِشت ۶: زبان میانجی، زبان ملی و زبان تمدنی ایران، از پارسی اوستائی تا پارسی مادی و پارسی هخامنشی، از پارسی اشکانی و پارسی ساسانی، تا امروز، هماره زبان پارسی بوده و دگرگون‌ناپذیر است.

بُنِشت ۷: نام حقوقی سامانه‌ی سیاسی تاریخی ایرانشهر، استوار بر حکمت خسروانی و فلسفه‌ی سیاسی و فلسفه‌ی حقوقی ایرانشهری، «شهریاری نیک» (پارسی اوستائی: «وهوخشثره»، پارسی اشکانی و ساسانی: «نیکخدائی/هوخدائی»، پارسی دری: «فرمانروائی نیک»، فرنگی: «آگاتوکراسی») است که استوار بر «سود هنباز و نیکی همگانی انسان و طبیعت» بوده و دگرگون‌ناپذیر است.

بُنِشت ۸: همه‌ی ایرانیان، زن یا مرد، از هر تیره و با هر گویش و هر دین و باور فردی، چه مینوئیگ یا گیتیگ، شهروند ایران به شمار رفته و در برابر قانون برابرند.

بُنِشت ۹: ملت ایران از همه‌ی جهان می‌خواهد تا در رسیستانس تمدنی‌اش برای سرنگونی نظام غیر قانونی و اشغال‌گر اسلامی و بازپس‌گیری میهن به یغما رفته‌اش، در کنار او به‌ایستد و در این کوشش اهورائی خود، هر گونه یاری سیاسی و مالی و امنیتی را که به سود خود به‌داند پذیرا خواهد بود.

بُنِشت ۱۰: همه‌ی نیروهای سپاهی و لشگری وقت، از سپاه تا آرتش، آن‌چنان که همه‌ی دیگر کارمندان کشوری و دولتی، از روزن حقوقی، تا روز بازپس‌گیری ایران، نیروهای اشغال‌گر به شمار رفته، لیک از روزن حقیقی فرزندان ایرانزمین دانسته شده و خویشکاری آنان، در پیدا و نهان، پیکار با ضحاک شیعه و ایستادن در کنار ملت می‌باشد. با وابستگان و هموندان همه‌ی این نیروها پس از بازپس‌گیری میهن بر پایه‌ی: الف) «قانون» ب) «مهر و داد شاهانه»، رفتار خواهد شد.

بُنِشت ۱۱: پس از سرنگونی اشغال‌گران، که نیازمند عزمی ملی و رویکرد پیکاری هیبریدی بوده و جزئیات آن در متن‌های پیوست خواهد آمد، انجمن‌های حقیقت‌یاب دولتی و مردم‌بنیاد به بررسی همه‌ی روی‌دادهای مهند ملی، به ویژه چگونگی شکل‌گیری فتنه 57 و جنایت‌های نظام اشغال‌گر اسلامی و وابستگان‌اش خواهند پرداخت.

بُنِشت ۱۲: بیرون آمدن از، یا پیوستن به پیمان‌نامه‌های جهانی، از پیمان‌نامه‌ی حقوق بشر تا حقوق جانوران، از حقوق کودکان و دگرجنس‌باش‌ها و کارگران تا پیمان‌نامه‌های آب و هوائی، یا هر پیمان‌نامه‌ی دیگر، تنها پس از بازپس‌گیری میهن و با رأی مردم و بر پایه‌ی قانون و از سوی دولت وقت آینده انجام خواهد گرفت.

در آمریکا گروه سیاسی بنیانگذار جمهوری ایالات متحده (که در آنجا به پدران بنیانگذار مشهورند) آن را نمونه خوبی برای الهام‌گیری می‌دانستند. از همین رو توماس جفرسون نیز دو نسخه از آن را همواره با خود داشت. در آن دوران، خواندن کوروش نامه اثر گزنفون و شهریار نوشته نیکولو ماکیاولی برای همه سران کشور اجباری بود. کوروش نامه از آثار کلاسیک دوران یونان باستان شناخته شده است و برخی آن را پاسخی به رساله جمهور نوشته پلاتون (افلاطون) می‌دانند.

درباره نویسنده

گزنفون (430 تا352 پ.م)، تاریخ نگار، فیلسوف و سردار رومی، در آتن متولد شد، در جوانی شاگرد سقراط بود. گزنفون در قدیم بیشتر به عنوان فیلسوف شناخته می شد اما در دوره های متأخر بیشتر به عنوان تاریخ نگار مطرح است. از آثار او:

1. تربیت کوروش (کوروش نامه)
2. مدیریت کوروش بزرگ
3. ملاحظاتی در باره‌ی حکومت اسپارت و آتن

نسک را از اینجا دریافت کنید: کوروش نامه

کسی را فرستاده‌اند جلو برای پاسخ گوئی که حتا نام خود را معرفی نمی‌کند، حتا چهره‌ی خود را نشان نمی‌دهد، لیک به دیگران تهمت می‌زند که افسران اطلاعاتی جمهوری اسلامی‌اند. مردک حتا نمی‌داند که داریوش همایون مرده است، فرد مورد خطابش همایونی دیگر است و پسر عموی آن مرحوم!

بعد نیز با تکیه بر عمق بی سوادی سیاسی، که در مدرسه‌ی پهلویسم سوم آموخته است، بخشی از همان اسنادی را که سال‌هاست ما ارائه کرده‌ایم، و اینک چند ده نفر دیگر نیز در حرکتی دیرهنگام، لیک درست، چند تایی را گلچین کرده‌اند (اسناد خیانت پسرک و مادر مکرمه اش بس بیشتر از این سخن‌هاست و روی برگه‌ی موزه‌ی خیانت موجود است) به خورد شنونده می‌دهد، غافل از آن که وقتی کسی می‌گوید: “ملیت‌های ایرانی و اگر فدرالیسم می‌خواهند چرا که نه”، این یاوه‌ها در زبان دیپلماتیک که مدعی می‌شوند پسرک در آن قهار است، معنی‌ای جز این ندارد که: “آقایان، خانم‌های تجزیه‌طلب، اسرائیل عزیز، امارات گرامی، انجمن بیلدربرگ، فرماسون‌های محترم، به جد هفتم مادری‌ام من پای همه چیز هستم، حتا تکه تکه کردن ایران در یک سیستم فدرالی و قوم گرایانه، سیستمی که دراش در خراسان نیز مدرسه‌ی کردی احداث می‌کنیم، لیک بیاییم برای پیشبرد بهتر این کار، یعنی تجزیه‌ی ایران و بستن دهان میهن پرستان، موضوع را واگذار کنیم به مجلس مؤسسان، اگر نمایندگان مجلس مؤسسان، زیر نظر جامعه‌ی جهانی (بخوان اسرائیل و آمریکا)، گفت ایران باید فدرال شود، چرا که نه؟”

این موضوعات را هر مبتدی امر سیاست نیز درک می‌کند، این که تلویزیون‌های لس آنجلسی و اصحاب ذوب شده در نهضت تجزیه‌ی پهلویستی ایرانزمین تا به امروز دلیری نکرده و از این پسرک نپرسیده‌اند که این مزخرفات را در برابر دریافت چه مبالغی از خود می‌تراود، باز می گردد به عدم حساسیت کسان و نماد و نشانی است از بی‌لیاقتی‌شان در امر رسانه. رسانه‌ای که میهن پرست باشد و جدی، پوست چنین “شاهزاده”‌ای را غلفتی می کند و آویزان می‌کند جلوی آفتاب.

بعد هم می‌گوید اگر نسبت به خلیج عربی حساسیت نشان نداده است از زرنگی‌اش بوده است!!! البته خنده‌دارتر نیز می شود، می‌افزاید: “بچه‌های خودمان هم می گویند خلیج!” بچه‌های خودشان کیستند؟ شورای ملی-قومی-فدرالی‌شان؟ در این شکی نیست که می گویند خلیج، نیازی به تاکید این مردک بی سواد بی نام و نشان نیست. حیرت آور است این میزان از گنگی و گولی.

در نهایت، این پسرک را جنازه‌ای سیاسی بیش نباید دانست و باید به سراغ مادر مکرمه رفت که او، در اردوی خودی، فرد اصلی در پشت سقوط ایرانزمین است، از چهل و اندی سال پیش تا به امروز. فرح یک ارتش است، فرد نیست. این رسوایی نیز کار اوست و برنامه‌ریزی شده، و امروز با مرگ سیاسی پسرک به هدف اصلی‌اش که کشتن نام و نشان پهلوی است نزدیک‌تر از همیشه شده است؛ و البته بزرگترین آرزوی‌اش را به گور خواهد برد: تجزیه کردن ایرانزمین.

کانال تلگرام بازیابی ایرانشهری

دین زرتشت، که همه ی ایزدان آریائی، از ورونا تا زئوس می توانند در او گرد آیند و به یگانگی رسند، گران ترین سپر نیروهای آریائی ست. با دئنای زرتشت است که آریائی ها در برابر هر گونه از دژدینی و جُددینی بیمه ی روانی و فرهنگی می شوند. با همین دین است که به ژرف ترین لایه های فرهنگ و آبادنی خویش نیز دست می یابند. و باز با همین دین است که می توانند از درون زمین اندیشگی و مینوئی ایرانویچ – سرزمین آرمانی همه ی تیره ها- به جهان به نگرند. بدین گذر، دئنا، مایه ی خودشناسی و دگرشناسی آریائی ست.

در کنار اش، آئین شهریاری ایرانشهری است کو در میان همه ی آریائیان، نزد آریائیان ایرانی پیشرفته و پخته تر بیابیم اش. بی شک اگر آتنیان نیز دیرینگی بسنده می داشتند به سخن پلاتون گوش می کردند و به دام مردم فریبان و دمکرات ها نه می افتادند. و اگر چنین می شد، نه سوگرات کشته می شد، نه پلاتون به سریراکوز در به در گشته و به بردگی می افتاد و نه بی شک مرد بی ریشه ای چیون اسکندر می توانست بر آتن چیره شود و بزرگانی چون دموستن را به گناه همکاری با شاه بزرگ به گریز و سپس خودکشی وادارد، آن هم در زمانی که به نیایشگاه پناه برده بود.

به هر روی، چیون که آشکار است، استواری اندیشه ی شهرگانی (سیاسی) در ایرانشهر از همه ی دیگر همتباران آریائی بیشتر بود. هم از این رو بود که پس از فروپاشی دودمان های آریائی-ایرانیِ هیتی در کتپتوکه (کاپادوکیا)، فروپاشی دودمان ایرانی-آریائی کاسی در بابل، و فروپاشی دودمان ایرانی-آریائی هیکسوس در مصر، ما به چندین سده ی پی در پی، در به دری آریائیان را بینیم تا سپس جنبشی نو در میان ایشان پدیدار می شود. از سده ی 17 تا سده ی 12، سه دودمان ایرانی تبار در سه کوست (منطقه)، ای (یعنی) در میانرودان و کتپتوکه و کرانه ی نیل، اگر چه در همنوائی، لیک جدا از دیگر در بهبود جهان کوشیدند. دستاوردهای ایشان شگرف بود و جهان را در بسیاری چیزها چندین گام به پیش برد. ما از همین آوام است که نخستین پیمان نامه ی جهانی را میان دو کشور داریم: میان شاه میتانی و شاه هیتی. و در همین پیمان نامه است که به ایزدان آریائیِ مهر و ورونا و ناسنگهیه سوگند خورده می شود. پیشتر می دانیم که نژآدگان ایرانی از کرمانشاه و لرستان، ای از کرانه های زاگرس بر دشخدائی بابلیان چیره شده بودند. این ها شاهان کاسی ایا کاشی بودند که با ایاری شاهان همتبار خود در هیتی توانستند در بابل به خدائی (فرمانروائی) رسند. هم کاسی ها، هم هیتی ها و هم هیکسوس ها، هر سه، آن چه را که آریائیان، پس از فرهنگ و جوانمردی، بیش از هر چیز دوست می داشتند، ای ارابه و اسب، با خود به دوردست ها بردند و ما از این زمان است که گسترش آئین های ارابه سواری را در سنگ نگاره ها و دیوان نامه های کشورها می بینیم.

لیک هنوز نگره ی آریائی به آن اندازه پخته نه شده بود که به تواند جهانی کنش کند. برای این، نیاز به کوششی بزرگ تر بود. و این درست همان چیزی ست که ما نزد کوروش می بینیم. بی شک آریائیان از شکست ها آموخته بودند، چه، تنها با در نگر گرفتن فرجام نه چندان خوش هیکسوس ها و کاسی ها و هیتی ها است که می توانیم پای فشاری بی مرز کوروش و سپس داریوش را در یگانه کردن تیره های آریائی دریابیم. این اندیشه، که در اوستا با نام کیخسرو گره خورده است، اندیشه ی ویسپ-آریه نام داشت: همه-آریانگی، و یا، یگانه کردن همه ی آریائی ها؛ اندیشه ای کهن و با پیشینه ی دیرند. لیک نگره ی ویسپ-آریه در زمانی توانست خودنمایی کند که داده های بیرونی و زمینه ی مادی شایسته، به پیدائی رسیدن و کنشنیگ گشتن آن را شدنی کنند. شکی نیست که گسترش دبیره و از راه گسترش دبیره، گسترش پیوندگیری با دیگر تیره ها راه را برای یگانگی و یکپارچگی از دست رفته آسان تر می کرد. و این درست همان رویدادی ست که از سده های نهم تا ششم روی می دهد: گسترش دبیره در سراسر فرهنگ ها و سرزمین ها. پیروزی کم و بیش بزرگِ کوششِ ویسپ-آریائیِ کوروش، پیروزی ای که با برآمدن داریوش پایه های اش استوارتر از پیش گشت و چندین سده بار و بری زیبا به داد، ریشه در این زمینه ی بیرونی آماده و هموار داشت.

به آوندهایی (دلایلی) که بیرون از چارچوب این گفتار اند، جبنش ویسپ-آریائی که هسته ی میانی اش را همان انشان، جایی که کهن-شهری چون شهر ارته aratta را پس پشت خویش داشت، فراهم می آورد، با هخامنشیان آغاز گشت و با ایشان نیز پایان یافت. پس از تازش اسکندر دیگر همه چیز در هم ریخت. روم، که به گفته ی امیرمهدی بدیع پوست یونان را از تن اش کند تا تن خود اش کند، و ما می گوئیم که بیشینه ی استخوان های اش را نیز دور انداخت، نه تنها بر ویرانه های آتن و ایرانشهر برپا شد، که ویرانه گری و ددمنشی ای را نیز که به آن ویرانی بزرگ انجامیده بود در خود گرد آورد. خیم و خوی آریائی گری دیگر آن نه بود که روزی در مهابهارتا و خداینامه های کهن ایرانشهری و یا ایلیون هومر می شد یافت. روم در بیشینه ی زمان ها تنها برای زورمند بودن می زیست و بس. و ایرانشهر، زیر سایه ی سنگین ویرانه هایی که اسکندر و مردان اش به جای گذاشته بودند، دیگر هرگز نه توانست نگره ی کهن ویسپ-آریائیِ کیخسروانه را، که در سده های پسین به «حکمت خسروانی» شناسیم اش، در خود زنده کند. او، ایرانشهر، اگر چه در سنجش با روم با بازه ای بس بزرگ آریائی تر بود، – هم پارت ها و هم ساسانیان-، لیک در هیچ یک از دو دودمان دیگر با آن چه که نزد هخامنشیان می یابیم رو به رو نیستیم: کوشش برای یک پارچه کردن همه ی تیره های پراکنده ی آریائی. و این، در زمانی که تیره های جُد-آریائی نیز در درون دستگاه آریائی جایِ خود را می داشتند. به دیگر سخن، کوشش ویسپ-آریائی، اگر چه بزرگ ترین آماج اش یکپارچه کردن تیره های آریائی بود، لیک در برخورد با جُد-آریائی ها، واپس زننده نه بود، اندرکشنده بود. سراسر نبردهای کوروش و داریوش، به جز اندکی، نبرد با برادران نژآدی بود: از سک ها و داهی ها و سرمت ها گرفته، تا گت های بزرگ (ماساگت ها)، از هلن ها و فریگی ها و هندی ها گرفته تا دیگر مردم ها و ویس ها (اقوام). از بیست و اندی ویس و دهیوئی که بر سنگ نبشته ی بیستون نام شان رفته است، اندی بیش جُدآریائی نیستند و همه نیز، چیون که دیوارنگاره ها نشان می دهند، در گرداندن کار آن «ابرکشور»، همباز و همکار و همپای. ما هرگز در هیچ زمانی، این شمار از مردمان را دست در دست یکدیگر نه دیدیم.

این رخداد بزرگ، که در بی پیشینگی بی پسینه نیز ماند، جز با یک دستگاه اندیشگی نیرومند و یگانه فراچنگ نه می آمد. ریشه ی این دستگاه اندیشگی به اوستا بود و به گزارش هایی که از خدایان و شهریاران کهن برجای مانده بود. چنان که پیشتر گفتیم، اندیشه ی ویسپ آریائی ریشه در خدائی کیخسرو داشت و باشد که ایرانیان در کوروش، کیخسروئی نوین می دیدند. نشانه هایی نیز از این دست در گزارش های کهن داریم. لیک به هر روی، آن کوشش به سرانجام آرمانی خود نه رسید و باری دیگر توفان بدی اندر دوید و دیوهای تاریکی بر جهان چیره شدند.

باری، آن چه که امروز در برابر ماست، و ما در واپسین پیچِ ماهروز (تاریخ) ایستاده ایم، یک دوراهی بیش نیست: راه هستی و راه نیستی. ما تنها در زمانی می توانیم گام به راه هستی نهیم که به آن دو مادیانی که یاد کردیم پایدار باشیم: دین زرتشت و شهریاری کوروش. با این دو خیم است که می توانیم به آینده ای امیدوار باشیم که در اش باری دیگر همه ی تیره های آریائی دست در دست هم نهند و جهانی را به سازند که زیستن در اش مایه ی بالش باشد و نه بهانه ای برای شرم. ما، آریائی آسیائی و آریائی اروپائی، باید ارج پراکندگی مان را به دانیم، لیک این پراکندگی تنها زمانی می تواند ما را به آماج سپند خود نزدیک کند، تنها زمانی می تواند به زنجیری فتاده اندر پای ما نه پیکرد، که یگانگی در نگرش را دارا باشیم.

چرابودِ انجمن بازیابی ایرانشهری فراهم آوردن پایه های همین یگانگی در نگرش است. باشد تا خدایان نیک در ما نگرند.

تاریخِ پساتازشِ ایران را به مثابه قطاری تصور کنید که بر روی ریلی در زمان، ریلی از جنس رعب و وحشت که از 1400 سال پیش در اندیشه و روان ایرانی کاشته شده، در حرکت است، محموله این قطار، اسلام است و هر بار در هر ایستگاهی (خلافت، سلسله یا پادشاهی) تنها راننده را عوض کرده، اما قطار و خاصیتِ محموله اش همواره از دیدگان راننده مخفی مانده (پهلوی دوم) و یا در خالی کردن محموله و جایگزینی آن با کالایی ایرانی، ناکام مانده (پهلوی اول، افشاریان) و یا خود، ایجاد کننده این محموله و افزاینده بر آن بوده (خلفا و جمهوری اسلامی) است.
ایران تا سده ها در شک وارد شده توسط مهاجمان وحشی مسلمان و مسیحی (و نه لزوما عرب، زیرا چیزی که یک انسان را جدا از نژاد و تیره، وحشی (جهادگرانِ خریدار بهشت به بهای خونِ انسان!) می کند اندیشه ایست که در او تزریق می شود) قرار داشت و عدم وجود نیروی نظامی متمرکز و راهبری ایرانی-زرتشتی به همراه ترسی که به واسطه داستانهایی که از هجوم اعراب در میان بازمانده های آن هجوم در مرکز ایران سینه به سینه نقل می شد، و نیز همزاد پنداری شکنجه شونده و شکنجه گر که به ایجاد مهر و محبتی میان شان منتهی شده بود (سندرم استکهلم)، دوام و قوام اسلام را تضمین می کردند و این قطار به حرکت خود بر ریل زمان ادامه می داد، گرچه در ایستگاه هایی رانندگان تغییر می کردند و شکل و ظاهر باری را که در واگن ها بود کمی تغییر می دادند اما ماهیت کالایی که این قطار حمل می کرد هیچگاه تغییر نیافت.

خاصیتِ مسلمانی

بررسی این موضوع که چه خاصیتی در اسلام و روحانیت مسلمان وجود دارد که طی قرنها دوام و قوام خود را در ایران حفظ کرده، خود موضوع مقاله ای مفصل است که جسته و گریخته با برخی مضامین آن طی قرن اخیر، توسط بازیابان متقدم آشنا شده ایم، مسلمانها و بخصوص علمای شیعه خود به آن نام “تقیه” می دهند؛ یا به زبان ساده تر، “دروغ و دورویی”. این خاصیت اینگونه تعریف شده که یک فرد مسلمان برای نجات جان خود می تواند مسلمانی خود را انکار کند. اما به جز در صدر اسلام و به مدت یکی دو سال هیچگاه پیش نیامده که یک مسلمان نیاز به انکار خود پیدا کند، پس این خاصیت چه کاربردی برای اسلام در درازای سده ها داشته؟
این خاصیت در سده های بعدی جای خود را از انکار به مسلمانی به مصلحت اندیشی های سیاسی داد؛ برکشیدن قهرمانان مذهبی از واقعه کربلا یکی از نقاط عطف این خصیصه بود، زان پس این اسلام دفرمه شده هر گاه ماهیتش از سوی ایرانیان راست قامت در شرف برملا شدن قرار گرفت و از سوی باورمندانشان در شرف شک و تردید، خود را در میان رود خونین کربلا انداخت و خود را به مردن زد. بخصوص در ایران می توان از آن با اصطلاح عامیانه “موش مردگی” نام برد.
همین خاصیت عوامفریبانه است که باعث می شود تا هر بار که به لبه پرتگاه نزدیک می شود دوباره خود را به ترفندی بالا کشد و اصولا هیچگاه به تمامی سقوط نمی کند و هر بار که در آستانه سقوط قرار می گیرد تغییر شکل می دهد و خود و باور های خود را نجات داده و به گوشه امنی در اندیشه و روان ایرانی انتقال می دهد.
در ادامه با بررسی کوتاهی از کارکرد این خصیصه در سده اخیر و نفوذ این خصیصه در میان دو سلسله پادشاهی اخیر، تلاش می کنیم تا تغییر رویکرد روحانیون مسلمانِ انیرانی (سامیانِ پارسی زبان) را از “عوامفریبی” به “خواص فریبی” و سپس با حفظ هر دو رویکرد قبل، استفاده ابزاری از خواصی که فریب این دورویی را در طول سده گذشته خوردند، ، در جهت دوام و قوام اندیشه هایی که بدان ایستاده اند، در حد توان بشکافیم.

اشکانیان و ساسانیان

نخستین بازیابان ایرانشهر، که نتیجه بیش از 800 سال تلاشِ ایرانیان در جهت بازیابی ایرانشهر، در هر دو بال دین و سیاست، در این دو سلسله، منجر به تشکیل دیوار دفاعی شرق در برابر غرب شد.

خرمدینان؛ صفاریان

شاید آخرین فردی که در هزاره اخیر به درستی در برابر این خصیصه و این قطار ایستاد بابک خرمدین بود؛ او به درستی دریافته بود که در برابر دورویی و دروغ تنها راستی و برخورد قاطع است که توان رویارویی و برملا کردنِ فریبش را دارد و خلفای عباسی نیز به خوبی خطر او را احساس کردند که در هر دو بال (دین و سیاست) به گونه ای ایرانی وار ظاهر شد و البته روحانیت خلافت عباسی با همراهی معدود ایرانیانی که به طمع قدرت به او پشت کردند، او را از میان برداشتند. چه بسا آنگونه که تاریخ به ما می گوید همین عده ایرانیان در خفا به آیین نیاکان خود بودند (افشین) و در سر سودای کسب قدرت و زمان مناسب برای اجرای همان برنامه بابک را داشتند، اما آیا اجل به آنها مهلت داد؟ و آیا اصولا اکنون که سده ها از آن روزگار می گذرد درباره بابک، کشندگان او و این خاک چه می گویند؟ نام و عملکردِ کدامیک برای ایرانیانِ حقیقی یادآور درستی و راستی و نیز آموزنده است؟ و آیا برای بابک بهتر بود اگر او نیز همچون افشین مسیر دو نبشی و دورویی در پیش می گرفت تا شاید در فرصتی مناسب! به خواسته درونی خود جامه عمل بپوشاند؟

پس از او رادمانِ پور ماهک (یعقوب لیث صفاری) بنیانگذار سلسله ایرانی صفاریان نیز به قصد پایان دادن بر حکومت عباسیان و برچیدن نظام خلافت تا دروازه های بغداد پیش رفت، اما اجل به این سردار ایرانی امان نداد.

قاجار

سپس به سرعت در تاریخ پیش می رویم تا به پادشاهان قجر (ترکانِ مسلمان) می رسیم.
پادشاهان قجر نیز که به “کلب (سگِ) آستان این و آن” بودن، می بالیدند، و به تنها چیزی که نمی اندیشیدند، ایران بود، گرچه از میانشان گاهی شاهزاده ای بر می خاست که برای آنچه از بذل و بخشش پدرانش باقی مانده بود، دل بسوزاند اما در نهایت اینان خود، حمل کننده اسلام بودند. این بار نیز نوبت راندن این قطار به قاجار رسیده بود.

پهلوی

ظهور رضا خان

پهلوی اول (رضا خان) چیزی را به ارث برد که تکه تکه شده بود، انگلیس و روس پس از جنگ اول نقشه خاورمیانه را تغییر داده بودند و کشورکانی را از تجزیه عثمانی بوجود آورده بودند و ایران نیز می رفت تا به این سرنوشت دچار شود اما چرا نشد؟ آیا رضاخان ممانعت کرد و یا نقشه انگلیس تغییر یافت و به زمانی دیگر موکول شد؟ یقینا هر دو عامل تاثیر گذار بود اما انگلیس نمی توانست ایران را بدون مشارکت و سهم خواهی رقیب و دشمن خود (روسیه) به نفع خود تجزیه کند، یقینا اگر اقدام مشابه را برای ایران انجام می داد روسها سهم بیشتری می بردند و سپس مسیر ارتباطی خود با آبهای گرم خلیج فارس را نیز بدست آورده و مناطق نفت خیز آن را در سیطره خود می گرفتند، بخصوص با نفوذی که روسیه در جنبش جنگل و شخص میرزاکوچک پیدا کرده بود چه بسا کل ایران به نفع روسها تجزیه می شد، بنابراین انگلیس کمی تامل کرد.

یکی از شواهدی که بر این امر دلالت می کند این است که رضاخان توسط انگلیس ها به جزیره موریس تبعید شد آن هم زمانی که به نسبت ابتدای زمامداری از قدرت نظامی بالاتری برخوردار بود، پس اینکه بگوییم به خاطر رضا خان بود که ایران تجزیه نشد، باید در ادامه بگوییم به خاطر چه چیز و چه داشته رضاخان؟ به دلیل نداشتن ارتشی مجهز در ابتدای زمامداری؟ یا بخاطر نداشتن دوستان قدرتمند منطقه ای در ابتدای زمامداری؟ هیچ کدام از این دو ملزوم فراهم نبود، اینکه بگوییم به خاطر شخص خودش و صلابت و خلق و خوی شخصی شاید برای ما ارزشمند و زیبا باشد اما دولتهای استعمارگر بر اساس این مسائل برای کشوری که نیروهای نظامیشان در آن حضور دارند تصمیم نمی گیرند بلکه در یک معامله با بازیگران اصلی صاحب قدرت، امور را پیش می برند.
علل متعددی برای به تعویق انداختن پروژه تجزیه ایران، توسط انگلیس، ممکن است وجود داشته باشد اما یکی از محتمل ترین علت ها ترس انگلیس از نفوذ روسها و دسترسی آنها به آبهای گرم جنوب و منابع عظیم انرژی بود، شاید برای انگلیس همزمان کنترل عثمانی تجزیه شده و ایران تجزیه شده امری پر هزینه و غیر محتمل به نظر می رسید.
ذکر این نکته خالی از لطف نیست که انگلیسها همزمان پیشنهاد کودتا بر علیه قاجار و تغییر در ساختار سیاسی ایران را به جنگلیها دادند، و فارق از ریش و کلاه و لباس جنگلیها ما هیچگاه نخواهیم دانست که به واقع اگر جنبش جنگل پیشنهاد انگلیس را می پذیرفت، امروز ایران در چه وضعیتی بود، آیا امروز ما، فرزندان ایران از سلسله ای به نام “دیلمی” سخن می گفتیم؟ آیا ایرانِ امروز در وضعیتی تا چه حد نزدیک یا دور به ایده آلهای ایرانشهر (در هر دو بعد سیاسی-دینی) قرار داشت؟ هیچگاه نخواهیم دانست زیرا به همان ترتیبی که جنگلیها ریشهای بلندی داشتند اما مرامنامه آنان بسیار نزدیک به ایرانیتی اصیل بود.

پهلوی آغاز شد؛ در ادامه برای بررسی این سلسله و تعامل آن با ویروسی به نام اسلام، دوگانه ای را پیش می بریم، در گام اول نگاهی کلی به نحوه نفوذ و حرکت ویروس اسلام در جان و تن پهلوی و در گام دوم طی مجموعه مقالات ارزشمند راهبر بازیابی؛ کیخسرو آرش گرگین، نگاهی عمیق تر به پهلوی اول و دوم.

رضا شاه

در ابتدای پادشاهی رضاشاه، او نیز که خود، همچون اکثر ایرانیان (همچون من و شما) در خانواده ای مسلمان به دنیا آمده و رشد کرده بود، به یاری مشاورانی که لاجرم اکثرشان ایرانیت را با طعم ادویه دربار ملکه انگلستان چشیده بودند تا حدودی با ایران، تاریخش و آداب و رسوم و آیینش آشنایی پیدا کرد، تحقیقات باستانشناسی اندک زمانی بود که در تخت جمشید آغاز شده بود و اصولا از کشف و رمزگشایی خط میخی آن هم در حد چند حرف و آنهم در میان جوامع ادبی اروپایی چند دهه ای بیشتر نمی گذشت. (نام ایران نیز در همین زمان از پرشیا به ایران تغییر یافت و در مجامع بین المللی پذیرفته شد، حال اینکه این تغییر نام چه اثرات مثبت یا منفی داشت، باید به بحثی دیگر موکول شود)؛ و نیز اندک اندک با ریشه های جهل و عقب افتادگی ایرانیان آشنا می شد و زمانی که در اواخر سلطنت خود به این مهم پی برد که ریشه این جهل و بیماری به زیر عبای سفید و سیاه روحانیت مسلمان وصل است، دیگر برای هر گونه اقدام عملی موثر و ادامه داری دیر شده بود، شاید جنگ دوم به او امان نداد.

چرا که برای از میان بردن این میزان جهل و شناساندن روحانیون انگلیسی که بسیاریشان حتی ختنه نیز نکرده بودند و زبان پارسی را طی سالها مستشاری مخفی در ایران به خوبی فراگرفته بودند و با نامهایی همچون اردبیلی و کاشانی و بروجردی و خمینی و امثال اینها در جهت مطامع انگلیس، اندیشه و روان ایرانی را در جهل و خرافات نگاه می داشتند، باید که با دربار ملکه انگلیس نیز سرشاخ می شد و این مهم نه تنها هنوز برای او کاملا ناشناخته بود بلکه حتی با فرض شناخته شده بودن موضوع، تصور مقابله با اینچنین جبهه مخفی، مجهز و نفوذی که ریشه هایش را در اندیشه و روان معتقدان به روحانیت دوانده بود، برای او قابل هضم نبود؛ همانگونه که امروز نیز برای ما این اندازه نفوذ و امتزاج آنچه اسکندریسم ابراهیمی می نامیم در گوشت و خون ایرانی روشنفکر، قابل هضم نیست.

بنابراین پهلوی اول نیز، خواسته یا ناخواسته راننده همان قطاری شد که محموله اش، اسلام بود. در آن زمان تنها به تفکیک میان روحانیت اصالتا انیرانی (واردات صفویه از جبل عامل) و روحانیت اصالتا و نژادا انگلیسی (واردات مرحله دوم) اکتفا شد، البته با توجه به ناشناخته بودن این دو، این تفکیک با سرعت کمی و در گستره محدودی انجام شد و بیشینه آن روحانیون وارداتی همچنان ماندند تا در سال 57 جایگزین پهلوی ها شوند. در واقع رضاشاه تنها لایه بیرونی و رویه این زخم و در واقع غده سرطانی را دید و تصور کرد با تفکیک اسلام متحجر و حقیقیِ وارداتی (روحانیت جبل عاملی و حجازی که خود را ایرانی جا زده بود و جا زده است) و اسلام متجدد و تقلبیِ وارداتی (روحانیت انگلیسی) ریشه جهل را خشکانده، و اصولا ایراد از اسلام نیست بلکه از روحانیت وارداتی است. این منتهی درجه تغییر در ظاهر آن محموله ای بود که آن قطار حمل می کرد اما ماهیت همچنان همان بود و چه بسا این بار ایرانیانِ مسلمان از این خشنود بودند که بدین آگاهی (توهمِ آگاهی) رسیده اند که پس اسلام ایرادی ندارد و تنها روحانیت انگلیسیست که معزل بوده!. در این میان روحانیتِ انگلیسی نیز بیکار ننشست و به عنوان مثال مدرس، به مقابله با رضاشاه پرداخت و فریاد وا مصیبتا و وا اسلاما سر داد و این بار اسلام از حالت حمله خارج شد، تغییر شکل داد و چهره ای مظلوم به خود گرفت (تقیه سیاسی و عبای خونین به تن کردن – موش مردگی!)، و چه چیزی در اندیشه و روان ایرانی نازک دل و نازک اندیش و مهرورز بیشتر از چهره یک مظلوم می تواند جای خود را باز کند؟

رضاشاه چه باید می کرد؟

به واقع رضاشاه هر آنچه می توانست، کرد، اما لاجرم و به جبر تاریخ آن قطار را نیز به پیش برد. شاید اگر عمری دراز می داشت 10 یا 20 سال پس از سال تبعیدش با گسترش شناخت و آگاهی از تاریخ سرزمینش، از زرتشت و کورش و همزمان شناخت دقیق تر از اسلام، در ابتدا تغییر نام می داد و در ادامه تغییر دین، گرچه در این میان عمامه و عبای روحانیت (در هر دو شاخه اش) را در صندوقها کرد و کلاه پهلوی! بر سرشان گذاشت، اما قطار تاریخ که این بار در ایران سنگین از بار اسلام بود او را در ایستگاهی پیاده کرد و با راننده ای جدید به حرکت خود ادامه داد. کار نیمه تمام رضاشاه لاجرم به سود اسلام تمام شد، زیرا اولا روحانیت مسلمان را نسبت به موقعیت اجتماعی خود هوشیارتر و آگاهتر کرد و از آن پس این روحانیت در عملکرد خود دقیق تر و سازماندهی شده تر پیش رفت و دوما این باور عمومی را دامن زد که اصولا مشکلِ جهل و خرافات از اسلام نبوده بلکه ایراد اساسی از روحانیت روضه خوان بوده؛ و به اشتباه این باور غلط را به وجود آورد که بیماری درمان شده و ما اکنون به جای روحانیت روضه خوان (عقب مانده و خرافاتی)، روحانیت مبارز و سیاسی و اندیشمند! (مترقی شده اسلام) را داریم که در امور دست دارند و نماینده ما در مجلس مشروطه هستند. و ما نیز دیگر، مردمان دوران امیرکبیر نیستیم که واکسینه شدن را امری شیطانی بدانیم، پس قران را با ایمانی بیشتر خواندند و بیشتر به سوی حجاز خم شدند زیرا به این باور غلط رسیده بودند که ایراد از دینشان (و به طبع آن فرهنگی که آن دین در لایه های عمیق اندیشه و روانشان تزریق می کند) نیست. بنابراین رضاشاه نه تنها خود نتوانست ریشه را به درستی ببیند بلکه در عمل با اشتباه دیدن علت بیماری، صرفا به برداشتن لایه سیاه و بیرونی زخم بسنده کرد و از جراحی و دسترسی به غده غافل ماند، گرچه ایرادی بر او نیست، زیرا هم دانش و هم زمان، او را جای گذاشتند.

بنابراین فارق از نام و نشان، آنچه پهلوی اول به انجام رساند رنسانسی در ابعاد کوچک و محدود اما تاثیر گذار در اسلام بود، اسلام را از اسلام (روضه خوانی) به اسلام (روحانیت سیاسی و مبارز) انتقال داد.

رضاشاه به موریس تبعید شد و همان کسانی که او را تبعید کردند فرزندش محمدرضا شاه را به سلطنت برگزیدند؛ (نباید این نکته را فراموش کرد یا ناچیز شمرد که در ابتدا برنامه این بود که انگلیس ها دوباره فرزندی از نوادگان قاجار را به سلطنت بگمارند که پس از گرفتن تعهداتی از محمدرضا او را برگزیدند و بدین ترتیب سلسله پهلوی ادامه یافت) طبیعی بود، فاتح جنگ دوم برای منطقه ای که در جنگ اول نیز از میانش کشورکانی ایجاد کرده بود این بار برای خود در مورد ایران حق تبعید و تعیین پادشاه را نیز محفوظ دارد.
مطالب فوق در کتابهای تاریخ جسته و گریخته ذکر شده و خواننده هوشیار به راحتی میتواند اینها را ببیند و ذکرشان در اینجا فقط کمک به حافظه است تا ارتباط بین امور را بهتر ببینیم. اما بازگردیم به پهلوی ها و قطار اسلام بر ریل زمان در سرزمین زرتشت و کورش.

پهلوی دوم

و اما این قطارِ همچنان سنگین از بار “اسلام” در ایستگاه بعدی پهلوی دوم را به عنوان راننده خویش پذیرفت و بخشی از روحانیت با تغییر شکلی جدید در قالب “روحانیت درباری” این بار وارد کابین راننده قطار نیز شد، تا برای آینده ای محتمل، چگونه راندن را بیاموزد.(؟!)
چرا پهلوی دوم اجازه حضور این روحانیت را اینچنین نزدیک به خود داد؟ آیا به واسطه تبیین اصول “دمکراسی” و “آزاد اندیشی” و “احترام به عقاید!” علی رغم آگاهی به علت و ریشه بیماری، اقدام به این کار کرد و بر طبق این اصل پیش رفت که دوستان خود را نزدیک بدار و دشمنان خود را نزدیک تر؟ و یا شخص محبوبی! از سلاله امامان عرب در کابینه، سکان را بدست گرفته بود و آنچنان که خون، خون را می کِشَد، او نیز اسلام را می کِشید؟

به هر روی سکاندار اصلی پهلوی دوم، خود نیز عمیقا به اسلام اعتقاد داشت، فقط این بار نیز همچون پهلوی اول زخم را در رویه و سطح دید و به عمق بیماری پی نبرد، و موضوع “اسلام متجدد” و “اسلام متحجر” را مطرح ساخت، این جداکردن دو اسلام بدون آنکه کار عملی زیادی لازم داشته باشد تمام توجهات را از روی نفسِ اسلام برداشت و تمام تیرها را به سوی اسلام متحجر رها کرد و علت بیماری را نه در اسلام (به نفسِ خود)، بلکه در “اسلام متحجر” دید و از سویی دارو و درمان را نه در “نفی اسلام و بازگشت به آگاهی زرتشت” بلکه در تغییر مسیر به سمت “اسلام متجدد” شناساند.

محمدرضا شاه چه باید می کرد؟

معقولترین و البته انقلابی ترین عملی که محمد رضا شاه می توانست همزمان با برپایی جشنهای 2500 ساله شاهنشاهی کورش، انجام دهد، نخست دخالت مستقیم در برپایی این جشن پرشکوه اما صد در صد فرانسوی بود و سپس بر روی موجی که بواسطه مدیریت صحیح این مراسم بوجود می آمد، پایه گذاری یک تغییر ساختار فرهنگی – دینی – سیاسی {از تشیع (ایرانیزه شده اسلام) به زرتشت و از غرب به شرق} بود (به درست و به حق)، شاید بسیاری کسان بگویند که جامعه این تغییر ساختار را پذیرا نبود؛ جامعه همواره در برابر تغییرات بنیادین مقاومت می کند، جامعه بسیاری چیزهای دیگر از جمله اصلاحات ارضی و انقلاب سفید و کشف حجاب را هم (به درست یا غلط)، پذیرا نبود اما بخصوص در مورد کشف حجاب، پایفشاری راهبر جامعه این امر را به سرعت نهادینه کرد (باز به درست یا غلط)، مردمان به آیینِ شهریاران خود در می آیند.

شورای ملی

شاهزاده رضا پهلوی؛ آخرین میخ بر تابوت پهلوی

رضاشاه فرصت نکرد، محمدرضا شاه غفلت کرد، رضا پهلوی جرات نمی کند!

رضا شاه زخم را دید و ریشه بیماری را تا حدودی شناخت، برای درمان اقداماتی نیز انجام داد، اما جنگ دوم به او مهلت نداد.
محمدرضا شاه وارثِ مشروطِ تاج و تخت بود، همانگونه که پدرش ایجاد کننده مشروطِ آن و فاتحِ جنگِ اول و دوم تعیین کننده شرایط؛ محمدرضا شاه، شجاعت آن را داشت تا اندیشه ایرانِ بزرگ و آرمانِ کورش را در سر بپروراند و آن را با صدای بلند بر زبان بیاورد اما درایتِ آن را نداشت تا آنگونه که پدر دیده بود، ببیند که آن آرمان با اسلام به دست نمی آید.

و اما رضا پهلوی؛
سالها پیش هیربد کیخسرو آرش گرگین، راهبر و بنیان گذار بازیابی ایرانشهری، که رایزن سیاسی رضا پهلوی بودند، پیشنهاد بازگشت همه سویه به سوی زرتشت و کورش را در اندیشه و عمل به ایشان دادند، آن زمان، منِ مسلمان زاده با تعجب و دلهره منتظر واکنش شاهزاده رضا پهلوی بودم، دلهره داشتم، اما در اعماق وجودم آرزو می کردم ای کاش تغییر رویکرد دینی و فرهنگی را بپذیرد و اعلام کند، اکثر ایرانیان اینگونه هستند، دلهره داشتن برای امری همواره به شدت نهی شده (خروج از دین!)، امر عجیبی نیست، چرا که با چند و چونش آشنا نیست، اما در نهایت زرتشت در قلب و خون و روان هر ایرانی حقیقی حضور دارد و زمانی که این تغییر با روشنگری همراه باشد، می پذیرد. و تصور کنید که این تغییر توسط حتی 20% از مردم، پذیرفته شود، 80% دیگر این تغییر را می بینند و یقینا بخشی از آنها تحت تاثیر این 20% قرار دارند و یک دهه نگذشته به بخش زیادی از جامعه رسوخ خواهد کرد؛ حتی اگر این تغییر را یک ریسک بدانیم، ریسکی قابل قبول است، هیچ کار بزرگی بدون خطر انجام نمی گیرد.

زمانی که فریاد “ما آریایی هستیم، عرب نمی پرستیم” در بین جوانان، در قلب ایران، به صورت “خودجوش” بلند است، زمانی که هر روز به صف جوانانِ جویای زرتشت و کورش و به زبان آورندگان نام اهورامزدا افزوده می شود، زمانی که چهره پلید ادیان ابراهیمی هر روز بیش از پیش نمایان می شود؛ دیگر صحبت از اسلام رحمانی کردن و سر باز زدن از تغییر در ساختار فرهنگی – دینی از سوی رضا پهلوی، چه توجیهی دارد؟ آیا اگر ایمان عمیق ایشان به اسلام نیست، آیا اگر محصور بودن ایشان در دیوار اسکندریسم ابراهیمی نیست، چیزی جز ترسِ از دست دادنِ آنچه هنوز و هرگز برای ایشان به دست نیامده (پادشاهی) را می توان علت این عدم رویکرد دانست؟

هر کدام از 3 فرض ذکر شده اگر صادق باشد، کافیست تا یک ایرانی را به این نتیجه برساند که برای پیاده شدن از قطارِ اسلام، برای همچون یک ایرانی، سبکبار از هر اندیشه ای که از غرب آمده، پای بر زمین ایرانشهر نهادن، باید از اسلام، دمکراسی و پهلوی عبور کرد.

آیا اسلام، قطاری را که محموله اش بود به تمامی در خود حل کرده و اکنون به بخشی از اجزای آن قطار تبدیل شده؟ چه بسا اینگونه باشد. لاجرم ریل و قطار، هر دو را باید به کناری نهاد، باید از این قطار دوزخی پیاده شد و اگر نمی ایستد، از آن بیرون پرید. شاید بتوانیم این یگانه شدنِ قربانی و قاتل (حامل و محموله) را در غصبِ قاره امریکا توسط اروپاییان به خوبی ببینیم، زمانی که اروپاییان علاوه بر باروت و خشونت با خود ویروس طاعون را که خود بدان ایمن شده بودند به امریکا بردند و بیش از 90% ساکنان بومی را به مرگی خاموش دچار کردند.

در نهایت، نقدِ عملکردِ یک راهبر یا کاندیدِ راهبری (از هخامنش تا پهلوی) از سوی کسی یا کسانی که دستی در این امور دارند، تنها یکی از نتایج عملی و پرباری که می تواند داشته باشد روشن نمودن نقشه راه برای راهبرِ آینده یا مدعیانِ راهبری است؛ در این نقد کردن ها، نه تنها راهبرِ گذشته (از کورش تا محمدرضا) یا مدعیان راهبریِ آینده از نقد مبرا نیستند، بلکه به واسطه نشستن بر مسندی حساس، بر ترازوی دقیقتری نیز سنجیده خواهند شد. فر شهریاری و سرزمین است که مقدس است، نه غصب کننده آن و حکم راننده بر این.

چه باید کرد؟

بازیابی ایرانشهری؛ نه پوستی بر تن، که دمیدنی بر خاکستر

نه پوستی بر گوشت و خون و اعصاب و رگهای به یغما رفته مان، که گوشتی بر تنِ خاکستر شده مان باقی نمانده تا پوستی بر او بیافکنیم.
بلکه دمیدنی بر خاکسترمان، خاکستری که هزاره ها در اعماق وجودمان پنهان مانده اما هیچگاه شعله اش خاموش نشده.

براستی آیا دیدنِ آینده محتوم و شایسته ایرانشهر تنها در سایه تعالیم زرتشت، تا بدین اندازه مشکل است؟ آیا سیاستمدارانی که خود را ایرانی می دانند، (چه در داخل و چه در خارج از کشور) به لزوم یک تغییر بنیادینِ همزمان در دین، فرهنگ و سیاست به سوی زرتشت و کورش، برای هر چه راست تر و دقیقتر و استوارتر بر مدار تیسپون، بر خاک ایرانشهر، ایستادن، پی نبرده اند؟ آیا سرنوشت سلسله ها و پادشاهان ایرانی همچون صفاریان، افشاریان، قاجار و پهلوی و در برابر، شیوه بازیابی اشکانیان و ساسانیان برای ایرانی هوشمند پیامی به همراه ندارد؟

قد و قواره ایرانیان و به طریق اولی تر جهانیان نسبت به نیاکان خود هم در فیزیک و هم در روان و اندیشه آنچنان کوتاه شده که چاره ای جز بازیافتنِ خود ندارد، تک تکِ ایرانیان در قواعد اندیشه گری، گفتار و کردار، باید خود را بازیابند، تنها در مسیر این بازیابیست که راهبرِ آینده از میان بازیابان بر می خیزد، کاوه، آهنگری می کرد؛ یعقوب لیث، رویگری؛ رضا شاه، سربازی؛ راهبر آینده نیز بی گمان، بازیابی.

هر گاه نشانه ای از رویکرد به ایرانیت، در لباس، در گفتار و اندیشه یک سیاستمدار ایرانی دیدید، بدانید که چه بسا او در مسیر بازیابیست. هر گاه دیدید یا شنیدید و خواندید که یک سیاستمدارِ ایرانی، عبور از اسلام و ورود به ایرانیت را فریاد می زند، هوشیار باشید، چه بسا او در مسیر بازیابیست. هرگاه یک سیاستمدار ایرانی از فردوسی تجلیل کرد و کورش را برکشید و نام مزدا را بر زبان راند، همراهیش کنید، چه بسا که او در مسیر بازیابی ایرانشهری است.

جستار فوق تلاشی ناتمام و چه بسا پر نقص بود برای هر چه روشن تر ساختنِ آنچه بر ما رفت؛ تا شاید چراغی باشد برای دیدن فردا و خود رقم زدنِ آنچه می خواهیم بر ما و آیندگانِ ما در فردای این سرزمین برود.

مجموعه مقالاتی که در موزه ی خیانت بارگزاری شده به خوبی حرکت این قطارِ سنگین از بار اسلام را در پهلوی دوم و در ادامه محول کردن کنترل این قطار به روحانیت مسلمان را، برای خواننده صبور و بی طرف، برای هر آن کس که قلبش فارق از نام و نشان این یا آن سلسله تنها برای ایران می تپد، نمایان خواهد ساخت.

تمامی ایدئولوژی ها، ادیان و اندیشه ها در طول تاریخ، آزمون خود را پس داده اند؛ هم اکنون در آغاز هزاره چهارم یهودی – هزاره سوم مسیحی – هزاره دوم اسلامی –  هزاره اول بهایی و هزاره چندم آتئیستی؛ هر کدام از این اندیشه ها نمایندگانی قدرتمند در جهان دارند؛ نمایندگانی که مرزهای جغرافیای و توان دفاعی و سیستم آموزشی و به تبع آن اندیشه هایی مسخ شده از آموزه هاشان و نیز قدرت و توانی تسخیر شده به پشتوانه مسخ شدگانشان، در اختیار دارند.

بررسی نتایج اسف بارِ مدیریتٍِ هر یک از این اندیشه ها، باورها و ادیان در ساخت فرهنگ ها و سپس کارکردِ فرهنگ ها در ساخت جوامع و عملکرد جوامع در تدوین قوانین و نتایج این قوانین در ساختار زندگی انسانها و نتایج ویرانگری که اینگونه زیستنِ انسانها، برای طبیعت (منزلگاه انسان) و خودِ انسان به بار آورده است، در این مجال نمی گنجد. امروز، جهان از تمامی این اندیشه ها بریده و در خلاء ناشی از این جدااُفتادگی از عادتِ اندیشه گریش، به دنبال جایگزینی می گردد، کوتاهترین راه برای ذهن خسته و فرتوتِ انسانِ هزاره ها، عادت کردن به همان خلاء ایجاد شده است، اما آیا این کوتاهترین، لزوما درست ترین راه است؟

در این میان تنها زرتشت است که با وجود اینکه اندیشه اش در ابتدا تعدیل کننده باورهای اهریمن پرستان باستان، قربانی کنندگان انسان برای خدای تاریکی و قربانی کنندگان حیوان برای خشنودی زمین با غریو شادی و در ادامه و پس از او آبشخور تمامی ادیان ابراهیمی (وعده دهندگان بهشت برین به هر چه بیشتر کشندگان و قاتلانِ دگر اندیشان و نه برکت دهنده به قربانی کنندگانِ انسان و حیوان) گشت؛ بی سرزمین، بی دفاع و بی قدرت مانده است. آجرهای طلایی شهری را که زرتشت بر روی ویرانه های دروغ پرستانِ باستان (به انحطاط برندگان آیین اهورایی پیش از آن) ساخت، ابراهیمیان به سرقت بردند و با آمیختن طلای زرتشت با هرآنچه سیاهی که در اندیشه و باور و فرهنگ خود داشتند، شهرهایی ساختند که جهان، امروز، محصور در دیوارهای آن، از جنسِ آلیاژِ اسکندریسم ابراهیمی، آخرین نفس های خود را می کشد.

جهانِ امروز به لطف این آلیاژ، بمب هایش را با پیغام “دوستت دارم!” بر سر زنان و کودکان بی دفاع سرزمینها فرو می ریزد. (کشتن با عشق)؛ جهانِ امروز ارزش جانِ انسان را در بازارهای نفت تعیین می کند، اگر جهانِ دیروز ارزش یک درخت را به مثابه شُشِ زمین، به درستی و با درایت برابر با جانِ یک انسان می دانست، جهانِ امروز برای به دست آوردنِ یک بشکه از مایعی سیاه، که اثرش در بهترین حالت سرعت بخشیدن به چند تُن آهن برای جابجا کردن یک انسان ۷۰-۸۰ کیلوگرمی و یا حملِ هزاران تُن بمب با کلمه “دوستت دارم” برای گرفتن جان هزاران انسان در کوتاهترین زمانِ ممکن است، جانِ یک انسان را می گیرد.

دیوار دفاعی

شاید یکی از درخشانترین بازه های تاریخی که جهان تا به امروز به خود دیده، در یک بازه ۲۰۰ ساله، جهانبانی هخامنشیان باشد، جهانبانی ای که بر پایه های اندیشه زرتشت به جهان می نگریست و در عمل توانست در بیشتر موارد بر مدار تعادل به امور بپردازد. اگر بتوانیم از کمی دورتر به کُنشِ بنیانگذار هخامنشیان (کورش بزرگ) بنگریم به درستی خواهیم دید که او به معنای واقعی کلمه جهانبانی کرد، او بر خلاف گذشتگان و آیندگان خود (آشوریان و یونانیان در قامت اسکندر و امروز، امریکا و هم پیمانانِ حقوقِ بشری! او در قامت اسکندریسمِ ابراهیمی)، تنها به جهان گشایی اکتفا نکرد بلکه جهان را پایید، آنچنان پایید که هنوز پس از بیش از ۲۵۰۰ سال همچنان تنها چند جمله او برای اداره امور جهان کفایت می کند:

من برده داری را برانداختم، درماندگی هاشان را چاره کردم، … بشود که دلها شاد گردد…

نتایج طبیعی و غیرمستقیم این جهانبانی، تشکیل دیوار دفاعی شرق در ایرانشهر توسط کورش بزرگ بود، که به واسطه ایجاد یکپارچگی سیاسی بین تیره های آریایی و حفظ و تداوم آن توسط جانشینان او در برابر غرب (در قامت آشوریان- بابلیان و سپس تر یونانیان و مقدونیان) بوجود آمده بود.

در این میان یک خلاء ۸۰ ساله به واسطه حمله اسکندر ایجاد شد و دیواره دفاعی ایرانشهر برای دفاع از شرق در برابر هجوم غرب، برای مدت ۸۰ سال آسیب دید، اما به کلی فرو نریخت. از بارزترین اثرات این آسیب می توان به از میان رفتن و سرقت علوم، سرمایه های ملی، منابع تاریخی و دینی زرتشتی و نیز تغییر در پوشش ایرانیان (ن.ک. پوشش) و نیز گشوده شدن راه نفوذ فرهنگ غرب (در قامت آتن) به شرق باستان (هند و چین) و صدور دمکراسی با شمشیر اسکندر از غرب باستان به شرق باستان، اشاره کرد. فرو ریختن این دیوار اما برای غرب، تاثیرات مثبت اقتصادی را به همراه داشت، راهِ تجارت زمینی با شرق برایشان کم هزینه و هموار گشت. امروز می توان امریکا و هم پیمانان اش را نماینده دنیای مدرنِ آتن دانست. (دمکراسی بمب درمانی)

سپس بر روی خرابه های این دیوار دفاعی (دفاع در برابر شمشیر و اندیشه غرب) اشکانیان دیواری دیگر بنانهادند. نخستین نشانه های تباهی مدرن در غرب با شاخه جدیدی از دیانت ابراهیمی (مسیجیت) و تداوم کشمکش میان ایران (نماینده شرق) و نماینده جدید تمدن غرب (روم)، را می توان در این زمان مشاهده نمود. اشکانیان در اواخر دوران زمامداری خود و همزمان با مسلح شدنِ رومیان به سلاح جدیدی به نام مسیحیت، اقدام به جمع آوری متونِ اوستا نمودند، نخستین اقدامِ موثر اشکانیان برای مقابله با دینی که اکنون به یک سلاح تبدیل شده بود، برکشیدن دینی بود که ریشه در اندیشه و روانِ آریاییان داشت، زرتشت.

اما برای ساسانیان وضع به گونه ای دیگر بود، در زمان ساسانیان، غرب این بار در قامت روم، مسلح به دو سلاحِ شمشیر و دین (مسیحیت) شده بود، شاید این نخستین باری بود که از دین به شکل ابزاری برای جنگیدن، آن هم در این وسعت استفاده می شد، شاید رومیان بکارگیری جنگی این ابزار را از یهودیانی که زیر یوغ رومیان دست به شورشهای دینی زده بودند، آموخته بودند. اینجا بود که ساسانیان نیز طی ۴۰۰ سال آموختند که در برابر سپاهی که همزمان شمشیر و دین را از نیام می کشد تنها شمشیر نباید کشید و دیگرباره زرتشت را بر کشیدند.

ساسانیان برای حفظ دیوار دفاعی، سیاست کوچ اجباری را همزمان با جنگهای ادامه دار با روم، برای نخستین بار پس از یونانیان در ایرانشهر در پیش گرفتند، این کوچ اجباری زمینه تولد شاخه سوم دیانت ابراهیمی (اسلام) را پدید آورد. (ن.ک. به مجموعه مقالات “اسلام ‌شناسئ سنتی در برابر دین ‌شناسئ مدرن”)

روم پس از جنگهای فرسایشی ۸۰۰ ساله با ایران و عدم توفیق در گشودن دروازه های دیوار دفاعی ایرانشهر، این بار با بازوی اعراب بادیه نشین و کوچ نشینان سامیِ شرقِ ایران و قرائت جدیدشان از دیانت ابراهیمی (اسلام) برای نخستین بار از دین (مسیحیت و قرائت جدیدش اسلام) به عنوان سلاحی در برابر تمدنی که طی بیش از 8۰۰۰ سال هیچگاه دین را یک سلاح ندیده بود، استفاده کردند. آموزه جدید غرب (در قامت روم و بازوی او، اعراب) برای جهان، استفاده ابزاری از دین بود، ساسانیان برای مقابله با این سلاح، دین زرتشت را برکشیدند.

اما آموزه های این دئنای اهورایی هیچگاه کشتن را ستایش نمی کرد و به قاتلان وعده بهشت برین نمی داد، از آن سو ابراهیمیانِ مسخ شده در آموزه های اهریمنی که مرگ خود را در جهاد! (کشتن-تجاوز و به بردگی بردن) برابر با حضوری ابدی در بهشت برین می دیدند و می بینند، به استقبال اهریمنی ترین واقعه (مرگ) می رفتند، در برابر این اندازه جنون و جنایت و دور افتادگی از انسانیت؛ ساسانیان نه در تمدن و فرهنگ خود و نه در دینِ خود ابزار کارایی نداشتند. در نتیجه دیوار ایرانشهر فرو ریخت.

از سویی ترکان خزر (نوار قرمز رنگ در نقشه؛ یهودیان نو کیشی که به دلایل سیاسی دین جدید را پذیرفته بودند) که دیوار طبیعیِ دفاعی آرال را در برابر غربِ مفهومی ایجاد کرده بودند، همان گزاره های مترادف را داشتند و به خوبی در برابر جنون و مسخ شدگی اعراب نوکیش (جهادگران بهشت) مقاومت کردند و نفوذ اندیشه ابراهیمی این بار در قامت اسلام، در روسیه جدید عقیم ماند. (ن.ک ترک شناسی)

اکنون ۱۴۰۰ سال است که دیوار ایرانشهر فرو ریخته، بیش از هزار سال است که طعاممان را در آشپزخانه ی اسکندریسم ابراهیمی پخته و در دهانمان گذاشته اند، آنگونه اندیشیده ایم که فاتحانِ تجاوز و بردگی و جهاد!، داعش وار با رعب و وحشتی که در حافظه تاریخیمان به جا گذاشته اند، خواسته اند. شاید کمی بیش از یک دهه از زمانی که گوش و چشم و زبانِ جهان با زرتشت و آموزه هایش، با دئنای اهورایی دوباره آشنا شده و کمی کمتر از یک دهه که اندیشه و روانش با این آموزه ها از در بازیابی در آمده است بگذرد؛ اکنون چه باید کرد؟

بازیابی ایرانشهری

این پرسشی اساسی است؛ اکنون که در یک نگاه کلی (چرا که بعضا جزییات به دلیل ضعف بنیادین منابع تاریخی که بیشتر توسط فاتحان و غاصبان و الهام گرفتگان از منابعِ فاتحان، نوشته شده، قابل اعتماد نیست) به آنچه بر ایرانشهر و سپس جهان، رفته، آگاه شده ایم، چه باید کرد؟
به باور بازیابی ایرانشهری؛ بازگشت در سه امر اندیشه، گفتار و کردار به ناب ترین و اصیلترین و معتبرترین آموزه های ایرانی، بازگشت به آموزه و منشی که وجدانِ هشیار جهان در برابر آن سر تعظیم فرود می آورد، بازگشت به زرتشت و کورش، بازگشت به مدار تیسپون با همبسته کردنِ تیره های آریایی.

بازگشت به مداری که در آن، “مرد پارسی همواره راست گوید حتی اگر به زیان او باشد و هرگز دروغ نگوید حتی اگر به سود او باشد.”
بازگشت به مداری که در آن، “انسان با خونِ انسان درخت اهریمن را خون یاری نکند، هیچ انسانی نمیرد مگر آنکه به قصد کشتن آید.”
بازگشت به مداری که در آن، “منشاء خیر و شر یکی نباشد، و خیر و نیکی، جاودانه؛ و شر و بدی، محکوم به زوال باشد.”
بازگشت به مداری که در آن، “انسان، هم پرسه و مشاور آفریننده باشد و نه برده و بنده او.”
بازگشت به مداری که در آن، “انسان اشرف مخلوقات نیست، بلکه نگاه بان و مسئولِ خلقت است.”

در بررسی دیدگاهی که اندیشه جستجوگر خواه نا خواه به آن می رسد، با این عنوان که: “تا زمانی که فرهنگ ابراهیمی همچون خونی در رگ های ما جاریست، تغییر در آیین، به مثال عوض کردن پوشش است” می توان گفت:
در اینجا صحبت از تنها تغییر نیست، تغییر، آنچنان که بار معنایی آن برای یک آریایی نشات گرفته از فرهنگی است که تا مغز استخوانش آلوده به نوع نگاه ابراهیمی به امور است، به مانند این می ماند که لباسی نو بر تن کنیم، زمانی که لباس از تن در می آوریم پوست و گوشت و خونمان همان است که بوده! در بازیابی صحبت از پوست اندازی است، این پوست زمخت و زشت ابراهیمی که هیچ سنخیتی با تنِ یک ایرانی ندارد یکبار به درستی باید از گوشت و اعصاب و رگهایمان کنده شود؛ این اندیشه و احساسِ ابراهیمی به امور، باید یکبار برای همیشه از سلولهای مغز و قلبمان؛ از فَروَهَرمان؛ زدوده شود و جایش را به اندیشه و کُنشی از آنگونه که زرتشت اندیشید و کورش ورزید بدهد.

آفتی به نام رنسانس

رنسانس نیز همین معنای ناقص و چه بسا گمراه کننده را در بر دارد، هر دوی اینها یعنی تغییر و رنسانس و واژگانی با این بار معنایی تنها نجات دهنده ی امرِ به تباهی برنده اند، در واقع حاملان ویروسند از کُنج آفت زده ی اندیشه و روان به گوشه دنج و سالمش، تا باز تداوم بخش همان بیماری باشند.
بلکه باید بازیافت، باید به گوشت و خونمان اجازه دهیم پوستِ ابراهیمی چسبیده بر تنمان را با پوستِ ایرانشهری جدا شده از تنمان، مطابق با گزاره های ایرانشهری باز یابد و جایگزین کند. بازیابی ایرانشهری در تلاش برای این گونه بازیافتنی است؛ بازیافتنی که گرچه پایه و اساسِ آن از ساسانیان آغاز می شود اما هیچگاه به ساسانیان محدود نمی شود و باید تا خودِ حقیقی زرتشت پیش رود و چهره جهان بانِ او را از زیر گرد و غبار هزاره ها بیرون کشد، و نیز عرضِ درمانش برای ایرانشهر در 3 گزاره زیر به سرانجام می رسد:

1. از اندیشه و روان بیرون راندن هر آن طعامی که در آشپزخانه ی اسکندریسم ابراهیمی پخته شده و همچنان به خوردمان می دهند.
   
2. انباشتن اندیشه و روان با هر آنچه رنگ و بوی ناب ایرانشهری می دهد.
3. به کردار در آوردن هر آنچه در میان مدت انباشته ایم.

اشکانیان و ساسانیان برای مقابله با آنچه اسکندریسمِ ابراهیمی (برای اشکانیان، رومِ مسیحی و برای ساسانیان، اتحادِ روم و سامیانِ مسیحی و مسلمان) می نامیم، اقدام به جمع آوری نسخ پراکنده اوستا کردند، و دیوار دفاعی ایرانشهر را که بیش از 890 سال امنیتِ سیاسی-فرهنگی-اقتصادی ایرانشهر را تضمین کرد، بازسازی کردند، این اقدام ایشان چراغ راهیست برای ما تا به این حقیقت آگاه شویم که تنها راه بازیابی ایرانشهر از شاهراهی می گذرد که با آموزه های زرتشت سنگفرش شده باشد، هر گونه پس روی یا خودزنی در این امر تنها به امرِ خیانت به ایرانشهر منتهی می شود، اینکه ایرانیانِ خسته از ظلمِ! مغانِ زرتشتی با آغوش باز! تجاوز و تهاجم را پذیرفتند و بازگویی این تولیداتِ بیرون آمده از آشپزخانه غربِ مفهومی، از زهدانِ اهریمنِ اسکندریسم ابراهیمی، چیزی جز خودزنی و توهین به خونِ نیاکانمان، خونِ بابک ها و مازیارها و رادمان ها نخواهد بود.

سخن پایانی

کوتاه سخن اینکه تمام تبدیل های تاریخی رخ داده علل سیاسی-امنیتی-اقتصادی داشته و اکنون نیز نمی توان بدون در نظر گرفتن این ۳ عامل، نسخه ای صرفا فرهنگی برای امور پیچید؛ زیرا نه تنها مرزهای طبیعی ایرانشهر در معرض فروپاشی فرهنگی-سیاسی مداومند بلکه در قلب ایرانشهر نیز این فروپاشی مشاهده می شود، و این خلا تولید شده را نمی توان با خلا (گزینه ای که آتئیست ها پیشنهاد می دهند) و نیز با امری صرفا اخلاقی-فرهنگی (انگونه که برخی بهدینان محافظه کار پیشنهاد می دهند) پر کرد، پرداختن به تمام زوایای امر (دینی – فرهنگی – سیاسی  – تمدنی) به طور همزمان، بر پایه های آگاهی زرتشت، ضروریست تا از فروپاشی کاملِ ایرانشهر و قلبِ آن، ایران، جلوگیری کند و این نسخه را “ساسانی شده زرتشت” در اختیارمان قرار می دهد.

آماج ما رساندن ایرانشهر تا سال 1480 یزدگردی بر چکاد جهان است. تا آن زمان ایران باید کشوری در بیشینه اش زرتشتی باشد. برای رسیدن به این آماج، تا 15 سال دیگر باید ستمگران کنونی فرود آمده باشند و تا 15 پس از آن، رشته ی بیشینه ی کارهای کشور به دست بازیابان و نهادهای وابسته به بازیابان باشد. این چیزی ست که باید به شود، و خواهد شد. ما کمتر از سد سال زمان داریم، تا 1400 سال ویرانی را برچینیم.

بکوشیم تا مرزهای دینی و فرهنگی و زبانی و چه بسا سیاسی ایرانشهر را با تمامی تیره های آن بازیابی کنیم و دیوار دفاعی ایرانشهر را با خشت های اهورایی با جنبش اوستاخوانی، قدرتمندتر از نیاکانمان، پایدارتر از آن و زیباتر از آن بازسازی کنیم.

جستار فوق تلاشی بود ناتمام در جهت تشریح مفاهیمی که در اعلامیه ی استراتژیکِ راهبر بازیابی ایرانشهری، کیخسرو آرش گرگین، بدان پرداخته شده است.

سرنوشتی که رنسانسِ سکولار دمکراتِ مسلمان برای ایرانشهر در سر پرورانده است، بسیار ساده است: با دمکراسی و تعمیق مدرنیته در ایران، و همزمان، احیای اسلام در وجه رحمانی و اصلاح طلبانه اش، یعنی سکولاریسم، پروژه ی مرکب و گسترده ای که از محمد رضا شاه تا پسرک، و از خمینی تا خامنه ای، و از تمام گروه های چپ و تجزیه طلب، تا کلیت نیروهای لیبرال، هر یک پیشبرد وجهی از آن را بر دوش گرفته اند، و برخی همه اش را، که پسرک و مادر توده ای-مسلمان اش جزو دسته ی آخر به شمار می روند، آری، با به مقصد رسیدن چنین پروژه ای، ایرانزمین از روی نقشه ی جغرافیا حذف خواهد شد.

موضوع حتا از بی اخلاقی تبدیل به اخلاق شده ی اصحاب مدرنیته فراتر است، اگر چه آن بی اخلاقی خود اش برای از میان برداشتن همه سویه ی یک تمدن بسنده است. خیر، موضوع یک امر بنیادین و سرنوشت ساز است: تخلیه ی تمدنی ایرانزمین، بطور مطلق. در همین راستا، تبدیل ملت واحده ی ایرانشهر به اقوام، و اقوام به ملیت ها، و ملیت ها به ملت ها، بخشی دیگر از پروژه ی تعمیق مدرنیته و دمکراسیزاسیون ایرانزمین است. امری که من نام آن را تجزیه ی دمکراتیک ایرانشهر نهاده ام. رضا پهلوی امروز جزو سران و قافله سالاران تجزیه ی دمکراتیک ایرانزمین است، امری که او ذیل مفهوم فدرالیسم و تمرکز زدایی پیش می برد. که البته چیزی جز مرکز زدایی و همانطور که گفتم، تجزیه ی دمکراتیک ایرانزمین نیست. در کنار اش، نجات اسلام است. که به طرق مختلف بدان کوشش می شود.

یکی از آن: سکولاریسم است که تبدیل شده است به سپر دفاعی اسلام. هر گونه نقد از اسلام ذیل سکولاریسم منع می شود. سکولارها، با شعار مردم فریبانه ی جدایی دین از دولت، نقد اسلام را که 1400 سال است مایه ی سقوط و هبوط فرهنگ و تمدن ما بوده است، تبدیل به امر ممنوعه کرده اند. عده ای دیگر افزون بر این امر، موضوع اسلام مترقی و اسلام ارتجاعی را نیز پیش می برند. محمد رضا شاه، که در خیانت به ایرانزمین ید طولائی داشت و شخصا ارتش را ختنه کرد و به انقلابیون سپرد و در رفت، نامدار ترین مسلمان اصلاح طب است. این او بود که موضوع اسلام خوب و اسلام بد، آخوند مترقی و آخوند ارتجاعی را پیش کشید. با چنین امری، هم به پدر اش، و مهمتر از آن، به روح تاریخی ایرانزمین خیانت کرد.

پسر اش، که در حماقت دمکراتیک و دلقک منشی پسامدرنیستی دست کلیه ی اعضای خاندان را از پشت بسته است، امروز در شرایطی تبدیل به سخنگوی آخوند درجه سه ای به نام بروجردی شده است، که جوانان ایران بر مزار کوروش بزرگ فریاد می زنند: “ما آریائی هستیم، عرب نمی پرستیم“. بی شک، برای من، که سال ها از نزدیک با او کار کرده ام و با آگاهی و شناخت از او جدا شده ام، تخریب چهره ی نداشته ی او ارزشی ندارد. لیک واقعیت این است که ما در یک ماتریکس بزرگ به سر می بریم و دشمنان ایران، به طرز بسیار موفقیت آمیزی ذهنیت ها را مهندسی کرده و می کنند. از این رو، بخشی از فعالیت هر فرد دوستدار ایران، باید به افشای آگاهانه ی اهریمنان و دیوها اختصاص یابد. کوشش برای خوب بودن بدون مبارزه با بدی، یک شوخی ایمانوئل کانتی بیش نیست. نمی توان راست بود، بی آن که با دروغ گو مبارزه نکرد. دین زرتشت نمونه ی عالی این رویکرد است.

به هر روی، خیانت پهلوی ها به ایرانزمین، بسی بزرگ تر از خیانت امثال خمینی، مصدق و یا کیانوری هاست. آن ها رسما دشمن این میهن بودند. لیک این ها به نام دوست و در ظاهر دوست خنجر در پشت زدند. و تا امروز نیز، به امر خیانت ادامه داده و می دهند. خیانتی که شاه به ایران کرد جریمه اش دست کم 2500 بار اعدام است. رضا پهلوی و مادر توده ای – مسلمان اش، جای خود دارند. این را نیز باید روشن کرد: طرفداران پهلوی، به ویژه آنان که دیگر پس از روشن شدن تجزیه طلبی پسرک و حمایت همه جانبه اش از کوموله و حزب دمکرات کردستان، هنوز نیز در رکاب او ایستاده اند، بخشی از سپاه دروج و دشمنان ایرانزمین اند. ما امروز دیگر نمی توانیم پشت نقاب “نمی دانستم” پنهان شویم. همه چیز عیان است و آنان که در کنار پهلوی ها ایستاده اند، و یا به نحوی از انحا مشغول تطهیر چهره ی پلید این خاندان ایران بر باد ده هستند، دشمنان زرتشت، کوروش، و به طریق اولی، دشمنان ایرانشهرند. حتا آنان که در کنار او نیستند، لیک سکوت کرده اند و اجازه می دهند که به مردم دروغ گفته شود، آنان نیز، هر اندازه هم فروهرهای بر گردن شان برق بزند و بدرخشد، همدستان امر مقدس! خیانت به شمار می روند.

در اینکه پسرک، جمهوری خواه و فرای آن تجزیه طلب است شکی نیست. لیک هدف موازی و به همان اندازه اصلی او، در کنار پیشبرد امر جمهوریت و احیای اسلام اصلاح طلبانه، پیشگیری از به وجود آمدن آلترناتیوی زرتشتی در قالب پادشاهی است. از این رو او، که از دشمنان سوگند خورده ی زرتشت و کوروش است، امروز وارسته ترین نیروی جمهوری خواه مسلمان است. شکی نیست، چون همیشه، بهترین دشمن یک جریان، حال هر جریانی که باشد، فردی از درون خود آن جریان است. پسرک و مادر توده ای-مسلمان اش، دینامیت هایی هستند که در درون نیروهای پادشاهی جای داده شده اند. ایشان تا به امروز بارها منفجر شده اند و جریان پادشاهی را از درون ویران کرده اند. زین رو، عقب نکشیدن او امری آگاهانه و برنامه ریزی شده است. بر خود پادشاهی خواهان راستین است که مفهوم پادشاهی و فلسفه ی سیاسی ایرانشهری را از زیر آوار پهلویسم بیرون کشند و باز اش یاب اند.

اینکه امروز کمونیست ها، جمهوری خواه ها، مسلمان ها، و ما بقی ملیت چی ها و خلق گراها به دفاع از طرف مربوطه برمی خیزند، چیزی نیست جز تایید بر سخن ما: پسرک قافله سالار تجزیه ی دمکراتیک ایرانزمین شده است. و البته آبی ست ریخته شده در خوابگه مورچگان. با کمی تغییر در شعر نیمای بزرگ: در و دیوار به هم ریخته شان، بر سر شان می شکند.

در دنیای آزاد از شرافت، پروژه ی مدرنیته چیزی جز قراضه کردن شرافت و آزادگی نبوده و نیست، امثال پسرک و مادر توده ای مسلمان اش که ستون های خیانت به سرزمین اند، تبدیل می شوند به نمادهای طبقه ی متوسط الحال عیرانی: مجموعه ای همگون، تک دیسه ای و بی تشخص، از بیگ مک خوارهای فرهنگی و توابان تمدنی، مغروق در مسخ شدگی دمکراتیک خویش. انسان یاد مرد بدون ویژگی روبرت موزیل می افتد. باری، همانطور که گفتیم، دفاع کمونیست ها، مسلمان ها، دمکرات ها، و دیگر ملیت چی ها، از مهره های شان در درون صفوف جریان پادشاهی امری ست قابل فهم است. لیک، دیگر نمی گیرد. و برافروختگی کسان درست در همین نگرفتن نهفته است.

کسان، که نه در ادبیات و نه در فلسفه، مقدمات امر را نیز نمی شناسند، توصیفِ داده های بیرونی را به آن سان که آن داده ها به واقع هستند، هتک حرمت تلقی می کنند. این، بیانی است از فقر فرهنگی و عدم شناخت ایشان از بدیهیات یک بحث حرفه ای. لیک از توده ی مسخ شده ی مسلمان-دمکرات توقعی نیست. کسان هستند آن چه که هستند. سخت بر این باورم که میهن فروشی و تبدیل شدن به رهبر فکری تمام تجزیه طلب ها و مسلمان های حرفه ای، به اندازه ی بسنده رسوا کننده باشد که دیگر نیازی به هتک حرمت نباشد. کسان خود توهین متجسم خود هستند. و مرده را نیز نیاز به چوب زدن نیست. پهلوی ها، از روزن من، با میراث داری فرح و پسرک اش، تبدیل به لاشه های سیاسی گشته اند، اگر چه در امر خیانت، این خود شاه بود که در صندوق پاندورا را باز کرد. مقام هر چه بالاتر، شعاع خدمت و خیانت نیز بالاتر. و شاه، سوای اشتباهات اش، که هر مرد سیاسی مرتکب می شود و آنان را نمی توان در ردیف خیانت آورد، لیک چندین خیانت بنیادین و ایران بر باد ده انجام داده است که در تاریخ معاصر ما بی نظیر است. من حتا از این که امروز کمونیست ها و خاتمی چی ها و مسلمان ها و تجزیه طلب ها و اراذل و اوباش دمکرات (اوباش تر از توده ی دمکرات نمی توان یافت: از آتن تا واشنگتن) به حمایت از او و مادر اش برخاسته اند، حتا خوشحال نیز نمی شوم، چرا که دیدن ژرف تر شدن تباهی خوشحالی آور نیست. ای کاش چنین نمی بود. ای کاش در برابر خیانت و میهن فروشی او و خاندان اش، بودند کسانی که به راستی می ایستادند و از ایرانشهر دفاع می کردند. ای کاش جهان جای زیباتر، راست تر و نیک تری بود. لیک نیست، پس هنگامی که نیست، بر نا زیبائی و دروج و بدی اش نباید افزود. یکی از شرایط نیفزودن بر زشتی و دروج و بدی، مبارزه با زشتی و دروج و بدی ست: با ابزار آریائی، با ابزار بهدینی و نیکخدائی، و نه با تشبه جستن به دمکرات ها و مسلمان ها، یعنی تبدیل به بخشی از دروج شدن. افشای چهره ی دمکراتیک-مسلمان پسرک، افشای تبدیل شدن او به قافله سالار تجزیه طلب ها و ملیت چی ها، بخشی از این مبارزه است با ابزار و لوازم یاد شده. در این میان، طبیعی ست که دیوها و جادو ها و کرپن ها و کوی ها و اوسیج ها از خود به در شوند و برآشوبند و جیغ های ماورای بنفش بکشند. لیک همین است که هست، آنان بر طبیعت خود می روند آنچنان که ما.

در این میان امر مهم تری وجود دارد؛ سرنوشت نیروهای پادشاهی، امری که برای من همواره از بالاترین جایگاه ها برخوردار بوده است. نیروی پادشاهی، به مثابه ی یگانه نیرویی که بالقوه، امر ایرانشهر را در درون خود حمل می کند.

همه ی دیگر نیروها، بالفعل دشمن ایرانشهرند. آگاهانه یا ناآگاهانه. هیچ یک از نیروهای اجتماعی حاضر در صحنه جز انکار برنامه مند ایرانشهر نبوده و نیستند. لیک باید تفاوت گذاشت میان نیروی پادشاهی، و آن چه که ذیل نام هایی چون مشروطه چیان، هواداران پادشاهی پارلامنتاریستی، پان ایرانیست ها و یا امثالهم مشهور همگانند. خیر، آن ها چیزی جز توابان تمدنی نیستند و کوچکترین درکی از امر پادشاهی نداشته و ندارند. کسی که از ناسیونالیسم سخن می گوید هنوز در آستانه ی ورود به امر ایرانشهر نیز نایستاده است.

ناسیونالیسم چیزی جز جهودیت تبدیل شده به دولت-ملت نیست، ترجمانی از عهد عتیق، آراسته شده به ترمینولوژی عصر رنسانس به بعد. ایرانشهر در ذات خود اش نفی هر گونه دولت-ملت است، و به همین واسطه، انکار مدرنیته. دولت-ملت های مدرن بر گور امپراتوری ها بنا شده اند، و ایرانشهر، جز در قالب امپراتوری توان زیستن ندارد. کرست تنگ دولت-ملت، جلیقه ی انتحاری ای ست که مدرنیست های ایرانی بر تن این سرزمین کرده اند، به اجبار، و به جهلی مضاعف: جهل، هم نسبت به سنت، و هم نسبت به مدرنیته، که خود ماحصل ائتلاف تمدنی جهودیت و آتنِ ارستوئی است. آتن تا پلاتون هنوز به راه مغان می رفت، لیک با برآمدن ارستو و گسستی که پدید آورد، همه چیز برای بلعیده شدن مغرب زمین از سوی اورشلیم آماده شد. مسیحیزه کردن پلاتون از سوی مردانی چون اوریژینس و یا کلمنس اسکندرانی، حتا پلاتون را نیز، که خود بی شک انحراف هایی داشت، تبدیل به گوشت دم توپ روح ابراهیمی کرد.

درک این امور و تبارشناسی تمدنی آن چه که بر ما می رود، آن چه که بر کل جهان بشری می رود، از عهده ی کلیت آن چه که مافیای روشنفکری می نامم خارج است. و به طریق اولی، از سوی اکثریت غالب نیروهای متصف به پادشاهی نیز. چه، آن ها نیز جز زیرمجموعه ای از روشنفکری نیستند. لیک با یک تفاوت، نیروهای پادشاهی دارای حسی هستند که مهم است: حسی غریزی و معطوف به امر ایرانشهر. خیانت مردانی و زنانی چون پسرک و مادر اش، خیانت مردانی چون داریوش همایون و معلم اعظم اش، تقی زاده، و خیانت بسیارانی از جنم ایشان، در درجه ی اول به هدر دادن و به یغما بردن همین حس معطوف به امر ایرانشهر است. یک کمونیست، یک مسلمان، یک جمهوری خواه، یک سکولاردمکرات، و یا هر نام دیگری که کسان بر خویش می گذارند، بنا بر تعریف، ایران و روح تاریخی اش برای اش بی اهمیت است. ایران برای آنان تخته ی پرشی است برای گذر کردن از خود ایران. لیک شمار بزرگ مردمانی که بطور غریزی به این آب و خاک علاقه مندند از سوی کسانی مصادره و در چرخ گوشت مدرنیته نهاده شده است که خود، با نام ایران و ایران دوستی پا پیش گذاشته اند.

هر حرکتی نه همیشه، لیک در بیشتر مواقع از سوی خودی ها متلاشی می شود. اسلام را نیز ما زرتشتیان از بین نخواهیم برد، خود مسلمان ها دفن اش خواهند کرد. هم از این رو، برای بازگرداندن حیات به تن این اندام، به نیروی پادشاهی، باید بختک مدرنیسم و دمکراسی را از روی آن برداشت. و امروز پهلوی ها تبدیل شده اند به نماد تمام عیار مدرنیسم و دمکراسی. حتا عصر رضا شاهی را، که رگه هایی آریائی داشت، توابان تمدنی ای چون داریوش همایون کاملا آریائی زدائی کردند و ذیل پروژه ی مدرنیته و مدرنیسم بازتعریف اش کردند. این، چیزی جز تیر خلاص زدن به رضا شاه نبود. روی هم رفته، امروز در جائی ایستاده ایم که جز با جدا کردن امر پادشاهی از امر پهلوی نمی توان به سوی ایرانشهر رفت. پهلویسم تبدیل شده است به اسفنجی که دیگر جز ریمنی به خود برنمی کشد: از انواع گروه های تجزیه طلب تا خیل عظیم بیگ مک خواران فرهنگی، از آنان، تا انواع نحله های اسلام رحمانی. بر این لیست بی چیزی می توان به دلخواه افزود. تلاش چندین ساله ی من در کنار پسرک همواره معطوف به این بود که او را از ویروسی به نام دمکراسی و مدرنیته جدا، و به سوی ایرانشهر، یعنی به سوی زرتشت و کوروش ببرم. نگرفت، چرا که او از درون متلاشی بود. چه بسا ده سالی دیر به او رسیدم. لیک موضوع امروز منتفی ست و ما راهی جز رفتن به جلو، رفتن به سوی آینده ای که خود با دست خود و در مختصاتی کاملا آریائی بنا کنیم، نداریم. برای رسیدن به این هدف عالی، نیاز به یک خانه تکانی تمدنی همه سویه هست: نیاز به شجاعت، در اندیشیدن، در گفتن، و در عمل کردن. ایران زیر بته بار نیامده است و هم از این رو، مردان و زنانی که زیر بته ی مدرنیته و دمکراسی بار آمده اند نه می توانند، و نه شایستگی آن را دارند که تدبیر منزل مقدسی چون ایرانشهر را بر عهده گیرند. جز این، یک امر دیگر نیز مهم است:

نیروی پادشاهی باید اخلاق داشته باشد و راست باشد. در معنی دقیق این مفهوم. ما نمی توانیم انگشت اتهام را به سوی کمونیست ها و مسلمان ها و دیگر اغیار بگیریم و آنان را متهم به خلق گرائی و حجازگرائی کنیم، لیک هنگام که همین صفات را در پهلوی های می بینیم لب نگشوده و خاموش بمانیم. این، عینیت بی اخلاقی است و چنین بی اخلاقی ای را با شرافت آریائی کاری نیست. دروغ، همواره دروغ است، هر کس که آن را بورزد. کسانی چون فرح و پسرک، عینیت آن چیزی اند که ایران نباید باشد: مسلمان، دمکرات، توده ای مسلک، بی تعهد به دین و ملک، و دروغ گو. و این، فرای ضربه زدن های آگاهانه شان به امر پادشاهی، فرای خیانت های ممتد شان طی دهه ها. فرای متلاشی کردن آگاهانه شان، هر هسته ی فکری و یا عملی را. فرای نرد عشق باختن شان با هر آن که دشمن و منکر این ملک است. پس، فرای نفی پهلوی ها، که نفی نفی است، باید به سوی ایجاب نیز رفت.

ایجاب، بازیابی امر ایرانشهر در مبانی مفهومی ایرانشهر است: دین زرتشت و سیاست کوروش.

ابزار دسترسی به این ایجاب، در متنِ ایرانشهری نهفته است. متنی که صرفا متن مکتوب نیست، متن شفاهی نیز هست. متن دیداری نیز هست: دیدار با بغان و خدایان. دیدار با آسمان ایرانشهر. دیدار با صاحبان نژآده ی البرز. متنی مرکب و چندین لایه که فرای همه ی تو در توئی اش، چنان بهارستان کاخ کسرا نیز هست: پاره پاره شده، به یغما رفته، پراکنده. یافتن آن پاره ها و بازدوختن آن ها به هم، آن چنان که بهارستانی دگر را بتوان بازآراست، از دست انگشت شماری ایرانی بیش برنمی آید. من، یکی از آن انگشت شمار هستم که بر روی صحنه و در معرض دیدار همگانی ام. آگاهانه و با پشتیبانی آن تنی چند دیگر. هم از این رو، حضور من در اینجا، معطوف به گفتگو نیست. معطوف به گفتن است. گفتن، به مثابه ی آن چه که تا به امروز گفته نشده است. آن کم شمار ایرانی که هنوز والیوم های مدرنیته کاملا مسخ شان نکرده و به خواب شیرین شان نرانده است، می توانند از این خان رایگان بهره مند شوند و اگر اراده ای درشان بود، به بازیابی ایرانشهری بپیوندند و در مسیر همازوری و خدمت قرار گیرند. ما بقی، از منظری که من به جهان می نگرم، هم برای سرنوشت ایران، هم برای سرنوشت خودشان، هم برای سرنوشت جهان، “بی اهمیت” اند. آنان چیزی جز عضوی بی تشخص از صف طولانی مصرف کنندگان مکدونالد بزرگی به نام مدرنیته نیستند. ایرانی بودن شان، عرض است و نه گوهر و این در حالی ست که موضوع ما گوهری به نام ایران است.

ایران تنهاست، لیک در تنهایی نخواهد مرد. آتش بزرگی خواهد آمد و تمامی نجاسات را با خود خواهد سوخت. در این هیچ شکی نیست و مار و عقرب هایی که امروز به تعداد پر شمار خود و به هژمونی خود بر رسانه ها و منابع قدرت و ثروت غره هستند، روزی به خود آمده و خواهند دید که در چاه بد بوی دوزخ فرو رفته اند و آن گاه، نوادگان فکری من هستند که باید شفاعت آنان را نزد ایزدان بکنند.

بازیابی، «در-یافتنِ» باز، آزادکامانه، و گشوده-خردانه ی ماهروز است در هر سه آلَک (جهت) و سه رون (بُعد) این پرمان (مفهوم) —> ماهروز چیون زمانِ اندر-گذشته، ماهروز چیون زمان ایدر (حال) و آن چه اکنونگیِ هستی است، و نیز ماهروز به سانِ آن چه که باید زاده شود: آینده. پس بازیابی، پیش از آن که یک واکنشن به هستی باشد، کنشنی است اندر هستی. راه رفتن است بر روی زمین زمان. کنشنی است، که کُنار (سوبژه/فاعل) و مِنیدارِ (اندیشنده ی) آن، «مرد ایرانی» است: ایرانی هم به سانِ هوتن (فرد) و هم به سانِ نهانگاهِ همگانی ایرانیان.

کوششن و دست و پا زدن های همستان (جامعه) شناسان برای یافتن و نابود کردن اش بی هوده است، چرا که آن نهانگاه را نه می توان بُوَندَگی ها (تماما) به چنگ اش آورد. او هست، چنان آتشی که در هوا اندرهست و نه می توان اش دید. نهانگاه همگانی ایرانیان، که من آن را «دئنای ایرانی» می نامم، یک راز است. آئینه ای ست که ایرانی در اش می نگرد تا که با جاودانگی سخن گوید. این آینه، این دئنای آریائی، هرگز نه شکسته، و هرگز نیز شکسته نه خواهد شد. لیک آن چه بر او رفته است، برنشستن گَردی است تاریک و سترگ. گَردی، که اینک ایزدان و مردان، با سرانگشت خویش، فروی اش می روبند. هنگامی که هزاران ایرانی پیرامون آرامگاه ابرشهریاری گرد می آیند که فردوسی، مغ توس، او را کیخسرو می نامید [1] و همزمانان اش، کوروش، و یک بانگ فریاد برمی آورند: ما آریائی هستیم/عرب نه می پرستیم، آری، در این هنگام، چیزی مهین دارد از زهدان زمان زاده می شود.

همزمان، این تنها ایرانیان نیستند که دارند ایزدان و ابرمردان خویش را بازمی یابند، چه، راست این است که ایزدان و ابرمردان ایشان نیز بر درِ بازیابیِ دگرباره یِ نژاده ترین بندگانِ خویش می کوبند. ما، ایستاده در کمرگاه ماهروز، چنان که وَجیر (حکم) و فرمانِ مینو و خردِ ماهروزی است، با یک بازیابی دوسویه رو به روئیم: هم بغان و خدایان ما را بازمی یابند، و هم ما ایشان را. هم از این روست، که بر گرد آرامگاه کوروش، که تو گوئی بزرگترین آتشکده ی همه ی زمان ها باشد، رویاروئیِ دگرباره یِ آسمان و زمینِ اورمزد راست که داریم دست در دست هم، می آزمائیم و از سرمی گذرانیم. در آن دشتی که از قادسیه تا به امروز به دشت بی برگی فروپلاسیده است، چیزی اَفْد (معجزه آمیز) و شگفت دارد رخ می دهد: مردان و بغان ایرانشهر بر آن شده اند تا باری دیگر چشم در چشم یکدیگر فرودوزند و هم دیگر را بازشناسند.

اینک پرسش این است: آیا آن ها، مردان و بغان، یکدیگر را به جای خواهند آورد؟ و در این جاست که دیگر با «شعار»، نه می توان پیش رفت. در این جاست که سراسرِ نوروائی (مدرنیته) در برابر چشمان ما دود می شود و به هوا می رود. چرا که در اینجا تنها و تنها ریخن و اَبَررَوِشْن (سنت) است که ابزار بایسته ی زند (تأویل) و نگیزشن (تفسیر) را در دست دارد. زایشن دگرباره ی بغان از دل زمان، چیزی نیست که نوروایان و اهل تجدد از دور نیز به توانند بر یابشن (فهم) و اوزوارشن (درک/فهم) آن برآیند. آن چه که دارد رخ می دهد، بر هم آمدن گسستی است بنیادین در ماهروز هستی و اندیشه ی ایرانشهر، گسستی که ما آن را «گسست قادسیه» نام نهاده ایم. پای فشاری بر آریائی بودن و نه پرستیدن عرب، هرگز و هرگز اوروازشن (بیان) و گویشنِ چیزی زیست شناختیگ و تخمه شناختیگ (ژنتیک) نیست. ما در اینجا با تبارشناسی خدایان سر و کار داریم.

بر این پایه، آریائی بودن در “ما آریائی هستیم”، فرای تبارشناسی زیست شناختیگ و تخمه شناختیگ اش، – و این خود در خود یک بیداری بزرگ و گران ارج است-، بیش از هر چیز بدین چم است: ما، آزادگان و دهقانان، بندگان بغان و خدایان آریائی هستیم. و در همین راستا، نه پرستیدن عرب در ” عرب نه می پرستیم”، نه یک خود-جدا-انگاریِ زیست شناختیگ با مرد عرب، که اوستگانی (تأکید) و پای فشاری ای است بر یک جدا-سازیِ فرهنگی و یزدان شناختیگ. هم از این رو، “عرب نه می پرستیم” بیش از هر چیز بدین چم است: ما، آزادگان و دهقانان، بندگانِ بغان و خدایان عرب نیستیم.

و این نیز گران است: کاره (فعل) در ماریگ (جمله) نخست، «هستن» است. و در ماریگ دوم، «پرستیدن»، که در چهر-و-کرپِ نَئیده و اَنَست شده اش به کار رفته است: «نه می پرستیم». پس ما از یک سو با «هستی» و از دیگر سو، با «پرستشن» روبروئیم. این، یک رخداد یزدان شناختیگ همه سویه است، و یا، چنان که پیشتر گفتیم و نگیختیم (تفسیر کردیم) و بازیافتیم-و-زندیدیم (تأویل کردیم)، چشم در چشم شدن مردان با بغان، رسیدن دگر باره ی آسمان و زمین به هم. پس، سپهری که امروز کوروش به ما نمایان اش می کند، نه ایواز (صرفا) یک سپهر شهرگانی (سیاسی)، که هم نیز سپهری است یزدان شناختیگ و دئنائی.
و این چنین است که از زمین خشک و بی برگِ نوروائی (مدرنیته)، پردیس پر آب و بوستان پر نهال و گلستان پر برگ اَبَررَوِشن (سنت) برون می زاید، آری، ابرروشن مغان. و چه خوش گفت مغ شیراز: از آن در دیر مغان ام عزیز می دارند/که آتشی که نه میرد همیشه در دل ماست. آن آتش، دوستان، آتش زرتشت است، فروتنانه، در برابر اش سر فرود آریم.

[1]: روشن است که کیخسرو کوروش تاریخی نیست؛ لیک بخشی از سنت کوروش و داریوش هخامنشی را به کیخسرو و دارا می شناسد. این پیوستگی در خودآگاهی تاریخی مهم است. بخشی از کیانیان با هخامنشیان اینهمانی شده اند.

لیک حلب صرفا شهر اسواران و سپاهیان ایرانشهر نیست، شهر مردان اندیشه و خرد اش نیز هست: سهروردی، زنده کننده ی حکمت مغان نیز در همین شهر جان باخت. پس می بینیم که مدیترانه بخشی از تاریخ وجودی ایرانشهر است و رفت و بستی به امروز و دیروز ندارد. همی هزار سال پیش از خسرو انوشیروان، نیاکان هخامنشی او نیز سیاست مدیترانه ای مدونی داشتند و شهرب های پارسی بر کرانه های دریای میانه فرمان می راندند و مردمان را از صلح پارسی برخوردار می کردند. همواره چیون بوده است که ناتوانی ایرانشهر به زیان مدیترانه می انجامید، دیروز چیون بود، امروز نیز جز دیروز نیست.

مرگ همدانی، امروز در شرایطی رخ می دهد که جهان و ایران آبستن رویدادهای تاریخی اند. ایران یک خانه تکانی تمدنی را از سر می گذارند و می رود تا کُرست تنگ ابراهیمی ای را که 1400 سال است بر تن اش کرده اند، فرو اندازد و خود را در ریشه های اش بازیابی کند. ما با یک تأویل تمدنی مضاعف روبروئیم: هم در پهنه ی دین و هم در پهنه ی سیاست و فرمانروائی. بازیابی سنت زرتشت و کوروش امروز یک رویا نیست، واقعیتی ست که در اش می زییم. و از همین روزن است که مرگ همدانی، که مغان آن را گیان-اسپاری می نامند و تازیان شهادت اش نام نهند، در آینه ی تاریخ رنگ و روئی دگر دارد.

همدانی، حتا اگر از سازمانی برآمده باشد که هنوز نام اسلامی را یدک می کشد و آید روزی که پسنامی دگر داشته باشد، و حتی اگر خودِ ایرانیان هنوز به یک همرائی ملی در بازیابی هویت تمدنی خود نه رسیده باشند، که نه رسیده اند و ما هنوز زمان نیاز داریم، لیک، سردارِ برخاسته از نخستین پایتخت آریائیان، در چشم جهانیان یک چیز بیش نیست: یک سردار پارسی، یا به گویش تازیان، یک مجوس: یعنی یک زرتشتی.

حقیقت این است که حضور تهران در دمشق و کرانه های مدیترانه از سوی هیچ یک از قدرت های جهانی به عنوان حضور اسلام تلقی نه می شود. نه اعراب، که وارثان حقیقی جهود و اسلام اند، نه ترکان، نه خود جهودان، که پدران معنوی و نژادی مسلمانان حقیقی اند، نه چینی ها، نه روس ها، و نه غرب سکولار-دمکرات و مسیحی، هیچ یک تهران را نماینده ی اسلام در مدیترانه نه می دانند. در همین راستا، اسد نیز، که بی پشتیبانی تهران تا کنون بارها در هم شکسته بود، سوای آن که خود در قربان گاه جهود و اسلامیسم و پشتیبانان جهود و مسیحی جهانی اش ایستاده است و لاجرم هیچ رویکرد خوشدلانه ای نسبت به آئین حجاز ندارد، آری حتا اسد نیز در تهران چیزی جز یک شریک پارسی در برابر “برادران عربی” خود نه می بیند.

این بدین معنی ست که هر چقدر نیز در روزهای آینده صدای مؤذن ها و روضه خوان ها در مراسم به خاک سپاری همدانی بلند شود، حقیقت می نماید چیز دیگری باشد: همدانی در جبهه ی اسلام، که در نفس اش چیزی جز جهودیت نیست، جان نه داده است، بلکه در برابر جبهه ی جهود و اسلام و برای ایران و اهورای اش جان داده است، ایرانی اهورائی که دیگر دیری ست که هیچ یک از ناظران ادعاهای جهود و اسلامی اش را به چیزی نه می گیرند، بلکه تمامی آن ادعاها را پوششی برای پنهان کردن هویت پارسی قلمداد کرده و به سنتی دیگر تأویل می کنند: سنت زرتشتی.

دمونیزه کردن سپاه یک بازی سیاسی است که هم از سوی روحانیت و هم از سوی روشنفکری هدایت می شود. به دعوای کسانی چون خامنه ای و رفسنجانی نیز ابدا نباید اهمیت داد. روحانیت در کلیت اش علیه سپاه و ارتش است. در میان مدت، نیروهای نظامی تنها حامیان مردم ایرانزمین اند و البته دشمنان زیادی دارند؛ کلیت روحانیت و کلیت روشنفکری، یعنی کلیت غرب. بی شک نیازی به نام بردن مریخی ها نیست. موضوع ما در بازیابی ایرانشهری خروج از یک بن بست تمدنی 1400 ساله است؛ برای این خروج باید امور را در نفس شان طبقه بندی و ارزیابی کرد و دوست و دشمن را در نفس اش بازشناخت. از این روزن، سپاه در نفس اش دوست است و روحانیت و روشنفکری دشمن. اشکالاتی که برخی متذکر می شوند بیشینه اش درست است، هدایت هزاران دختر ایرانی از ایران به پمپ بنزین های خلیج فارس لکه ی ننگی است که توجیهی ندارد و بی شک، بدون پشتیبانی گروه هایی از افرادی که لباس سپاهی نیز بر تن دارند غیر ممکن می بود. لیک اینها تغییری در ماهیت مسائلی که ما مطرح می کنیم نمی دهند. همانگونه که در روان شناسی مفهومی به نام روان شناسی اعماق داریم، در فلسفه ی سیاسی نیز تنها زمانی می توان کنه امور را دریافت که از سطح به اعماق رفت. اگر در سطح امور بخواهید داوری کنید چه بسا باید نه تنها سپاه، بلکه از کل هشتاد ملیون ساکن این سرزمین 79 ملیون شان را به علل گوناگون به دریا ریخت. لیک اینگونه نمی شود پیش رفت و زیست. انگشت اتهام به سوی سپاه، با آگاهی به ایرادهای اساسی ای که این نهاد دارد، صرفا به سود روحانیت و روشنفکری است و ما را به همانجایی می برد که مریخی ها می خواهند: فروپاشی همه سویه.

گاهی باید جهت هرمنویتیک را دگر کرد و خود را با چشم بیگانگان دید، فارغ از آن که ما خود، خود را چگونه می بینیم و ارزیابی می کنیم. بیگانگان، از جهود و ترسا و مسلمان، در همدانی و همگنان سپاهی اش چیزی جز ادامه ی منطقی “خودبزرگ بینی” ساسانی و “جاه طلبی” شهریاران بهدین پارسی نه می بینند. چه بسا اینبار حق با بیگانگان باشد و داوری آنان در مورد ما از داوری ما نسبت به خود، حامل حجم بیشتری از حقیقت باشد. اگر چنین باشد، که همه چیز نشان از آن دارد که چنین هست، پس باید پذیرفت که بیگانگان بسی بیش از خود ما، ما را بازیابی کرده اند و بدین میانجی، بازیابی ایرانشهری، امری ست که هم از سوی خود ما دارد رخ می دهد، و هم از سوی بیگانگان. گیان اسپاری همدانی در حلب، در تاریخ ثبت خواهد شد، در تاریخ ایرانشهر، و نه در تاریخ اسلام و جهودیت پس پشت اش.