در جمهوری اسلامی ایران، بسیاری از مردم، از دولت اسلامی، دلزده شده ­اند. اما، انتقاد [از اسلام]، قطعا می­ تواند مشکل‌ساز شود. با وجود این، یکی از گزینه‌های مطرح [برای انتقاد از اسلام]، بازگشت به ایران باستان – و برای نمونه، بازگشت به سوی کوروش بزرگ – است که به نماد ضدیت با اسلام در میان جوانان ایرانی تبدیل شده است.

خبرگزاری دویچلند فونک

یادداشتی از: راینهارد باومگارتن – 3 ژانویه 2017

در گردهمایی ده‌ها هزار نفری [7 آبان 1395] در «پاسارگاد»، در جنوب رشته کوه‌های زاگرس، مردم فریاد می زدند: “کوروش، پدر ماست؛ ایران، وطن ماست“. گردآمدگان در پای آرامگاه کوروش بزرگ، اینگونه به پادشاه باستانیِ شاهنشاهی هخامنشی، ادای احترام نمودند. البته، این شعار، چیزی بیش از ادای احترام بود.

مردم فریاد می زدند: “آزادی اندیشه، با ریش و پشم نمی شه” تا [به طعنه] به حکومت آخوندها بر کشورشان، اشاره کنند. “صادق زیباکلام”، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، و یکی از روشنفکران لیبرال پیشرو در ایران، در این باره می گوید: «گردهمایی آرامگاه کوروش، باعث شد بسیاری در دستگاه حکومت، به فکر فرو روند.»

کورش، پدر ماست

به گفتۀ زیباکلام، «حاکمیت، تصور نمی کرد جمعیتی نزدیک به 50 هزار نفر در آنجا جمع شوند. حاکمیت نمی تواند برای این اتفاق، هیچ قدرت خارجی ای، مانند آمریکا یا صهیونیست‌ها، را مقصر بداند.»

[در این گردهمایی]، یکی از هواخواهان کوروش، به زبان عربی می گوید: «کوروش، پدر ماست و همۀ مردم ایران، سرباز او هستند، (نَحنُ جُنودِ کورش … و هذا کورش اَبانا)»؛ او سپس به فارسی می گوید: “کُرد سنندجی و کرمانشاهی، آذری ها و اعراب خوزستان، همه کورش را می پرستند.»

زیباکلام می پرسد: «چه کسی برای کوروش، تبلیغ کرده است؟ هیچ کتابی دربارۀ او چاپ و یا خوانده نشده، و [با این همه]، کوروش به نماد مخالفت با رژیم، تبدیل شده است.»

و اما شعاری که در آرامگاه پادشاه هخامنشی سدۀ ششم پیش از میلاد، شنیده شد، و زنگ خطر را برای سران جمهوری اسلامی، با آوای بلند به صدا درآورد، شعار «ما آریایی هستیم، عرب نمی پرستیم» بود.

هیچ چیز کوروش به اسلام نمی خورد

شاهنشاهی ساسانیان، واپسین امپراطوری پارسی، در نیمۀ نخست سدۀ هفتم میلادی، به تدریج به دست اعراب از میان رفت. پس از سقوط ساسانیان، ایران شاهد ده‌ها سال، پایداری خونین و مجازات‌های وحشیانه‌ی فاتحان مسلمان بود. [از آن پس،] ایران، عمدتا اسلامی شد. پس از انقلاب سال 1979 (1357)، اسلام، بیش از هر زمان دیگری در دست حاکمان، قوت گرفته است.

زیباکلام اضافه می کند: «37 سال پیش، زمانی که انقلاب، آغاز شده بود، کوروش، اهمیتی نداشت. جامعه‌ی امروز [ایران] باید بسیار اسلامی و مُتدیّن باشد، زیرا [در ایران،] همه چیز اسلامی است: رهبری، ریاست جمهوری، مجلس، رسانه‌های دولتی و دانشگاه‌ها – همه چیز. همه به خوبی می دانند که هیچ چیز کوروش به اسلام نمی خورد.»

«کورش دوم» (کورش بزرگ)، «شاه شاهان» (یادآور عنوان شاهان پهلوی) نامیده می شود. لذا، بلافاصله پس از انقلاب، تصمیم گرفته شد که آرامگاه او ویران و یاد او از اذهان، پاک شود؛ اما، هزاران نفر از مردم، سد راه گروه‌های تخریب شدند. پس از آن، سکوت طولانی ای، حکمفرما شد. اما اکنون، یاد و خاطرۀ شکوه کهن، در زمان بحران اقتصادی و اجتماعی، بازگشته است.

از اسلام، ناامید شده اند

زیباکلام ادامه می دهد: «نسل‌های دوم و سوم پس از انقلاب اسلامی، از اسلام، ناامید شده اند. آن‌ها به دنبال یک جایگزین می گردند. برای نسل من، اسلام، راه حل بود؛ اما جوانان امروز بخاطر ناامیدی شان از اسلام، به دنبال چیز دیگری هستند.»

مردم فریاد می زدند: “همش میگن دست خداست، هرچی بلاست از عرباست“. به زبان آوردن این کلمات در کشور ولایت فقیه، بزرگ‌ترین کُفر محسوب می شود. صادق زیباکلام، سردهندگان این شعار را یک اقلیت می داند. اما [شعار] همین اقلیت، بازتاب دهنده‌ی احساسات بسیاری از جوانان است:

«نسل‌های پس از انقلاب، دیگر به سیاست‌های رهبری، باوری ندارند، و زمانی که مسئولین درباره‌ی دبیرکل “حزب الله”، حسن نصرالله صحبت می کنند، جوانان می گویند: «حسن نصرالله دیگر کیست؟ مسئولین درباره‌ی “حماس” صحبت می کنند، و جوانان می گویند: «حماس دیگر چه کوفتی است؟!» رهبری می گوید امریکا دشمن ماست، و جوانان می گویند که ما امریکا را دشمن نمی دانیم.»

به باور بسیاری در ایران، شکاف میان حاکمیت و مردم، بسیار ژرف است. از طرفی، حاکمیت از اوامر و دستورات الهی، پیروی می کند و از طرف دیگر، مدعی است که به مردم، خدمت می کند.

گردآورنده و مترجم از متن اصلی : Aryan Wiseman

در این که فرح از ایران و ایرانیان متنفر است، هیچ شکی نیست، سراسر کارنامه‌ی سیاسی او چیزی جز زنجیره ای از خیانت‌های به هم پیوسته نبوده است: خیانت به شاه، میهن و مردم. پسرک اش، که از سوی فرزندان کوروش رضا سوپری نامیده شد، و به حق، در مکتب فکری او پرورش یافته است، پس، خیانت را از همان آغاز همراه با شیر از پستان مادر اش نوشیده است.

رخنه‌ی زن‌های ابراهیمی به خاندان‌های آریائی و پرورش فرزندان خیانت‌کار پیشینه‌ها دارد. ما این را در مورد مریم، زن خسروپرویز و فرزند اش شیرویه می بینیم. مریم در فتنه اش موفق شد، چنان که فرح نیز. مریم ایران را به دست مسیحیان و جهودها سپرد، سپس، در یک فرایند سه دهه ای که جز آشوب نبود، به مسلمان‌ها و جهودها و مسیحی‌ها. فرح نیز همین کرد، او کشور را به دست مسلمان‌ها و جهودها و بهائی‌ها و کمونیست‌ها سپرد.

لیک نمونه‌ی دیگر که در آن زن ابراهیمی موفق به برانداختن پادشاهی آریائی نشد، شوشیندخت، همسر یزگرد بزهکار و مادر بهرام پنجم، ملقب به گور است. شوشیندخت یا سوسندخت، دختر خاخام جهود بود و همو بود که یزدگرد را واداشت تا در اصفهان مکانی برای جهودان فراهم آورد. در نهایت سیاست ایرانشهر را به نفع جهودان و مسیحیان دگرگون کرد که دست آخر به گسترش جهودی‌گری و مسیحی‌گری، و هم نیز به کشته شدن یزدگرد و بدنامی او انجامید، لقب بزهگر از همین جاست.

 این در حالی ست که تمامی کتب مسیحی و جهودی، و حتا تاریخ‌نگارِ همیشه از ایران متنفری چون آگاسیاس، از یزدگرد به نیکی یاد می کنند. کاری را که یزدگرد می بایست به انجام رسانَد، یعنی از بین بردن دین زرتشتی و مسیحی-جهودی کردن ایرانشهر، و به علت کشته شدن اش به دست اشراف نتوانست به ثمر رساند، بر پسر اش بهرام بود که انجام دهد. لیک بهرام، که درست می بایست چون شیرویه و یا همین پسرک رضا سوپری، ایران را به باد فنا دهد و تکه تکه کند، از آن رو که از کودکی به حیره، نزد عربان تحت الحمایه‌ی ایران فرستاده شد، آن نشد که شوشیندخت می خواست. در دربار منذر، پادشاه عرب حیره، نه خاخام‌ها و کشیش‌ها، که موبدان و دبیران ایرانی پرورش و آموزش بهرام را به عهده گرفتند. وقتی بهرام به کمک عرب‌های ایرانی‌گرا بر خسرو پیروز شد و به تخت نشست، نخستین کاری که کرد کوتاه کردن دست عوامل مادر اش بود. جهودان و مسیحیان خواب خوش نداشتند و به دست بهرام تار و مار شدند. به عبارت دیگر، همان تیری که در کرده بودند تا به قلب ایرانشهر نشیند، به سوی خودشان برگشت.

بنابراین، کسان همیشه نیز پیروز نمی شوند. فرح اما از نمونه‌های موفقیت آمیز رخنه‌ی ابراهیمیان در دستگاه آریائی ست. یکی از موفق‌ترین نمونه‌ها. او خود را از نسل امام سجاد می داند و بدین نیز افتخار می کند. عاشق شیعه و قرآن است. اما کمونیست نیز هست. لیک دین اصلی او تنفر از ایران است.

در عرف سیاسی می توانیم او را یک مسلمان توده ای و با دقت آموزش دیده شده دانیم. فرای این، فرح را باید استاد ظاهرسازی و پنهان‌کاری شمرد. دستگاه عریض و طویل او در زمان شاه و امروز نیز، متشکل از حلقه‌های گوناگون اقتصادی و سیاسی و فرهنگی و امنیتی ست، چه ایرانی و چه غیر ایرانی. کاری که تحت فرماندهی این جادوگر علیه ایران و محمدرضا شاه انجام شد، از یک ارتش متشکل از هزار گردان خیانت کار به سختی برمی آمد. او ایران را زیر و زبر کرد و شیرازه‌ی مملکت را از هم گسست. لیک هدف اصلی اش همان رویای جهودی کهن است که در افسانه‌ی استر می بینیم و یا در عملکرد تاریخی و به ثبت رسیده‌ی شوشیندخت و مریم: تکه تکه کردن سرزمین آریائی. چنان که گفتیم، دین اصلی او، تنفر از ایران است.

بنابراین اینکه امروز کسان ملیت ملیت می کنند و از فدرالیسم قومی سخن می گویند، بی علت نیست؛ و اینکه باز هم اینچنین از رستاخیز و انقلاب فروهری ایرانیان دچار شوک و شگفتی شده اند، این هم بی علت نیست: بر روح اهرمنی شان گران آمده است. راست این است که نه تنها ایشان، که هیچ یک از دشمنان ما توقع این رویداد تاریخی و بی همتا را که درباره اش کتاب‌ها خواهند نوشت و فیلم‌ها خواهند ساخت و نام تک تک اعضای اش تا ابد در تاریخ آریائی ثبت خواهد شد، نداشت.

بنابراین، فحاشی پسرک به فرزندان کوروش و بازیابان سنت زرتشت و کوروش از سر حرص است: حرص از این که شکست خورده اند و ماموریت شان به اتمام نرسیده است. فرح، که همیشه توانسته است با حفظ ظاهر و تقلب‌کاری، بیشینه‌ی ایراندوستان را گول بزند و خود را به عنوان ایراندوست جا بزند، – نمونه‌ی کوچکتر اش مردانی چون احسان یارشاطر یا نمونه‌ی المثنی اش تورج دریائی اند که متنفر از ایران اند، لیک از سوی بسیاری از ایرانیان به عنوان وطن‌پرست تلقی می گردند-، اینبار طوری بر اش فشار آمده است که خود به خود ماسک و نقاب اهرمنی اش فروافتاد.

او در برابر بزرگترین رخداد سیاسی نه تنها پس از انقلاب، که بزرگ‌ترین رخداد سیاس و تمدنی ما طی پانصد سال گذشته (از صفویان تا امروز)، ساکت و لال ماند و هیچ نگفت. فقط پسرک اش را جلو انداخت تا به نمایندگی از او و همه‌ی ایران ستیزان هر چه از دهن اش درمیاید نثار آریائیان و فرزندان زرتشت و کوروش کند: این که آن‌ها فاشیست اند و نژادپرست!

آری، کسی که برای آخوند اهریمنی ای چون بروجردی راه به راه اعلامیه می دهد و مزدور اجیر می کند تا با پلاکارت برای او راهپیمائی کنند، در برابر زندانی شدن آریائیان به دست دژخیمان مسلمان سکوت می کند و یا درست تر: اول فحش می دهد. بعد در برابر حصر و شکنجه شان سکوت می کند.

پسرک که گوش دنیا را با شعارهای جرج سوروس و حقوق بشر بازی‌های اش کر کرده است، چنین به نظر می رسد که حقوق بشر اش فقط برای تجزیه طلبان و مسلمانان و بهائی‌ها و مسیحی‌ها، یعنی برای دشمنان ایرانزمین کاربرد دارد.

لیک، چنان که به ثبت رسیده است، ما همه این‌ها را می دانستیم و سال‌هاست که داریم به طرق گوناگون بیان می کنیم. امروز که شمار بیشتری از جوانان به گفته‌های ما پی برده اند و بیدار شده اند، جای بسی خوشوقتی ست. چون روز روشن است: انقلاب فروهری ایرانیان به هدف عالی خود که تأویل تام و کمال سنت زرتشت و کوروش است خواهد رسید و با شکست دادن اسلام و بیرون انداختن دمکراسی از خاک میهن، ایرانزمین را در یک نظام آگاتوکراسی (نیکخدائی ایرانشهری = فرمانروائی امر نیک) تبدیل به یکی از شکوه‌مندترین کشورهای جهان خواهد نمود. دوزخیان بازی را باخته اند. ما بازی را برده ایم.

پسرک، رضا پهلوی، پرورده شده در مکتب دیبا است و از این رو، لاجرم عاشق کمونیست‌ها و مسلمانان. همان‌گونه که فرح، به مثابه‌ی ام الخائنین، تجسم ارتجاع سرخ و سیاه بود و هست، این پسرک نیز که امروز در برخی از امورات حتا دچار جهش ژنتیکی نیز شده و دست ایران ستیزترین‌ها را نیز از پشت بسته است و پله‌های مزدوری را بر نردبان خیانت دو تا دو تا بالا می رود، در نفس اش چیزی جز یک تواب تمدنی و منکر ایران و ایرانیت نیست. با دریدگی ای بی مرز زائران پارسه را نژادپرست و فاشیست می نامد. این در حالی ست که کشور متبوع اش، عربستان سعودی، پایتخت نژاد ستیزی و تبعیض‌های چند گانه‌ی دینی و نژادی و فرهنگی ست.

شکی نیست که امروز دارد دق می کند و از آن جایی که آدم طماع و حریصی ست، پیش خود اش می اندیشد اگر چند سال پیش سخن گرگین را گوش کرده و زرتشتی شده بودم، امروز در این مخمصه گیر نمی کردم و این گونه از قطار تاریخ بازنمی ماندم. راهی ندارد جز دل خوش کردن به چند مشت دلاری که کف دست اش نهاده اند؛ و این، فرای همه‌ی شواهد و قرائن انکار ناپذیر، از روی چشمان مشخص است. او چشمان اش تغییر کرده است. تا پیش از چرب شدن سبیل اش هماره هراس در چشمان اش بود، هراس از عدم امنیت مالی. امروز دیگر آن هراس در چشمان اش نیست، پشت خود را بسته است و همین باعث اطمینان خاطری شده است که در چهره اش مشهود است. به هر روی، پروژه‌ی شاهکشی، که به دلایلی چند امری بود بایسته، امروز به انتهای خود رسیده است. ما از پهلویسم گذشتیم و همان‌گونه که مطرح کرده بودیم، نه تنها گذشتیم: که زیر پا له اش کردیم. پهلویسم در کلیت اش یک انحراف تاریخی بود: آمیختن مفهوم ایرانشهر با مفهوم اسلام. رضا شاه و محمد رضا شاه، حاملان آشتی اسلام و ایران بودند. نه از روی نیت بد، بلکه از روی خوشنیتی و خوشباوری. با این تفاوت که رضا شاه شخصا از اسلام بد اش می آمد و اگر دست اش می رسید تا آخرین آخوند را از ایران بیرون می انداخت، اما محمد رضا شاه به ثنویت اسلام خوب و اسلام بد، اسلام مترقی و اسلام ارتجاعی معتقد بود.

این، فرای باورهای قلبی خود او، که در حقیقت آن چه را که در اسلام مترقی اش می دید چیزی جز یک هزوارش فرهنگی، یعنی زرتشتی گری پنهان زیر نام اسلام نبود، لیک یک بی راهه‌ی تمدنی و یک فاجعه‌ی استراتژیک بود. شاه می گفت الله، لیک الله اش اهورامزدا بود، می گفت محمد، لیک محمد اش خصوصیت‌های زرتشت را داشت. این پدیده ای ست که در نزد جز او نیز مشهود بود و امروز نیز هست. پس صحبت ما این نیست، صحبت ما مانیفست سیاسی پهلویسم است که فارغ از خصوصیت‌های فردی دو پهلوی، آمیزه ای بود از آریائی گری، اسکندریسم غربی، و ابراهیمیگی، که اسلام و جهودیت و بهائیت نمایندگان دولتی اش بودند. این ملغمه، راهی نداشت جز در هم شکستن. اینکه فرانکنشتاین‌هایی چون پسرک و مادر مکرمه اش از این مطبخ بیرون آمدند، اینکه موجوداتی چون شریعتی و آل احمد و احسان یارشاطر و فردوست و امثالهم پا به عرصه‌ی ظهور گذاشتند، جای تعجب ندارد. از آن زهدان، همین‌ها نیز می بایست زاده می شدند.

به هر روی، با این خروش ملیونی آریائیان و با این همبستگی ژرف درون-تمدنی میان تمامی تیره‌های آریائی این سرزمین و تیره‌های انیرانی، دیگر هیچ شکی باقی نمی ماند که راه تنها یکی ست، و آن، راه ایرانشهری ست.