چه ترامپ به برد و چه به بازد، ما در آمریکا با یک سرزمین در هم شکسته رو به رو خواهیم بود. سقوط آمریکا، چنان که از بیش از دوازده سال پیش تا امروز در موارد گوناگون توضیح داده ایم، امری محتوم است: آمریکا به عنوان مقروض‌ترین کشور جهان، راهی جز در هم شکستن و متلاشی شدن ندارد. سیستمی که خروجی اش از ورودی اش بیشتر باشد می شکند، هر سیستمی؛ و آمریکائی‌ها هماره خروجی و خرج شان از درامد و ورودی شان بیشتر بوده است.

از دیگر سو، گسست‌های اجتماعی و اقتصادی و سیاسی و فرهنگی و نژادی، بدان اندازه پر شمار و ژرف اند، که تنها با انحراف اذهان از طریق جنگ‌های خارج از سرزمین می توانستند جلوی انفجار و انهدام اجتماعی را بگیرند. امروز دیگر آن امکان نیست. کشور، خسته است و مردمان، از خود و از حکومت شان بیزار. انسان آمریکائی باور اش را از دست داده است. می داند که موجود دروغ گویِ دروغ گفته شده ای ست و دیگر نمی تواند خود را در آینه بنگرد و از آن چه که می بیند ابراز رضایت کند:

دروغ و فساد ابعادی افسانه ای یافته اند. طبقه‌ی دمکراتیک حاکمه، فاسدترین و ریاکارترین طبقه‌ی حاکم در جهان به شمار می رود و میزان خشونت، چه نسبت به رقیبان و چه نسبت به مردم، مثال زدنی ست. با آمریکا، عصر دمکراسی و اسکندریسم ابراهیمی نیز به پایان می رسد و ما شاهد یک دوران گذار پر فراز و نشیب و انباشته از امور پیش بینی ناپذیر و هولناک خواهیم بود.

گزینه‌ها و پیامدهای بیرونی و درونی:

1- اگر ترامپ ببرد، خیلی زود پروژه‌ی اتحادیه‌ی اروپا به پایان خواهد رسید و ما در اروپا با ویرانه ای از ساختارهای معیوب روبرو خواهیم بود که می خواستند در بروکسل، به عنوان صهیون نظم نوین جهانی به وجود آورند. لیک اگر ترامپ نیز نیاید، و کلینتون بتواند با تقلب موفق شود، باز نیز اتحادیه‌ی اروپا از بین خواهد رفت، اگر چه با تأخیر.

2- از سوی دیگر، هر یک از کسان که نیز پیروز شود، آن سوی دیگر، حکومت جدید را به عنوان دشمن نگاه خواهد کرد. کانزنس و همرائی در آمریکا از بین رفته است: تا زمانی که جای چاپیدن و چپاول بود، هنوز کانزنس بود، لیک امروز میدان بر کسان تنگ شده است و با آمدن قدرت‌هایی چون چین، روسیه، ایران، هند، ترکیه و اتحادیه‌ی عرب، که هر یک ادعای خاص خود دارند، یکه تازی به عنوان یک ابرقدرت غیر ممکن شده است. بنابراین به جان یکدیگر خواهند افتاد و افتاده اند. ما از هم اکنون شاهد یک جنگ داخلی نوین هستیم و فارغ از آن که چه کس ببرد، این جنگ سخت تر نیز خواهد شد. آینده‌ی آمریکا، خارج شدن ایالات از کنفدراسیون و تشکیل کشورک‌های مستقل است.

3- اما با پیروزی احتمالی کلینتون، میدان به پوتین تنگ می شود، و همزمان به ایران. کلینتون بر جنگ در منطقه خواهد افزود و این، همه‌ی امور را پیچیده تر می کند. روسیه از همین امروز چرخش مسیر داده است و خود را در کنار اردوغان و اتحادیه عرب نهاده است. آمدن کلینتون تغییری در این چرخش موضع بوجود نمی آورد، لیک ترامپ می تواند باعث تقویت پوتین شود.

در این حالت، یعنی به شرط پیروزی ترامپ، پوتین از تمامی فضای به وجود آمده استفاده می کند تا خود را به عنوان قدرت پشتیبان عرب‌ها و ترک‌ها بشناساند، امری که تا به امروز بر عهده‌ی آمریکا بوده است.

از سوی دیگر، با آمدن ترامپ، که نخستین سفر خارجی اش را به مسکو خواهد کرد و چه بسا پوتین از او بخواهد سپس به آنکارا برود، گسستی که میان تهران و مسکو، با تغییر موضوع پوتین به وجود آمده، ژرف تر خواهد شد و تهران، که به علت سیاست غیر آریائی اش میدان مانور خود را چه در داخل کشور و چه در خارج، تنگ کرده است، در موقعیت ضعیف‌تری قرار خواهد گرفت. لیک در میان مدت، با ضعیف شدن ترکیه، که جلوتر بدان خواهیم پرداخت، رابطه‌ی پوتین و ترامپ نیز کدر خواهد شد. اصولاً رابطه با پوتین در آغاز هماره خوب است، لیک رفته رفته تیره می شود. ترامپ نیز بعد از مدتی با پوتین گرفتاری پیدا خواهد کرد.

4- اردوغان از هول حلیم در دیگ خواهد افتاد. او خواهد کوشید، با حمایت پوتین، بخشی از عراق و سوریه را به خاک خود ملحق کند و مشکل نفت آنکارا را برای همیشه حل کند.

بی شک این امر واکنش‌هایی خواهد داشت: تهران، هر اندازه که نیز زیر سلطه‌ی اسلامیسم و هژمونی سیاسی چپ‌ها ضعیف شده است، لیک هنوز کارت‌های تاریخی بسیاری دارد. کارت تیره‌های آریائی در منطقه و نیز در اروپای شرقی و نیز در قفقاز.

در این راستا، اردوغان دو مشکل اساسی دارد: 30 ملیون علوی که با اسد همدین اند و اصولاً مسلمان تلقی نمی شوند، و 25 ملیون کُرد که چشم دیدن او را ندارند. این بدین معنی ست که ترکیه هر آن می تواند منفجر شود؛ و همین نیز خواهد شد. ما از یک سو شاهد درگیری کردها با اقلیم سلیمانیه و خاندان جهودتبار بارزانی خواهیم بود، که از سوی ترکیه و اسرائیل حمایت می شود و از دیگر سو، شاهد شورش‌های خشن علوی-کردی در داخل ترکیه. اقتصاد ترکیه خیلی زود از هم خواهد پاچید. به ویژه هنگامی که بانک جهانی احساس خطر کند و از دادن وام بیشتر پرهیز نماید. با آمدن ترامپ دیگر کسی در اروپا وقت فکر کردن به اقتصاد آنکارا را نخواهد داشت و نیروهای ملی گرای اروپائی، که هماره آریائی گرا و ضد ترکی بوده اند، قوی می شوند و این، فضا را به ضرر اردوغان تغییر خواهد داد. در خود آمریکا نیز جنبش آریائی و ضد اسلامی گرا روز به روز قدرت خواهد گرفت.

هم از این رو، با سقوط اقتصاد داخلی از یک سو، جنگ داخلی از سوی دیگر، و قطع شدن آمپول‌های اقتصادی از سوی آمریکا و اتحادیه‌ی اروپا، امری که روسیه به هیچ وجه نمی تواند جبران اش کند و چین نیز به هیچ روی ریسک کمک کردن به اردوغان را نخواهد کرد، چرخش روسیه به سوی آنکارا با یک مانع عبورناپذیر بزرگ رو به رو می شود. ترکیه تا مرز فروپاشی و جنگ داخلی پیش می رود. به ویژه، خشونتی که اردوغان نسبت به نیروهای مخالف به خرج داده و همرائی و کانزنس درونی را متلاشی نموده است، عامل مضاعفی خواهد بود در سقوط ترکیه.

به این ترتیب، خط لوله‌ی آرزوئی پوتین، یعنی همان تُرکیش-استریم، هرگز به بهره برداری نخواهد رسید و اروپا در نهایت ترجیح خواهد داد که از نفت و گاز ایران استفاده کند، تا خود را برده‌ی انرژیکی پوتین کند.

5- از منظر مناسبت درون-تمدنی در ایران، آمدن ترامپ به سود آخوندیسم حاکم نیست، بلکه در نهایت به سود آریائی‌ها تمام خواهد شد. ترامپ اصولاً از اسلام بد اش می آید، به ویژه از آخوندها. این امر، در کنار نفرت بی مرزی که آریائیان داخلی از آخوندها و اسلام دارند، طبقه‌ی اسلام گرای حاکم را که صرفاً با نیروی سپاه بر پای خود ایستاده است، با دشواری‌های بسیاری رو به رو می کند. احتمال یک جابجایی در درون نیروهای نظامی، از اسلامیت به سوی ایرانیت هر روز بیشتر می شود. هر اندازه که جنبش فرزندان کوروش و بازیابی ایرانشهری قوی تر گردد، نیروهای ارتشی و نظامی آریائی گرا نیز، که هم در سپاه و هم در ارتش حضور محسوس دارند، پشتوانه‌ی محکم‌تر و قوت قلب بیشتری خواهند یافت.

به عبارت دیگر، بیرون راندن آخوندها از قدرت، وابسته به میزان رشد آریائی گرائی در جامعه است. هم از این رو: جنبش آریائی باید در مراسم جشن‌های ملی، از جشن سده تا مهرگان، از یلدا تا گاهنبارها و دیگر جشن‌ها، و مسلما نوروز، بازوهای اجتماعی خود را نشان دهد. شعار ما آریائی هستیم عرب نمی پرستیم، یک شعار محوری و تعیین کننده است، و همچنین سنت هفتم آبان و زیارت کوروش. در حالی که آخوندها با گریه و نوحه خود را به قدرت رسانده و در قدرت نگاه داشته اند، آریائیان خود را با شادی و جشن به قدرت خواهند رساند. جشن‌های میهنی و دینی مهم‌ترین ابزار ما برای راندن اسلام از ایران به شمار می آیند. بی شک مراسمی چون سالگرد قادسیه، نهاوند و جلولا نیز، از آن رو که تقویت کننده‌ی روحیه‌ی مقاومت و رسیستانس آریائی اند، از اهمیت استراتژیکی و هویت سازانه‌ی بالائی برخوردارند. آریائیان، بسی زودتر از آن چه که امروز پنداشتنی ست، پیروز خواهند شد و جهان، با تغییر در ایران، به سوی روشنائی و بهبود قدم خواهد نهاد.
پیروزی

پسرک، رضا پهلوی، پرورده شده در مکتب دیبا است و از این رو، لاجرم عاشق کمونیست‌ها و مسلمانان. همان‌گونه که فرح، به مثابه‌ی ام الخائنین، تجسم ارتجاع سرخ و سیاه بود و هست، این پسرک نیز که امروز در برخی از امورات حتا دچار جهش ژنتیکی نیز شده و دست ایران ستیزترین‌ها را نیز از پشت بسته است و پله‌های مزدوری را بر نردبان خیانت دو تا دو تا بالا می رود، در نفس اش چیزی جز یک تواب تمدنی و منکر ایران و ایرانیت نیست. با دریدگی ای بی مرز زائران پارسه را نژادپرست و فاشیست می نامد. این در حالی ست که کشور متبوع اش، عربستان سعودی، پایتخت نژاد ستیزی و تبعیض‌های چند گانه‌ی دینی و نژادی و فرهنگی ست.

شکی نیست که امروز دارد دق می کند و از آن جایی که آدم طماع و حریصی ست، پیش خود اش می اندیشد اگر چند سال پیش سخن گرگین را گوش کرده و زرتشتی شده بودم، امروز در این مخمصه گیر نمی کردم و این گونه از قطار تاریخ بازنمی ماندم. راهی ندارد جز دل خوش کردن به چند مشت دلاری که کف دست اش نهاده اند؛ و این، فرای همه‌ی شواهد و قرائن انکار ناپذیر، از روی چشمان مشخص است. او چشمان اش تغییر کرده است. تا پیش از چرب شدن سبیل اش هماره هراس در چشمان اش بود، هراس از عدم امنیت مالی. امروز دیگر آن هراس در چشمان اش نیست، پشت خود را بسته است و همین باعث اطمینان خاطری شده است که در چهره اش مشهود است. به هر روی، پروژه‌ی شاهکشی، که به دلایلی چند امری بود بایسته، امروز به انتهای خود رسیده است. ما از پهلویسم گذشتیم و همان‌گونه که مطرح کرده بودیم، نه تنها گذشتیم: که زیر پا له اش کردیم. پهلویسم در کلیت اش یک انحراف تاریخی بود: آمیختن مفهوم ایرانشهر با مفهوم اسلام. رضا شاه و محمد رضا شاه، حاملان آشتی اسلام و ایران بودند. نه از روی نیت بد، بلکه از روی خوشنیتی و خوشباوری. با این تفاوت که رضا شاه شخصا از اسلام بد اش می آمد و اگر دست اش می رسید تا آخرین آخوند را از ایران بیرون می انداخت، اما محمد رضا شاه به ثنویت اسلام خوب و اسلام بد، اسلام مترقی و اسلام ارتجاعی معتقد بود.

این، فرای باورهای قلبی خود او، که در حقیقت آن چه را که در اسلام مترقی اش می دید چیزی جز یک هزوارش فرهنگی، یعنی زرتشتی گری پنهان زیر نام اسلام نبود، لیک یک بی راهه‌ی تمدنی و یک فاجعه‌ی استراتژیک بود. شاه می گفت الله، لیک الله اش اهورامزدا بود، می گفت محمد، لیک محمد اش خصوصیت‌های زرتشت را داشت. این پدیده ای ست که در نزد جز او نیز مشهود بود و امروز نیز هست. پس صحبت ما این نیست، صحبت ما مانیفست سیاسی پهلویسم است که فارغ از خصوصیت‌های فردی دو پهلوی، آمیزه ای بود از آریائی گری، اسکندریسم غربی، و ابراهیمیگی، که اسلام و جهودیت و بهائیت نمایندگان دولتی اش بودند. این ملغمه، راهی نداشت جز در هم شکستن. اینکه فرانکنشتاین‌هایی چون پسرک و مادر مکرمه اش از این مطبخ بیرون آمدند، اینکه موجوداتی چون شریعتی و آل احمد و احسان یارشاطر و فردوست و امثالهم پا به عرصه‌ی ظهور گذاشتند، جای تعجب ندارد. از آن زهدان، همین‌ها نیز می بایست زاده می شدند.

به هر روی، با این خروش ملیونی آریائیان و با این همبستگی ژرف درون-تمدنی میان تمامی تیره‌های آریائی این سرزمین و تیره‌های انیرانی، دیگر هیچ شکی باقی نمی ماند که راه تنها یکی ست، و آن، راه ایرانشهری ست.