به نام اورمزد بغ بزرگ، بزرگترین بغان و هم سه دیگر بغ، مهر، آناهیت و اپام نبات

برنامه دوشنبه روز اورمزد (یکم) امرداد ۸۵۷۷ زرتشتی، ۲۵۶۸ کورشی، ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۸ ترسایی، ۱۳۹۷ محمدی

دادستان سخن: گفتگو نکردن با دیوانه ای چون ترامپ، دیوانگی‌ست: در چرایی بایستگی گفتگوی سپاه ( و نه روحانی و ظریف)، با ترامپ، از روزن ایرانشهری

بر خلاف باور رایج، ما امروز نه در یک جهان چندقطبی یا چندین میخی (multipolar)، بلکه در یک جهان بی‌قطب ایا ابی-میخ (non-polar) به سر می بریم. همزمان، ما در یک جهان پسادمکراتیک ایستاده ایم، جهانی که در آن دمکراسی های کلاسیک غربی در حال دگردیسی به دستگاه‌ها و سامانه‌های، نه دیکتاتوری، بلکه اقتدارگرا هستند. فرق هست میان دیکتاتوری و اقتدارگرایی. آمریکا، قافله سالار دمکراسی، هر چه بیشتر به روسیه‌ی اقتدارگرا نزدیک و شبیه می‌شود. اتحادیه‌ی اروپا، از پیرامون خراسانیش، یعنی از لهستان و چک و مجارستان و اینک نیز اتریش، و از نیمروزش، یعنی از ایتالیا، دارد از هم می‌پاشد و به سوی نواقتدارگراییِ پسادمکراتیک میل می‌کند. ما همچنین در یک جهان پساپیمانی ایا پساپَشنیگ (post-conventional) به سر می‌بریم که دیگر نظم و سامان برآمده از جنگ دوم جهانی را برنمی‌تابد و در جست و جوی نظم و سامانی دیگر است. در این جهان، پشن و پیمان، یا قرارداد، در مفهوم دمکراتیک و کلاسیک آن، هر روز بی‌معنی‌تر می‌شود، آن‌چنان که گفتگوی معطوف به ارزش‌های دمکراتیک. دمکراسی، گیوتین برآمده از انقلاب فرانسه، به جائی رسیده است که دیگر نمی‌تواند گوهر اهرمنی خویش را پنهان کند. و درست در همین جهان از جا به دررفته‌یِ پسادمکراتیک و میل کننده به نواقتدارگرایی است که باید با دیوِ دیوها، با آمریکا، گفتگو کرد. این گفتگو اما، تنها می تواند گفتگویی میان اسپهبدان با دیوها باشد و نه خود حقوق‌دان پندارهای برجامی‌منش.
از سوی دیگر، ترامپ، به دلیل ویژگی های شخصیتیش، تشنه‌ی خودنمایی و ایستادن و عکس گرفتن در کنار مردان قدرت‌مند است. ما می‌دانیم که او زیر فشارهای گوناگون در داخل است که موقعیتش را متزلزل کرده‌اند: از فساد جنسی تا فساد مالی، و مسلما آتویی که پوتین از او در دست دارد. از چنین موجودی که نیمی از کشورش به شدت از او متنفر اند، اف بی آی علیه او پرونده دارد، موجودی که اتحادیه‌ی اروپا، هم‌پیمان تاریخی آمریکا را، دشمن خود تلقی می کند، آری، از چنین موجودی به مراتب می‌شود بیشتر امتیاز گرفت تا از جادوگر پیری چون هیلاری کلینتون. چنین مردی را می‌توان به ایران آورد و از او عکس گرفت و او این رفتن به ایران را بزرگترین دستاورد زندگی خود خواهد دانست. پس او را به ایران باید دعوت کرد و او خواهد پذیرفت، شک نکنید.
استدلال تهران مبنی بر این که آمریکا زیر برجام زده است پس دیگر قابل اعتماد نیست، فرای این که استدلالی لوس و بچه‌گانه است، و هم نیز فرای این که ترامپ با پاره کردن برجام (که علی خامنه‌ای چون همیشه زه زد و نه سوزاندش) ناخواسته بزرگترین خدمت را به ایرانزمین کرده است و دست ما را برای ساخت بمب اتم بازکرده است (البته به شرطی که فتوای خیانت‌آمیز و نتانیاهو شاد کن خامنه‌ای مبنی بر حرام بودن بمب هستی‌ای لغو شود)، نشان دهنده‌ی این است که تهران ایستار پسادمکراتیک و پساپیمانی امروز جهان را درک نکرده است، جهانی که چنان که گفتیم، دیگر میخ یا قطب ندارد. منطق بازی در سراسر جهان به کل دگرگون شده است و تهران نمی‌تواند در این شرایط نوین کارگردانی کل صحنه‌ی خاورمیانه را به روسیه و آمریکا هدیه دهد. ما صاحب خانه ی مشرقیم و این تهران است که باید به عنوان صاحب خانه‌ی تاریخی با ترامپ مذاکره کند و برای خود امتیاز بگیرد، و نه پوتینِ هم از توبره و هم از آخور خور، که هم‌پیمانِ همزمان نتانیاهو و ترامپ و اردوغان است و چند ماه دیگر نیز در کاخ سفید به دیدار ترامپ خواهد رفت.
اجازه ندهید علی خامنه‌ای برای لاپوشانی ضعف‌ها و شکست‌های خود فضا را وارونه جلوه دهد: گفتگو با ترامپ هرگز به این معنی نیست که ما شرایط فانتزی پمپئو را می پذیریم، خیر. گفتگو با ترامپ یعنی گفتگو بر سر خروج نیروهای آمریکایی از عراق و افغانستان و سوریه و دست کشیدن از حمایت عربستان در کشتار یمنی‌ها. این، ارکان گفتگویی‌ست که هرگز مهندسان برجام، که ترامپ به حق ارزشی برای آنان قائل نیست، نمی توانند انجام دهند. هم از این رو، سیاست فضاحت بار علی خامنه ای، یعنی برجام، که اینک تا سطح برجام رقت بار اروپایی نیز سقوط کرده است، (اروپایی که در سیاست امروز جهان بند شلوار خویش را نیز نمی تواند سفت نگه دارد)، به کلی شکست خورده است و بر سپاه و ارتش است که مدیریت سیاست کلان کشور را از دست نه تنها علی خامنه‌ای، بلکه به کل از دست روحانیت شیعه و گرین‌کارتی‌های ماساچوستی به درآرند و چکمه پوشان، و به همراه ایشان، حقوق دانان آریایی و ایرانشهری منش را به میز مذاکره بفرستند.

دادستان سخن: حاکمیت دینی، حاکمیت سیاسی و قانون اساسی آینده ی ایرانزمین از روزن ایرانشهری
*
پرسش در پایان این است: آیا ایرانِ پساجمهوری اسلامی یک استیتِ لابراتوآری، یک کشورِ آزمایشگاهیِ ساخته و پرداخته‌ی مافیای روشنفکری و باب طبع طبقه‌ی بیگ‌مک خوارهای فرهنگی و دیگر توابان تمدنی خواهد شد و یا که نه، بار دیگر، ققنوس‌وار از خاکستر دوران‌ها بر پا خواسته، خودآگاهی دیرند شهریگانی خویش، رامشن پارسیگ (Pax Persica) را، بازیافته، بر روی زانوهای اهورا داده‌ی خویش ایستاده، و این چیون، از نو و از پی گسستی ابراهیمی و 1400 ساله، هر دو پای خویش را بر زمین مقدس دین و سیاست تیسپون خواهد نهاد و سلطنت مطلقه بر هستی به یغما رفته‌ی خویش را بازخواهد یافت؟
بارها گفته‌ایم: ایرانِ سوپرمارکتیِ جُرجی عبدالله‌ها و شترمرغ‌های فرنگی، “ایرانِ خوشبختِ مدرن”، ایرانی که ممل آمریکائی‌های دانشگاهی بیش از یک سده است مدعی ساختن‌اش هستند، هرگز وجود نداشته و نخواهد داشت. هم از این رو، چنین خوابی، با نگرش به یک سده تجربه‌ی تاریخی کابوسناک و تلخ تر از زهر که خود همه برآیندی‌ست از یک سده پای نهادن در تمامی راه های نه جز بن بست روشنفکری، به ویژه آن هنگام که نقشه‌ی جغرافیای جهان را پیش چشم خویش فرانهیم و نام “کشورهای” همسایه‌ی خویش را با صدای بلند بخوانیم، مگر در جهانِ سیندرلائیِ «من و تو» و رنسانسی‌های اسرائیلی و دیگر شاخه‌های «فرقه‌ی تبهکار فرح دیبا» تعبیر ندارد. نه، ما، همان سان که حقیقت ایران یکی بیش نیست، یعنی «خودِ ایرانشهری»‌اش، یک راه بیش پیش روی خویش نداریم: تأویل مضاعف تمدنی، تأویل هم در دین و هم در سیاست، و این یعنی، یا جمهوری اسلامی را همراه با شیعه و دمکراسی و کلیت ابراهیمیت دفن می‌کنیم و زرتشتی می‌شویم و با آتش مقدس زرتشت به سوی کوروش می‌رویم، یا خواهیم مرد و در دستگاه گوارش اسرائیل بزرگ هضم خواهید شد. حاکمیت سیاسی ایرانی، جز با بازیابی حاکمیت کامل دینی‌اش میسر نخواهد بود و این یعنی، بدون زرتشت، کوروش و داریوش گیوتینی بیش بر گردن ایرانزمین نخواهند توانست بود.
از دیگر سو، روشن است: با در نگر گرفتنِ به ته خط رسیدگی کاملِ معنوی و اخلاقیِ فرقه ی تبهکار شیعه ی آل موسی در برابرمان، کو هم نیز با فروپاشیِ تام و تمام اقتصادی و سیاسی و از پیش برنامه ریزی شده اش همزمان گشته است، پنداشت این که ایران بتواند سده ی در پیش را در قامت فرانکن اشتاینیسم مدرنی به نام سکولاردمکراسی و استوار بر پلورالیسم پارلامنتاریستی احزاب سیاسی به همه جا جز به ایران بندِ ایرانی، زنده و پویا و یکپارچه پس پشت نهد، یک جوک و افسانه ی مدرن و البته به کل اورشلیمی بیش نیست. وقت برای گفتار درمانی نیست، باید این مملکت را با انگشتان خدایان کهن وشگان گرفت و از خواب بیدار کرد: ایران سکولاردمکرات، – نیم نگاهی به سکولاردمکرات های ایران و منطقه بکنید-، یعنی یک جنازه ی تبر آجین غرقه در خون، جنازه ای که مافیای روشنفکری او را در قبر، قبری که خود پیشاپیش آن را از فتنه ی مشروطه تا به امروز با دقتی وصف ناپذیر همراه با روحانیت شیعه کنده است، خواهد نهاد، و با لبخند پیروزی ای کنفدرالیستی بر لب های ماساچوستی اش، تفی پست مدرنیستی نیز بر روی اش خواهند انداخت.
پس این که امروز رضا نا-پهلوی، قامت بلند بی شرافتی مدرن ایرانی، با آوائی رسا و اثنی عشری، به نمایندگی از تمامی پا اندازان جهان آزاد از شرافت و اخلاق، می گوید: آینده ی ایران تنها می تواند یک آینده ی سکولار دمکرات و قانون اساسی اش، مبتنی بر اعلامیه ی جهانی حقوق بشر باشد، – اعلامیه ای که جز به کار بی کاره های حرفه ای تاریخ از جا به در رفته ی جهان نو نیامده و هرگز نیز نخواهد آمد-، چیزی نیست جز فروخواندن واپسین آیات مرگ محتوم در گوش میت بی قیم، میتی به نام ایرانزمین. لیک، ما، فرزندان زرتشت و کوروش، پوست کرگدن بر تن خویش کرده، با قلب شیر و چشم شاهین، با دندان ببر و چنگال گرگ و شاخ گراز، پای ایران، پای این ودیعه ی ایزدی، ایستاده ایم، و، نخواهیم شان گذاشت.

دادستان سخن: زبان پارسی آمیخته، پارسی، پارسی پایه‌ای، و پارسیگ. در این برنامه نگاهی می‌اندازیم به جایگاه زبان پارسی و پارسی آمیخته از روزن بازیابی ایرانشهری. و هم نیز به سیمائی که این دو زبان در پایندانی فرهنگ و آبادانی ایرانشهری داشته اند. هم نیز بررسی خواهیم کرد سیمائی را که زبان پارسیگ یا پهلوی ساسانی می تواند و باید به سان زبان میانجی یا LINGUA FRANCA در گستره‌ی آبادانی ایرانشهری بازی کند، گستره‌ای که از اوشستر و دوشستر و از اپاختر و نیمروز، فرای مرزهای امروزین ایران می‌رود. ما نیم نگاهی نیز خواهیم داشت به دشمنی پایه‌ای صهیونیسم با زبان پارسی، به ویژه صهیونیسم شیعه و صهیونیسم سرخ. در پایان نیز نبیگ و نوشته‌ای را خواهیم خواند به زبان پارسیگ که در آن به این پرسش پرداخته شده است که چرا باید پارسیگ را زنده کرد و آن را آموخت و آموزاند.