گزارش هفتگی

برآیند: آنچه که در پرلاشِز رخ داد را نباید دست کم گرفت و روزمره‌سازی کرد، چرا که ما با آغاز دوران و آوامی نوین روبروییم:
پایان روایت چپ در سرزمین پارس. پایان موزاییکی‌سازی سرزمینی و اتینک‌درمانی مرز سپند ایرانشهر.
پایان دینامیت فدرالیسم و از هر تیره‌ی رمِ یکتا و یگانه‌ی آریایی، ملتی دروجین و ایرانزدا و ایرانستیز برساختن.
پایان ترک‌سازی از آذری.
پایان ایران‌زدایی از کرد و بلوچ و گیلکی.
پایان ناسزا گفتن به کورش و داریوش.
پایان شعبان بی‌مخ خواندن کاوه‌ی آهنگر.
پایان دشمنی با زبان سپند پارسی و زبان ترک‌تازان مغول و تازی را برکشیدن.
پایان نوروزستیزی و آن را درنگی برای بالا کشیدن تنبان نامیدن.
پایان خوار شمردن فردوسی و شاهنامه‌اش.
پایان تف انداختن به تاج و تخت جم و کیخسرو.
پایان بدنام کردن ساسانیان و مغان.
پایان آزادی‌بخش شمردن تازیان حجازی و اهرمن اسلام.
آری، پایان فاشیسم سرخ و سیاه: پایان گسست قادسیه و به شیوه‌ی آغازین، پایان فتنه برخاسته از او، پایان فتنه ۵۷.

و این همه، با چند چکه شاش یک جوانمرد گمنام آریایی! اگر چه آن چند چکه پیشاب در برابر ریمنِ روان و پارگین شناوری که روشنفکری و ماهروز انباشته از آک و دروج‌اش است، چکه‌ایست در برابر دریا، با این همه، آیا ماهروز پرفورمنسی بدین هنایندگی و شکوه هرگز دیده است؟

به پایان روایت چپ در ایرانشهر نماز بَرید.

با نماز و درود به همه‌ی ایرانشهریان و بازیابان راه سپند تیسپون

بی شک کشته شدن نصرالله که یکی از ایران‌ستیزترین دست‌پروردگان حکومت اشغال‌گر جمهوری اسلامی بود، جدا از نیّت و آماج نهائی کشندگان اسرائیلی او، امری خجسته و گامی بزرگ در راستای شیعه‌زدائی از جغرافیای ایران بزرگ و سست شدن پایه‌های رژیم جنایت‌کار و کودک‌کش خاخام ضحاکعلی خامنوف به شمار می‌رود. میلیاردها دلار از سرمایه‌ی ملت اشغال‌شده‌ی ایران از سوی فتنه‌گران 57 هزینه‌ی پروار کردن نیروئی شد که رهبر آن، نصرالله، می‌گفت در ایران چیزی به نام تمدن پارسی وجود نه‌دارد!

ایرانشهریان!
امروز بر همگان آشکار است: «مبارزه با امپریالیسم» و شعار اهرمنی «مرگ بر اسرائیل»، که از سوی مافیای چپ و مافیای اسلامی نمایندگی می‌شود، یعنی دو ستون اشغال‌گری در ایرانزمین، جز به ناتوان‌تر شدن پیوسته‌ی ایرانزمین و همزمان، به بزرگ‌تر و توانمندتر شدن بی وقفه‌ی اسرائیل نینجامیده است! پس دو حالت بیش در میان نیست:

1. یا اشغال‌گران چپ و مسلمان ایران، آن‌گونه که روایت ماست، بخشی از یک بازی بزرگ و جنگی زرگری هستند که طی آن به عنوان صهیونیست‌های شیعه، در نقش کارگزاران پنهان اسرائیل و گلوبالیسم جهانی یک اسرائیل‌ستیزی نمایشی و دروغین را نمایندگی می‌کنند، اسرائیل‌ستیزی‌ای که هر آینه در کنش و نگرش بیشترین زیان را برای ایران و بیشترین سود را برای اسرائیل و البته همه‌ی دیگر رقیبان منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای میهن ما داشته و دارد.
2. یا در صورت نادرست بودن گزینه‌ی نخست، بازیگران نام برده نه تنها باید نادان‌ترین نیروهای دوران‌ها نامیده شوند، بلکه می‌توانیم به‌گوئیم که کسان حتا سود بی میانجی خود را نیز نه‌می‌فهمند، وگرنه، برای نمونه: کمینه‌ای آسان‌گیری در شیوه‌ی پوشش می‌توانست سالانه میلیاردها دلار ارز توریستی را به بازار ایران اندرآورد و یا، دست برداشتن از شعار فاشیستی و بی‌خردانه‌ی نابودی اسرائیل، می‌توانست از بدل شدن ایرانزمین به بچه‌ی بد و پسر شرور سیاست جهانی و در پی آن، بار کردن کمینه دو تریلیون دلار زیان مالی بر دوش ما و اندرفتادن‌مان در خفگی ژئوپولیتیک و بیرون ماندن از شبکه‌ی دالان‌های اقتصادی و انرژیکی منطقه و جهان، پیش‌گیری کند.

هم‌میهنان، اینک پرسش این است: آیا این شمار از ملا و فقیه عالی‌رتبه و کارشناس فنی و سیاست‌ورز و دانشگاهی و روشنفکر و روزنامه‌چی مسلمان و اندیشمند چپ که در بدنه‌ی این حکومت جای دارند، می‌توانند طی نزدیگ به نیم قرن، آن نیز به طور پیوسته، همگی با هدف براندازی اسرائیل، هر کاری که کرده باشند به زیان “خودشان” و به سود دشمن اسمی‌شان یعنی اسرائیل بوده باشد؟ در کجای ماهروز، در کجای تاریخ بشریت چنین پدیده‌ای به چشم خورده است؟

پس طبیعی‌ست که ما حق داریم این اندازه از دژآگاهی و احمق بودن و خودویرانگری را امری ناپنداشتنی به جای آوریم و روایت نخست، یعنی همکاری برنامه‌مند رژیم اشغالگر اسلامی با اسرائیل و در سطحی کلان‌تر، با گلوبالیسم جهانی را، چیمیگ‌ترین و نزدیگ‌ترین روایت به راستی انگاریم، به ویژه که می‌دانیم و دیده‌ایم، که بیشینه‌ی کسان سود خود و خاندان‌شان را بسیار خوب می‌شناسند و رویکردی بسیار اینجهانی نیز به نعمت‌های زندگی دارند، آری، درست همان نعمت‌هایی که از راه تخلیه‌ی تمدنی میهن ما و غارت برنامه‌مند سرزمین اهورائی‌مان به دست آورده‌اند!

پس باری دیگر یادآوری می‌کنیم، یک روایت خردپذیر بیش در برابر ما نیست: کلیت نظام حاکم، در استخوان‌بندی اصلی و بخش خودآگاه خویش، حکومتی است نه تنها اشغال‌گر، که تأمین‌کننده‌ی بیشترین سود برای اسرائیل و شبکه‌ی جهانی گلولبایسم و بیشترین زیان برای کشوری که اشغال کرده‌اند: ایران.

پس این که امروز خاخام ضحاکعلی خامنوف، در همان حال که قفقاز را به میانجی باکو به اسرائیل و ترکیه بخشیده است، ایران شرقی (افغانستان) را به میانجی طالبان ایرانزدائی کرده است، چاه‌های نفت جنوب را به قطر هدیه کرده است، بازار جهانی نفت و گاز ایران را به عربستان و روسیه داده است، 50% سهم ایران از کاسپین را چوب حراج زده است، کلیه‌ی رسانه‌های کشور را به پانترک‌ها و فدرالیست‌ها و دیگر آنتی‌ایرانیست‌های رنگارنگ وانهاده است، – و بر این فهرست ایران‌فروشی به دل‌خواه می‌توان افزود-، و اینک نیز پس از چهار و نیم دهه شعار پوچ و هزینه کردن از جیب ایرانیان برای هدف واهی حذف اسرائیل از نقشه‌ی جهانی (که چیزی جز شعاری پوششی برای حذف ایران از نقشه‌ی جهانی نه‌بوده است)، نه تنها غزه را به نتانیاهو هدیه می‌دهد، بلکه لبنان را نیز همراه با کلیه‌ی الیت سیاسی و نظامی حزب الله در سینی می‌گذارد و به تل آویو می‌بخشد، و در گام‌های پسین سوریه و عراق و یمن را نیز، روشن است: همه‌ی اینها جای شگفتی نه‌دارد، چرا که او، خاخام ضحاکعلی خامنوف، دارد به قدس شریف، یعنی کلمه‌ی رمز صهیونیست‌های شیعه برای اورشلیم مقدس، خدمت می‌کند.

و اینک روی سخن ما با نیروهای سپاهی و ارتشی و دیگر چکمه‌پوشان کشور است:
همه باید آگاه باشند، هر گونه ورود نظامی ایران به تله‌گذاری مشترک پوتین، خامنوف، نتانیاهو و ترامپ، جز به درگیری سخت میان ایران و آمریکا، نابودی زیرساخت‌های نظامی و اقتصادی و صنعتی کشور، جنگ داخلی از پیش آماده شده از سوی خامنوف و اپوزیسیون گلوبالیست‌ساخته‌ی جرج‌تاونی، و سپس موزائیکی کردن میهن ما نه‌خواهد انجامید.
ایران باید به هر قیمتی ساختار ارضی خود را نگه دارد، و این جز با نگهداشت ساختار نظامی و گسترش آن، که ساخت بمب اتم را نیز در بر می‌گیرد، پنداشتنی نیست. و البته، با بازکردن فضای فرهنگی، برانداختن سیّادت فرقه‌ی اهرمنی تشیع و صنف آخوند، کنار نهادن شعار آنتی‌ایرانیستی و صهیونیست-پرور و گلوبالیست‌-شادکُنِ «مرگ بر اسرائیل»، بازگشت به «مبانی تمدن ایرانشهری»، و اعلام یک «وضعیت فوق العاده‌ی بازسازی ملی-تمدنی» که در فراگرد نخست خود هفت سال خواهد بود.
هماره گفته‌ایم، خامنوف، چنان که شخصیت‌های کلیدی فتنه‌ی 57، یک نیروی انتحاری، یک نیروی استشهادی جهت حذف ایران از روی نقشه‌ی جغرافیا می‌باشند. پس این که کسان همی از جایگاه برجسته و داشته‌های خود نیز می‌گذرند، مانند مادر فتنه‌ی 57، سیّده فرح دیبا، یا همی یارانی چون سلیمانی و نصرالله را نیز فدا می‌کنند، مانند خامنوف، امری قابل فهم است. دور از پنداشت نیست که او، خامنوف، برای کشیدن پای سپاه و ارتش به جنگی آخرالزمانی با هدف نابودی میهن ما، همی خود و یا پسرش را نیز به دست سربازان گمنام موسی به کشتن دهد تا نبرد با اسرائیل و آمریکا را و در نتیجه شکستن کمر نیروهای سپاهی و ارتشی را گزیرناپذیر کند. هشیار باشید و در دام فرزندان ابراهیم و انتحاری‌های پنجاه و هفتی نیفتید. و چون همیشه، یک راه بیش در برابر شما نیست: کودتای آریائی و بازگشت به مدار ایرانشهر.

به تیسپون باز می‌گردیم
و به آتش، به آتش بزرگ، به بزرگ‌ترین آتش‌ها
با ایران در ایران برای ایران
نماینده‌ی زرتشتی پادشاهی
کیخسرو آرش گرگین

نسک را از اینجا دریافت کنید: تاثیر فرهنگ و جهانبینی ایرانی بر افلاطون

نویسنده کوشیده است که نخست هر یک از نکات مشابه را در زمینه‌ی ویژه‌ی آن بررسی کند، سپس از راه تطبیق و مقایسه، معانی اصلی آنها را روشن، و پیوند آرای پلاتونی را در این گونه موارد با باورهای ایرانیان آشکار گرداند.

موضوع این کتاب تحقیقی است تاریخی در مسائلی که یاد شد؛ لیک در ضمن مباحث آن از فلسفه‌ی شاهی در ایران باستان و آرا و آرمان‌های مربوط بدان از کهن‌ترین روزگار، از اهمیت جنبه‌ی دینی سلطنت در ایران و مبانی اعتقادی آن، و نیز از ارتباط دین و دولت با یکدیگر و با نظام طبقاتی آریائی کهن به تفصیل سخن می‌رود.

نسک را از اینجا دریافت کنید: شهر زیبای پلاتون

A translation of the Gāthā of Zoroaster, the Prophet of the Persians, and other Sacred Writings of the Magi from the original Avestan Persian language into the Latin language. From the Latin version, further translations will be made into English, German, French, Italian, and Spanish. Arabic and Post-Sasanian Persian will be directly translated from the original Avestan Persian.

Kaikhosrow Arash Gorgin –

این نسک ترجمه‌ای است از گاتاهای زرتشت، پیامبر ایرانی و دیگر نوشته‌های سپند مغان از زبان پارسی اوستایی به زبان لاتین. در آینده از نسخه لاتین، ترجمه‌های بیشتری به انگلیسی، آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و اسپانیایی انجام خواهد شد. ترجمه به زبان‌های عربی و پارسی پسا ساسانی، بی‌میانجی از پارسی اوستایی انجام خواهد شد.

– خردکام کیخسرو آرش گرگین

نسک را از اینجا دریافت کنید: Sapientia Magorum

نسک را از اینجا دریافت کنید: ابر خرد و کام ایرانشهر

لیک کف سودرسانی به نتانیاهو و اسرائیل تا همین جا، یک روز پس از نخستین پرده از جنگ زرگری میان صهیونیست‌های شیعه و صهیونیست‌های جهود:

1. همه رهبران غربی که تا دیروز آشکارا نتانیاهو را نقد می‌کردند، امروز پشتیبانی کامل از او می‌کنند.
2. اسرائیل باری دیگر در نقش قربانی رفته است و ایران را با آلمان نازی یکی می‌گیرد.
3. نیروهای ارتشی آمریکا و فرانسه و انگلیس و اردن به طور بی‌میانجی در پدافند از اسرائیل به میدان آمده‌اند.
4. از فشار لیبرال‌ها و دموکرات‌های چپ چون نانسی پلوسی و شاک شومر و برنی سندرز که خواستار پایان سلاح‌رسانی به اسرائیل بودند کاسته شده است.
5. به کشورهای عربی، که هیچ یک پدافند سه‌لایه‌ای اسرائیل را نه‌دارند، این پیام رسیده شده است که در برابر قدرت آتش موشکی ایران ناتوانند، پس باید فرای خرید سلاح از غرب (به ویژه سه کشور آمریکا، انگلیس و فرانسه)، با آمریکا و اروپا هم‌پیمان باشند و بیش از اندازه به چین و روسیه دل نه‌بندند و هم‌زمان، پیمان ابراهیم را نیز با اسرائیل، که همانا فراموش کردن کشور فلسطین شرط بنیادین آن است، پیش به‌برند.

سودهای حد میانی که سیرک موشکی خاخام خامنوف می‌توانند به نتانیاهو رسانند:

1. گرفتن پروانه تازش به رفح و نابود کردن حماس از جو بایدن، در برابر نشان دادن خویشتن‌داری و چشم‌پوشی از درگیری بی میانجی با ایران که می‌تواند به یک جنگ گسترده انجامد و پای آمریکا را به میدان درگیری کشد.
2. به رخ کشیدن خود در بازی قدرت درون اسرائیل به عنوان کسی که می‌تواند میانه‌روی و خویشتن‌داری نشان دهد و در برابر نیروهای تندرو دولت‌اش که خواستار زدن ایران و آتش‌افروزی همه‌سویه هستند ایستادگی کند.
3. دریافت هواپیماهای سوخت‌رسانی برای جنگنده‌های «اف سی و پنج» که او را در تازش به خاک ایران از ارتش آمریکا بی‌نیاز می‌کنند.

سودهای بالادستی‌ای که می‌توان برای نتانیاهو و اسرائیل در نگر داشت:

1. تازش به لبنان و نابود کردن حزب‌الله.
2. تازش به ایران و زدن پایگاه‌های اتمی و سپاهی ایرانزمین.
3. پویا کردن گزینه ماشه در برجام و بازگرداندن برنامه هسته‌ای به ذیل فصل هفتم منشور سازمان ملل.

به تیسپون باز می‌گردیم
و به آتش، به آتش بزرگ، به بزرگ‌ترین آتش‌ها
با ایران در ایران برای ایران
کاندید زرتشتی پادشاهی

هم‌میهنان!
هماره گفته‌ایم، خاخام خامنوف هرگز گامی بر نه‌می‌دارد که در آن سودی برای روسیه و اسرائیل نه‌باشد، و این پاسخ پهپادی-موشکی به تازش اسرائیل به کنسول‌گری اشغالی ایرانزمین در سوریه نیز، (پاسخی که از روزن فرمالیستی و حقوق بین‌الملل سد در سد درست و به جا شمرده می‌شود، اگرچه چون هر کنش شیعیان نیتی جز زیان‌رسانی به ایرانزمین و سودرسانی به اسرائیل نه‌دارد)، جز در راستای پیش‌برد سود روسیه و اسرائیل نه‌بوده است. همان‌گونه که تازش هفت اکتبر حماس نیز جز به سود روسیه و اسرائیل، به ویژه دولت در آستانه فروپاشی نتانیاهو نه‌بود.

از سوی دیگر، هدف درون کشوری این درگیری، بخشیدن قوت قلب به خرفسترهای شیعه و سرکوب هر چه اهرمنی‌تر زنان و مردان آریائی می‌باشد که از آبان 95 تا امروز، به ویژه در جنبش مهسا، سال به سال شکست‌های سهمگینی را به گروگیران شیعه و کمونیست میهن و دیگر فتنه‌گران 57ی روا داشته‌اند. زنان و مردانی که البته راه نابودی اسلام در ایرانزمین را، با همه‌ی هم‌کاری‌های پیدا و پنهان قدس‌گراها و اورشلیم‌گراها و کمونیست‌های هم‌پیمان‌شان، تا پایان روشن آن، یعنی بازیابی تاج جم و کیخسرو و افروختن دگرباره آتش زرتشت در سراسر ایرانشهر پیش خواهند برد.

فراتر، پاسخ‌های در پیش اسرائیلیان، در چارچوب این جنگ زرگری، در راستای نابودی زیرساخت‌های کدگ‌آماری (اقتصادی) و سپاهی کشور در بند گرفتار شده ما، و هم‌چنین درو کردن چکمه‌پوشانی خواهد بود که می‌توانند سیج و خطری برای رهبری مجتبی خامنوف و نیز کارگردانان انجام یک کودتای آریائی و ساخت بمب اتمی زرتشتی باشند. کودتای آریائی و بمب اتمی زرتشتی، دو آماج اهورائی که خاخام خامنوف و نتانیاهو هر دو به یک اندازه از آن می‌هراسند، آن گونه که بایدن و پوتین و دیگر بدخواهان ایرانشهر از ریاض تا آنکارا.

ما همچنین واریز سدها میلیون دلار در جیب اسرائیل را از جیب مالیات‌دهندگان آمریکائی و فرانسوی و آلمانی و انگلیسی خواهیم داشت و نیز بالا رفتن هزینه گاز و نفت در بازار جهانی و نیرومندتر شدن ترامپ در برابر بایدن، که هر دو خواست رسمی مسکو است. دور شدن نگاه جهان از جنایت‌های شبانه‌روزی روسیه در اوکرائین و هم‌چنین باز کردن دست اسرائیل برای گسترش رخنه خود در کشورهای عربی به بهانه خطر “ایران” لایه‌های پنهان دیگر این نمایش هستند. نیاز به یادآوری نیست که هر آینه این‌ها تنها گوشه‌هایی از سودهایی است که سه‌گانه خامنوف، پوتین، نتانیاهو، از این نبردهای زرگری برده و می‌برند.

در پایان روی سخن‌مان سوی آن دسته از صهیونیست‌های شیعه در برون کشور است که پیوسته خواستار تازش اسرائیل به پایگاه‌های اتمی ایران اشغالی شده و فرای این، با کوبیدن سر بر دیوار ندبه بی‌شرمانه می‌گویند سرنوشت ملت ایران با ملت اسرائیل گره خورده است.

به این شیعیان ایرانی‌نما که در جرج تاون سند فروپاشی ایرانزمین را دستینه نهادند و بارها گفته‌اند خط قرمزشان پاسبانی از اسلام اهرمنی است و آئین سپند و اهورائی پادشاهی را آئین گوسفندی خوانده‌اند، هشدار می‌دهیم: برای ما هیچ فرقی میان صهیونیست‌های شیعه کرواتی و صهیونیست‌های شیعه عمامه‌دار نیست، میان شیعیان لائیک و شیعیان فقاهتی. ابراهیمی، و بر طریق اولی، مسلمان، بنا بر تعریف، ایرانی نیست، آن چنان که ایرانی، مسلمان و ابراهیمی نه‌توانستی بود. ملت آریائی ایران مرد تنهای شب ماهروز است و هیچ دوستی در جهان نه‌داشته، و نه‌دارد. چیون، سرنوشت این ملت هزاران‌ساله، سرنوشت این کهن‌ترین ملت جهان، نه با امت اسرائیل گره خورده است، آن‌گونه که صهیونیست‌های شیعه کرواتی می‌گویند، و نه با امت فلسطین، آن‌گونه که صهیونیست‌های شیعه نعلین‌پوش. بسیار روشن است: ما یک وجب از خاک شوش و پارسه را به سد قدس که همان اورشلیم است نه‌داده، و نه‌خواهیم داد، آن چنان که یک موی دیاکو و کوروش و اردشیر را به سد ابراهیم و موسی و محمد.

به تیسپون باز خواهیم گشت
و به آتش، به آتش بزرگ، به بزرگ‌ترین آتش‌ها
با ایران در ایران برای ایران کیخسرو آرش گرگین
نماینده زرتشتی پادشاهی

چنان که می‌بینیم، شکست ساسانیان از مسلمانان، از یک سو، نخست پس از شکست روم از مسلمانان است و نه پیش از آن، و از سوی دیگر، نه تنها به بهان همه‌کاره بودن موبدان نیست، که هرگز ایشان همه کاره نه‌بودند و این همه‌کاره بودن موبدان همی در زمان اردشیر بزرگ نیز یک دورج بی‌پایه و شرم‌آور بیش نیست، که به وارونه، سستی و ناتوانی درونی ایرانشهری درست به بهان کنار گذاشته شدن موبدان و دبیران زرتشتی، و همه‌کاره شدن ترسایان بیزار از ایرانشهر است.
با ترسا شدن، درست چون با مسلمان شدن یا کمونیست شدن یا بهائی شدن، ایرانیان پیوند قلبی خود با سرزمین خود را از دست می‌دادند. پس روشن بود که بسیار ساده با دشمن همکاری کنند و کمر به نابودی ایران به‌بندند. هراکلیوس و سپس مسلمانان، با یاری همین ایرانیان ترسا شده و از برای کنار رفتن موبدان و دبیران زرتشتی میهن‌پرست بود که توانستند بر ایرانشهر چیره شوند.
اگرچه باید یادآوری کنیم که این همه تنها یکی از بهان‌های مهند این چیرگی است و ما باید:

۱. شمار بیشتر سپاهیان عرب

۲. همکاری ترکان و ارمنیان و رومیان با ایشان

۳. واگذاری مصر و سراسر سوریه به مسلمانان پس از شکست یرموک که گنجینه‌ی پایان‌ناپذیر پول و آذوقه و مرد جنگی را در دسترس محمدیان نهاد

۴. و هم‌چنین طاعون بزرگی که دامن ایرانشهر را گرفت و شمار بزرگی از ایرانیان را کشت نیز در شمار بهان‌ها و چرابودهای مهند فروپاشی تیسپون به شمار آوریم.

در پیوند نمونه‌ای می‌آوریم از یاوه‌گوئی‌های یکی از همین پژوهش‌گرنمایان که به تازگی پا به میدان ترک‌تازی نهاده و می‌کوشد با بدگوئی از ایرانیان و بازگوئی دروج‌های همیشگی و نخ‌نمای هم‌کیشان‌اش جائی برای خود در میان ایران‌ستیزان پارسی زبان بازکند.

به تیسپون باز می‌گردیم
و به آتش، به آتش بزرگ، به بزرگترین آتش‌ها
با ایران در ایران برای ایران
کاندید زرتشتی پادشاهی
کیخسرو آرش گرگین

روز زامیاد ۲۸ فروردین ۸۵۸۲ زرتشتی برابر با ۱۷ آوریل ۲۰۲۳ ترسایی

درآمد:

۴۳ سال پس از فتنه ۵۷ و اشغال کشور پادشاهی ایران به دست دو فاشیسم ضد ملی سرخ و سیاه به رهبری خمینی گجستگ و یاران کمونیست‌اش، و با نگرش به موج نوین بیداری ایرانشهری در بازپس‌گیری میهن که از آبان ۹۵ (روز کورش بزرگ در پاسارگاد) با دو شعار محوری “ما آریائی هستیم/عرب نه‌می‌پرستیم” و “ایران وطن ماست/کورش پدر ماست” آغاز شد و با سه شعار محوری “رضا شاه روح‌ات شاد”، “هم اسلام هم قرآن هر دو فدای ایران”، “کشور که شاه نه‌داره/حساب‌کتاب نه‌داره”، از دی ۹۶ و آبان ۹۸ گذر کرد، تا سپس در شهریور ۱۴۰۱ و پس از کشته شدن دختر ایران، مهسا (ژینا) امینی، با دو شعار محوری “از زاهدان/کردستان تا تهران جان‌ام فدای ایران” و “می‌جنگیم می‌میریم/ایران را پس‌می‌گیریم” به اوجی بی‌پیشینه رسد و تا امروز روان باشد، متن دوازده ماده‌ای و پیشنهادی زیر به پیشگاه ملت بزرگ و سپند ایران پیشکش می‌شود:

بُنِشت ۱: حکومت جمهوری اسلامی از آغاز پدید آمدن‌اش، در نگر و در کنش، حکومتی اشغال‌گر و ضد ملی بوده است، ایران را، بر پایه‌ی فتوای خمینی گجستگ، غنیمتی جنگی شمرده و چنان غنیمتی جنگی نیز با آن رفتار کرده، و چیون، چه در حقیقت وجودی‌اش و چه در نمود حقوقی خود، از سوی ملت ایران باطل شناخته ‌شده، به حکم تاریخ، وجدان، و خرد، باید برانداخته شود.

بُنِشت ۲: قانون رسمی و بر حق کشور پادشاهی ایران، قانون وقت نظام پیشین است، در همان هیأت که بی‌میانجی پیش از خروج ناخواسته و توطئه‌آمیز شاهنشاه آریامهر و فلج کردن آرتش شاهنشاهی و دستگاه امنیتی کشور گزارده می‌شد. هر گونه دگرگونی در قانون (برای نمونه: حذف شرط شرع اسلامی از پیکره‌ی قانون یا برگزینی دودمانی نوین بر تخت پادشاهی)، پس از سرنگونی نظام اشغال‌گر اسلامی و به رأی مردم ایران و با ابزار حقوقی پیش‌بینی شده در خود قانون، از جمله همه‌پرسی، صورت خواهد گرفت.

بُنِشت ۳: ملت یگانه‌ی ایران، – برآمده از تیره‌های پُر شمارِ قوم یگانه‌ی آریا، از کُرد و لُر و بلوچ و پشتو و سکائی و پارت و ارمن و تالش و آذری و و گیل و مازنی و دیگرها-، از دوران اوستائی تا امروز، ملتی تاریخی، یک‌پارچه، و کاهش‌ناپذیر به یگان‌های خُرده‌ملی و نوساخته است.

بُنِشت ۴: درفش ملی ایران، درفش سه رنگ شیر و خورشید تاج‌نشان، و درفش تمدنی ایران، درفش کاویانی است.

بُنِشت ۵: یک‌پارچگی سرزمینی ایران پادشاهی خدشه‌ناپذیر است. پیوستن سرزمین‌های به زور و نیرنگ جدا شده از کشور پادشاهی ایران طی دوران قاجار و پهلوی، به شرط پذیرش دولت وقت آینده و نمایندگان مردم، پذیرفته خواهد شد.

بُنِشت ۶: زبان میانجی، زبان ملی و زبان تمدنی ایران، از پارسی اوستائی تا پارسی مادی و پارسی هخامنشی، از پارسی اشکانی و پارسی ساسانی، تا امروز، هماره زبان پارسی بوده و دگرگون‌ناپذیر است.

بُنِشت ۷: نام حقوقی سامانه‌ی سیاسی تاریخی ایرانشهر، استوار بر حکمت خسروانی و فلسفه‌ی سیاسی و فلسفه‌ی حقوقی ایرانشهری، «شهریاری نیک» (پارسی اوستائی: «وهوخشثره»، پارسی اشکانی و ساسانی: «نیکخدائی/هوخدائی»، پارسی دری: «فرمانروائی نیک»، فرنگی: «آگاتوکراسی») است که استوار بر «سود هنباز و نیکی همگانی انسان و طبیعت» بوده و دگرگون‌ناپذیر است.

بُنِشت ۸: همه‌ی ایرانیان، زن یا مرد، از هر تیره و با هر گویش و هر دین و باور فردی، چه مینوئیگ یا گیتیگ، شهروند ایران به شمار رفته و در برابر قانون برابرند.

بُنِشت ۹: ملت ایران از همه‌ی جهان می‌خواهد تا در رسیستانس تمدنی‌اش برای سرنگونی نظام غیر قانونی و اشغال‌گر اسلامی و بازپس‌گیری میهن به یغما رفته‌اش، در کنار او به‌ایستد و در این کوشش اهورائی خود، هر گونه یاری سیاسی و مالی و امنیتی را که به سود خود به‌داند پذیرا خواهد بود.

بُنِشت ۱۰: همه‌ی نیروهای سپاهی و لشگری وقت، از سپاه تا آرتش، آن‌چنان که همه‌ی دیگر کارمندان کشوری و دولتی، از روزن حقوقی، تا روز بازپس‌گیری ایران، نیروهای اشغال‌گر به شمار رفته، لیک از روزن حقیقی فرزندان ایرانزمین دانسته شده و خویشکاری آنان، در پیدا و نهان، پیکار با ضحاک شیعه و ایستادن در کنار ملت می‌باشد. با وابستگان و هموندان همه‌ی این نیروها پس از بازپس‌گیری میهن بر پایه‌ی: الف) «قانون» ب) «مهر و داد شاهانه»، رفتار خواهد شد.

بُنِشت ۱۱: پس از سرنگونی اشغال‌گران، که نیازمند عزمی ملی و رویکرد پیکاری هیبریدی بوده و جزئیات آن در متن‌های پیوست خواهد آمد، انجمن‌های حقیقت‌یاب دولتی و مردم‌بنیاد به بررسی همه‌ی روی‌دادهای مهند ملی، به ویژه چگونگی شکل‌گیری فتنه 57 و جنایت‌های نظام اشغال‌گر اسلامی و وابستگان‌اش خواهند پرداخت.

بُنِشت ۱۲: بیرون آمدن از، یا پیوستن به پیمان‌نامه‌های جهانی، از پیمان‌نامه‌ی حقوق بشر تا حقوق جانوران، از حقوق کودکان و دگرجنس‌باش‌ها و کارگران تا پیمان‌نامه‌های آب و هوائی، یا هر پیمان‌نامه‌ی دیگر، تنها پس از بازپس‌گیری میهن و با رأی مردم و بر پایه‌ی قانون و از سوی دولت وقت آینده انجام خواهد گرفت.

با نام اورمزد، بغ بزرگ، بزرگترین بغان
و با نام مهر و اناهیت و اپام نبات

برای ایرانیان، تا در این روزهای تاریک و انباشته از دغا و بی آزرمی، امید و استوانی و بستاخی خویش از دست نه‌دهند. تا به‌دانند، که ایشان مردمانی‌اند کهن، که مردمانی‌اند زیبا، که مردمانی‌اند بزرگ و اهورائی، که مردمانی‌اند نیک، نیک‌تر نیکان. و خواهند ماند

امروز که اشغالگران کمونیست و مسلمان بر آن شده‌اند تا پس از برجامچای و کاسپینچای، نرمش قهرمانانه‌ی دیگری انجام دهند و کارنامه‌ی خود را به یک پکنچای نیز آذین کنند، بد نیست نگاهی کوتاه داشتن به پیشینه‌ی ایرانشهریان در چین، و این همه، اندی هزار سال پیش از آن که کشوری به نام چین در میان بوده باشد. و نیز خوب است تا چینی‌ها نیز بخوانند این‌ها را و فراموش نه‌کنند: جمهوری گوادالوپی اسلامی خواهد رفت، بسی زود، پس ایدر اگر خواستار پیمان پایدار با آریائیان هستند، نیک آن است کو میانه روی پیشه کنند و فزون خواهی و ارزان خری کنار نهند.

گفتنی آن‌که آورده‌های زیر، کو چیون هماره به رایگان در برابر دیدگان همگان نهاده می‌شوند، – چه، ما خود را نسکی باز و سر نابسته می‌انگاریم برای ایرانیان-، همه از این‌جا و آن‌جای نبیگ ما، «ابر خرد و کام ایرانشهر» برون کشیده شده‌اند.
*
در عکس سیاه و سپید، که آذینی است یافته شده در یک کاخ اندر چین (۸۵۰-۱۵۰ پیشاکوروش)، چهره‌ی یک موبد پارسی را می‌بینیم و نماد خونیرث را، که برخی نیز سواستیکا نامند اش، لیک نزد ایرانیان خونیرث خوانده آید، به چم ارابه، رثه، ره، ایا چرخه‌ی خورشید. یکی از کاربردهای این نشان ایا دخشگ، نشاختن چهار آوام باشد: بهار و تابستان و پائیز و زمستان. و هم نیز نشاختن چهار آلک ایا رون: اپاختر، که به رنگ سیاه شناخته می‌شود، نیمروز، که به رنگ سرخ، اوشستر، که به رنگ زرد، و دوشستر، که به رنگ سپید. از همین رو ایرانیان چهار دریای سرزمینی خویش را با چهار رنگ نشانه گذاری کردند: دریای سیاه، دریای سرخ، دریای زرد، و دریای سپید که همان مدیترانه است.
ما کوزه‌ای سفالی نیز داریم که در آن نیز چهره‌ی یک مغ را داریم و نماد خونیرث. مایکل تورک ابر این کوزه می‌نویسد:

“The magician ☩ (wu) character, originally “a capped cross,” was later changed to — 巫 (wu) — work and humans, interpreted by some scholars as dancing witches; however, a recently discovered artifact marked with the cross puts a face on a magician. ”(Michael Turk, Magician’s Map, in: Sino-Platonic Papers, 218, December, 2011, p. 8)

و سپس با پرداختن به کوزه‌های مردمان بیگانه‌ای که؛ یافت شده است، و نیز بررسی چهره نگاری ایشان، و هم نیز چهره‌ی موبد پارسی با نماد خونیرث ایا گردونه‌ی خورشید در فرتور بالا که چیون که واختیم از آذین یک کاخ چینی پیدا آمده است، چیون فرازمی می‌گوید:

“Recent archeological finds shed light on the question — when were foreigners in China? A mummified body fully clothed with a rust-colored, two-piece tailored suit, deerskin boots and bright red, yellow and blue striped felt leggings, on a bearded man about fifty years old, who stood six foot, six inches, in life, was buried with his saddle around three thousand years ago. An ornament in the shape of a head with a Persian face, marked on its top with a capped cross made of local material, was found in the ruins of an ancient Chinese palace. This artifact is one of several heads with foreign features found in palaces dating from 1400 to 700 BCE; but the question remains —, were Caucasians present in the palace?
The question is discussed by Victor Mair in his article “Old Sinitic *Myag, Old Persian Maguš and English Magician.
Recent archeological finds shed light on the question — when were foreigners in China? A mummified body fully clothed with a rust-colored, two-piece tailored suit, deerskin boots, and bright red, yellow and blue striped felt leggings, on a bearded man about fifty years old, who stood six-foot, six inches, in life, was buried with his saddle around three thousand years ago. An ornament in the shape of a head with a Persian face, marked on its top with a capped cross made of local material, was found in the ruins of an ancient Chinese palace. This artifact is one of several heads with foreign features found in palaces dating from 1400 to 700 BCE, but the question remains — were Caucasians present in the palace? The question is discussed by Victor Mair in his article “Old Sinitic *Myag, Old Persian Maguš, and English Magician.” Here is a magical correlation: painted on his temple is a bright yellow sun spouting short and long rays; the Sanskrit word for magician is maga, “priest of the sun.” Other mummies buried between 2000 BCE and 400 BCE have uniquely Caucasian features: blue-eyed, redheaded, or blond. For over a thousand years; there were Caucasians buried in the Tarim Basin, a high desert north of Tibet and west of the Shang and Zhou dynasties.26 Certainly some cross-cultural contact occurred, and someone carved the Caucasian features on an ornament and marked it wu. Of all the magicians mentioned in ancient Chinese texts during the time the Caucasians buried their dead northwest of the Shang and Zhou dynasties, only the fangshi served in government. That is why we know about fangshi theories and practices. Since antiquity, fangshi (方士) magicians have used sifang (四方) correlative cosmology to make maps and diagrams of heaven and earth. In my deconstruction of the symbols on the sifang jar, I hypothesize the four-panel jar is evidence the Neolithic Chinese mapped the lands and rivers around them on the jar, signifying knowledge of the Yellow River’s course. The jar’s map divides the earth into five lands — four territories around a middle land — mapping the flow of the Yellow River from the high mountains in the West to the fertile plain in the East.” (ibid, 8-9)

ما امروز می‌دانیم که مغ (wu) وام واژه‌ای ایرانی است در چین، در میان شمن‌ها ایا شامان‌ها، و در میان مغان چینی کو آئین زرتشتی داشتند. ویکتور مایر مردی است کو در این پهنه سخن‌ها برای گفتن دارد. پس از او می‌آوریم:

“The recent discovery at an early Chou site of two figurines with unmistakably Caucasoid or Europoid feature is startling prima facie evidence of East-West interaction during the first half of the first millennium Before the Current Era. It is especially interesting that one of the figurines bears on the top of his head the clearly incised graph ☩ which identifies him as a wu (< *myag).” (Victor H. Mair, Old Sinitic *Myag, Old Persian Maguš and English Magician, in: Early China 15, 1990, (pp. 27–47), p. 27; Cf. also: Rick Osmon, The Graves of the Golden Bear, Ancient Fortresses and Monuments of the Ohio Valley, 2011, p. 153.)

مایر در پانوشت همین گزارشن انگیزه‌ی خود ابر نوشتن فروردگ خویش را به پژوهشن‌های جائو تسونگ بازبُرد می‌دهد و نگره‌ی او ابر اندرآمدن هنر نویسندگی از ایرانشهر به چین، به میانجی جاده‌ی ابریشم:

“The original inspiration for this article was a manuscript by Jao Tsung-I entitled; “New Light on wu.” A revised version of Professor Jaoˈs paper will appear in the next issue of Early China. It will treat in more detail many of the larger paleographic and religio-cultural issues concerning wu that are only touched upon in the present work, the primary purpose of which is to discuss the philological and linguistic implications of the Old Sinitic reconstruction of wu. In the meantime, Professor Jao has published a brief but important article on the West Asian connections of ☩ in which he suggests the possibility that such symbols may have influenced the origins of writing in China. See this …
[The Question of ʿThe Origins of Writing Brought about by the Silk Roadʾ]” (ibid)

و هم نیز فراموش نه‌کنیم مایکل پوئت را، هنگامی که به زند و نگیزشن نگره‌های دُدس (Dodds) ابر گسترشن شامانگی نزد یونانیان به میانجی ایرانیان سکائی می‌پردازد، به پژوهشن بنیادین مایر نیز بازبُرد همی‌دهد و می‌نویسد:

“Dodds argues that this shamanistic culture entered Greece in the seventh century from Scythia and Thrace (pp. 140, 142) and was picked up by figures such as Pythagoras and Empedocles: “These men diffused the belief in a detachable soul of self, which by suitable techniques can be withdrawn from the body even during life, a self which is older than the body and will outlast it” (pp. 146-47). In short, the diffusion of shamanistic culture to Greece led to the emergence of a true dualism of body and soul-, a dualism that had never existed before in early Greece […] Dodds goes on to detail how this notion of an occult self of divine origin was later appropriated by Plato (pp. 207-35) […] I would like to stress the implications of Dodds’s theory for the shamanism hypothesis made for China […] Victor Mair has argued, based on linguistic and archeological evidence, that the wu, the Chinese term usually translated as “shaman” in reference to early China, might in fact have been Iranian magi who entered China during the Bronze Age. And, of course, the Scythians, whom Dodds sees as having become so influential in Greece, were Iranians. This line of reasoning implies that both China and Greece received a similar diffusion of ideas and techniques from the; same Iranian source.” (Michael J. Puett, To Become a God: Cosmology, Sacrifice, and Self-divinization in Early China, Harvard University Press, Cambridge, 2002, pp. 83-85. )

سپس با گفتاوردی از مایر، آن‌چه را که تا به امروز، با برگردان نادرست و اَ-کارشناسانه‌ی wu به شامان، زیر هنگرفت شامانگی دژنگیزی می‌کردند، به مغان کهن چین بازیابی می‌کند که چیون که در بالا آورده شد، در آوام برنج، ای میان ۳۰۰۰-۵۰۰ پیش از کوروش (۳۵۰۰-۱۰۰۰ B.C)، از ایرانشهر به چین ایورز کرده بودند. آن‌چه که می‌آید، به میانجی پوئت، و از مایر است:

“It has been customary for students of Chinese civilization to translate *myag [i.e., wu] as “shaman”, but this is wrong on several counts. In the first place, the shaman was the leading representative of a specific type of religious system practiced by Siberian and Ural-Altaic peoples. Perhaps the most characteristic feature of this tradition was the shaman’s ecstatic trance-flight to heaven during initiation and other rituals. The shamans also served the community as a whole by retrieving the errant souls of sick people and escorting the spirits of the dead to the other world.
This is in contrast to the *myag who where closely associated with the courts of various rulers and who were primarily responsible for divination, astrology, prayer, and healing with medicines.” (Mair, “Old Sinitic *Myag,” p. 35, cited from Puett, p. 86)

و نیز یادآوری می‌کنیم برخاستن واژه‌ی دائو را از واژه‌ی اوستائی دذوه، که می‌دانیم یکی از شناسه‌های اهورامزدا می‌باشد:

“…the Chinese name for the highest of all heavens was Ta-lo. The ancient Zoroastrians believed in four heavens, the highest of which in Old Iranian (Avestic) is called Garō-dmāna or Garō-nmāna and in the Middle Iranian Garō-dmān, which means ʿhouse of praiseʾ. The Avestic word for the monotheistic God of Zoroastrianism (Ahura Mazdā) is Dadhva . Is this the origin of Chang Lingʾs use of …dʾȃu?”
(Liu Ts’un-Yan, Traces of Zoroastrian and Manichaean Activities in Pre-T’ang China, in: Selected Papers from the Hall of Harmonious Wind, Leiden Brill, 1976, p. 30, fn.29)

و نیز:

“The first great translations of Buddhist texts (2nd-3rd centuries A.D.), beginning with An Shih-kao, were Sogdian, Ta Yüeh-chih, Persian. Very few were Indian. So certain Buddhist theories, such as those related to Amitabha, the god of Infinite Light, and his Western Paradise, were strongly impregnated with Iranian thought. It is known also that a whole Buddhist literature was elaborated amongst the Iranian populations of Chinese Turkestan. This helps to explain certain Chinese terms which appear to be transcriptions of technical terms and proper names of Buddhism, which came by way of Iranized forms.” (ibid)