همزمان، آزادی عراق پیامی روشن برای نفوذی‌های داخلی، غرب، و نیز کل منطقه دارد: این که سپاه پاسداران یک نیروی مطمئن، قدرتمند، و بخشنده‌ی امنیت و آزادی ست و نه بر هم زننده‌ی آرامش مردمان. بی شک چنین نیروئی می تواند و باید که همین آزادی و امنیت را در درون مرزهای کنونی نیز بر قرار سازد: با یک کودتای آریائی، که باید به آزاد شدن ایرانزمین از مافیای دوسر روحانیت-روشنفکری بینجامد.

فروغی سست عقیده ای عمله ظلم و هدایت فرویدیستی بورژوامنش و دشتی هوسرانی فرومایه و بی اعتقاد بودند.

این در حالی ست که یک موی هر یک از این سه تن نه فقط به او، که به کل تاریخ مبتنی بر دروغ و جنایت اسلام از محمد بن عبدالله تا محمد خاتمی می ارزد. کل اسلام که اگر ایران را از آن برون کشیم جز شاش شتر و شن داغ اش بازنخواهد ماند، به یک فصل توپ مرواری نمی ارزد، به راستی کسان چه فکر می کنند؟

باری، اینکه رسانه‌ی چندش آور بی بی سی که در کنار شغل شرافتمندانه‌ی تجزیه‌ی ایران و تبدیل شدن به اتاق فکر تمامی متنفران از ایران و زرتشت، اینک نیز خود را تا سطح حسینه‌ی ارشاد، یا همان تکیه‌ی دیبا بالا کشیده است تا یک پله دو پله و دوان دوان به طبقه‌ی هفتم دوزخ برسد، آری، اینکه چنین رسانه ای برای خود این رسالت چشم پوشی ناپذیر را نیز قائل شود که بلندگو جلوی سروش، برگزیده‌ی اهرمن و “روبسپیر” مسلمان‌ها نهد تا مغ شیراز را نیز به همان گندی بیالاید که پیش از آن مغ بلخ را آلوده بود، نه، این، هیچ چیز افد و شگفتی نیست و از کسان نیز بیش از این بیوسا نتوان بود.

اما این که چرا این اصغر قاتل حوزه‌ی فرهنگ را دار باید زد پاسخ اش ساده است: سروش با دانشگاه‌های ایرانزمین کاری کرد که مغول با نیشاپور. او تمامی چاه‌های آب دانش و قنات‌ها معرفت را سنگ ریخت و سرچشمه‌ها را آهک پاشید و گذرگاه‌های فکر و اندیشه را مسدود نمود. اگر خمینی گورستان‌های کشور را آباد کرد، سروش دانشگاه‌های کشور را گورستان نمود. سترونی فکری ای که ما امروز در سطح گسترده‌ی اجتماعی با آن روبروئیم، سترونی ای که بستر پدید آمدن فرانکن اشتاین‌های هنرمندنما و نویسنده نما و شاعرنما و روزنامه نگارنمائی شده است که سال‌ها نیاز خواهیم داشت تا ایشان و بی اخلاقی و بی تشخصی برنامه مندشان را مهار کنیم، بدون گیوتین تیز این چنگیزخان دوازده امامی و یاران مسلمان و جهود اش اش هرگز به وجود نمی آمد. او از جلادان بزرگ فرهنگ و هنر و دانش طی سده‌های اخیر است، از بزرگترین ایشان. هم از این روست که در یک ایران آریائی، در ایرانی که شعار «ما آریائی هستیم عرب نمی پرستیم» تحقق حقوقی و فرهنگی یافته باشد، امری که صرفا با یک کودتای آریائی و نه با دیسکورس و گفتمان به دست آمدنی ست، بایسته است تا این موجود به گوهر پلید و در انواع پلشتی کم مانند را به دار کشید تا مافیای روشنفکری و جهان فاسد اسلام بدانند راه بابک و مازیار و سندباد و به آفرید همچنان پر پوینده است.

این که ترامپ نخستین سفر خارجی اش را به سرزمین محمد بن عبدالله می رود و در آن جا از سوی دوازده رهبر کشور عربی از او استقبال می شود یک معنی بیش ندارد: آماده کردن جبهه‌ی نبرد علیه ایران. بی شک گام دوم سفر اش نیز معنی دارد است: اسرائیل! مردک باید برود و به روسای اش گزارش بدهد. در سومین گام نیز به واتیکان می رود. به عبارت دیگر، ما می توانیم دور نخست سفرهای این موجود را نه سفر سیاسی، که زیارت سیاسی بنامیم. هر سه کیش اهرمنی جهودیت و مسیحیت و اسلام باید به گونه ای کوک شوند که برای مچاله کردن سرزمین زرتشت آماده باشند. این که خود آن سرزمین در اسارت مافیای جهودی اسلامی است گویا بسنده نمی کند، کسان جز به متلاشی شدن کامل کشور اهورامزدا خرسند نیستند.

جالب این جاست که پسرک مزدور رضا پهلوی و یک سری شیرخواره‌ی سیاسی این هیولای نارنجی را نماد آزادیخواهان جهان می دانند و می خواهند با کمک او انقلاب آمریکائی در کشور به پا کنند. تو گوئی سی و هشت سال نیست که از انقلاب آمریکائی گذشته است و نیمی از کابینه‌ی روحانی پاسپورت آمریکائی در جیب دارند! حیف نان.

موسوی، به عنوان نخست وزیر محبوب خمینی، از مجریان قتل‌های 67 است و بدان نیز، چنان که در روزنامه ای اتریشی موجود است، مفتخر بود. روحانی نیز جز این نیست، وزیر کشور اش پورمحمدی است که رئیسی انگشت کوچک او نیز در کشتن نیست. روحانی خود نیز در طول چهارسال گذشته بالاترین میزان اعدام را دارد و ما از این منظر می توانیم او را سلطان اعدام در جمهوری اسلامی به شمار آوریم، در چنین رژیمی به چنین مقامی رسیدن کار ساده ای نیست. هم نیز کار ساده ای نیست قالب کردن چنین موجودی از سوی رسانه‌های چندش آور بی بی سی و من و تو به عنوان یگانه آلترناتیو مردم ایران.

باری، از هنرهای دمکراسی خواهان فاسد ایرانی یکی نیز این است که توانسته اند میان قاتل خوب و قاتل بد تفاوت قائل شوند و توده‌ی دمکرات را، که فارغ از میزان تحصیلات اش جزو بی تشخص ترین فرماسیون‌های تاریخ اجتماعی ماست، متقاعد کنند که صندوق رای نه تنها برکت دارد، که امری ست بی گزینه. این در صورتی ست که برکت صندوق رای که خمینی مشهورترین محصول آن است، در بهترین شرایط چیزی جز حفظ شرایط فاجعه بار موجود نیست. آری، هماره می توان به وضعیتی بدتر دچار شد، بدترین وضعیت اما آن وضعیت است که هر گونه تغییر در اش موجب بدتر شدن اش شود و این درست همان چیزی ست که دمکراسی خواهان ایرانی مدعی آن اند: وضعیت موجود نباید تغییر کند چرا که هر گونه تغییر اش به فاجعه می انجامد. تن دادن به چنین ابتذال دمکراتیکی صرفا شایسته‌ی دمکرات‌هاست و بس. تاریخ نشان داده است که دمکرات جماعت و مسلمان جماعت دو روی یک سکه اند، سکه ای که جریان آریائی موظف به ابطال آن و خارج کردن اش از چرخه‌ی تاریخ است. و این امر متحقق خواهد شد.

همان‌گونه که همیشه گفته ایم: می اندیشم پس دمکرات نیستم. وقتی می گوئیم روشنفکری ایرانی هماره ستون خیمه‌ی اسلام و بربریت واکس زده‌ی تجدد بوده است، بهان داریم. جوانان باید دریابند که در دمکراسی انتخابات بی معناست، انتخابات تنها زمانی معنی می دهد که بساط دمکراسی و ابتذال برنامه مند اش جمع شده باشد. یک کودتای آریائی و سپردن ایرانزمین به دست نیروهای نظامی تنها امکان معقولانه، و همزمان، کم هزینه ترین راهی است که می تواند ما را به برچیده شدن مافیای روشنفکری-روحانیت و تحقق حقوقی شعار ما آریائی هستیم، عرب نمی پرستیم، برساند. آریائیان فقط و فقط برای متحقق شدن این آرمان می کوشند.

فعالیت‌های مستمر بازیابی ایرانشهر به زبان آلمانی مثمر ثمر واقع شده اند. خبرگزاری دویچلند فونک تیتر زده است: “نقد اسلام در ایران، کوروش بزرگ بازمی گردد”؛ در مقاله به یک یک شعارهای فرزندان کوروش اشاره شده است، از “ما آریائی هستیم عرب نمی پرستیم”، تا “ایران وطن ماست، کوروش پدر ماست”، تا “همش می گن کار خداست، هر چی بدی از عرباست” و الی آخر. نویسنده‌ی مقاله، آقای راینهارد باومگارتن از “اسلام-ستیزی” نسل دوم و سوم انقلاب سخن می گوید؛ جالب است که با صادق زیباکلام، روشنفکر مسلمان و مشهور که معتقد است یک موی محمد و علی به سد تا کوروش و داریوش می ارزد نیز مصاحبه کرده اند و زیبا کلام به گزارشگر آلمانی گفته است “هیچ چیز کوروش به اسلام نمی خورد”، و اینکه، “جوان‌ها از اسلام خسته شده اند”. بی شک این‌ها خبرهای خوبی ست برای دلیران آریائی ای که اینک در زندان‌های جهودی-اسلامی نظام اشغالگر به سر می برند. همازوران بازیابی این خبر خوش را که حماسه‌ی دلیران آریائی بازتابی گسترده یافته و به گفته‌ی خبرگزار آلمانی “لرزه بر تمام ارکان نظام اسلامی انداخته است” را به درون زندان انتقال دهند. به زودی ترجمه ای کامل از مقاله را در سایت ایرانشهریگ و دیگر تارنماهای بازیابی ارائه خواهیم داد.

ایران را دارند به سمت و سوهایی می برند که اگر چه ما از آن پیروز بیرون خواهیم آمد، لیک این پیروزی پس از گذشتن از دریایی از خون خواهد بود، دریایی، که اگر راه اش بیندازند، آریائیان آن را تا فراسوها خواهند برد، از هر چهار جهت فلکی. برخورد بیت خامنه ای و بیوت وابسته نشان می دهد که کسان دست شان با پلیدترین نیروهای خارج از کشور در یک کاسه است و در یک نِیلبک می دمند. پسرک، رضا پهلوی و مادر مکرمه همان قدر بر طبل تجزیه می کوبند که مجلس شورای اسلامی، بی بی سی و صدای آمریکا و من و تو به همان قدر، که نشریه‌های هویت طلبانه‌ی درون کشور، این هماهنگی بیرون و درون در این سطح و در این گستردگی، بی سابقه بوده است. لیک آریائیان را دست کم گرفته اند و این به سود ماست. بازی را آن کس می بازد که قدرت حریف را غلط محاسبه کرده باشد. جهودیت و بهائیت و اسلام و مسیحیت، فرزندان ابراهیم خلیل، تجزیه‌ی سرزمین کوروش و زرتشت را با خود به گورستان تاریخ خواهند برد. از درون آتشی که دارید می افروزید هیولای آریائی ای که دیری ست زاده شدن اش را مامائی کرده ایم دو سر و گردن بزرگ تر و دوچندان پر هیبت‌تر بیرون خواهد آمد. ما جنس مان از آتش است، می خواهید آتش روشن کنید، بکنید، ما بیشتر می گیریم.

در مورد خامنه ای نیز، که پس از آن نرمش قهرمانانه و دادن تمامی ذخایر اتمی ما به دشمن، اینک دارد در امر تمامیت ارضی نیز نرمش فراقهرمانانه نشان می دهد، حرفی برای گفتن نیست، تکلیف این جهود تازی و متنفر از ایران و ایرانیان را آن‌هایی که باید، به هنگام اش، روشن خواهند کرد.

سخنان این به اصطلاح مورخ به کل بی پایه است. اصولا هیچ چیز ارمنستان بیرون از حوزه‌ی تمدن ایرانشهری قابل فهم و درک نیست. ساسانیان را باعث و بانی جدائی انگاشتن نیز ادامه‌ی همان موزی گری مسیحی است که آغاز همه‌ی جدائی‌ها بود. خیر، به جز خود ساسانیان بزرگ‌ترین خاندان‌های دوران ساسانی اشکانی بودند و اصولا فرقی نیست میان یک اشکانی با یک ساسانی. این یاوه‌ها ساخته و پرداخته‌ی مسلمان‌ها و مسیحیان و جهودان است، صرفا جهت ایجاد جدائی در درون تمدن ایرانشهری. مسیحیان ارمنستان را تبدیل به جزیره‌ی ارواح کردند، آتشکده ای نبود که ویران ننمایند و موبدی نبود که نکشند و اوستائی نبود که آتش نزنند. حال امروز ساسانیان را مقصر دانستن و از طرفی، اشکانیان را به عنوان چیزی جداگانه و تلویحا بخشی از تاریخ ارمنستان معرفی کردن، شوخی ای ترسایانه بیش نیست. ارمنستان زیر مجموعه ای از تاریخ ایرانشهر است، به همان اندازه که دیگر بخش‌های ایرانشهر. برخی از ایرانشهریان زودتر بند را آب دادند و ابراهیمی شدند، ارمن‌ها و سپس گرجی‌ها از این دسته اند. برخی در برابر تهاجم ابراهیمیت بیشتر طاقت آوردند و البته ایشان نیز شکستند و مسلمان شدند. زمان آن رسیده است که بازیابی در تمامی نقاط و میان همه‌ی تیره‌های آریائی رخ دهد. خوشبختانه شمار بسیاری از ارمنی‌ها زرتشتی شده اند و این روند ادامه خواهد داشت. آتاتورک، پدر جهودی ترکیه‌ی نوین، و دیگر ترکان جوان که بیشینه شان جهود بودند، واپسین ارمن‌های زرتشتی را به کل قتل عام کردند، آن‌ها (ارمن‌های زرتشتی) خود را فرزندان خورشید می نامیدند.

***

بازگردیم به “بحث شیرین” دمکراسی: بازرگان هم می گفت ما اسلام را برای ایران می خواهیم و نه ایران را برای اسلام. حقا که چه شباهتی!

بگذریم، این حرف‌های سد من یک غاز و نخ زده، فرای آن که برایندی اند از بی اطلاعی کامل از مفهوم دمکراسی و از تاریخ فکر و سیاست ایران، ربطی به فرزندان کوروش و آنچه که در پارسه رخ داد ندارند. کسی نباید مصادره به مطلوب کند. چه کس آن جا سخن از دمکراسی زده است که این چیزها را مطرح می کنند؟ دمکراسی را پسرک و مادر مکرمه اش می خواهند که چیزی جز تجزیه‌ی ایرانشهر نیست. آیا کسان حواریون چراخ خاموش فرح شده اند مگر؟

اگر بهائی و یا جهود و یا از اصحاب ناسیونالیست‌های شیعه (پان ایرانیست) نیستند بروند وقت بگذراند، اندکی مطالعه کنند ببینند دمکراسی از کجا می آید و چه بلائی سر بشریت آورده است. سر خود که نمی شود حرف زد و نظریه داد. تنبلی را از نسل قبل به ارث نبرید، این را رو به همه‌ی جوان‌ها می گوییم. بروید بنشیند و کار کنید. طول می کشد، لیک هیچ گزینه ای جز مطالعه‌ی بنیادین و آموختن زبان‌ها ندارید.

ایران نیز سراسر تاریخ اش را با دمکراسی جنگیده است. پس این که ما دمکراسی برای ایران می خواهیم چیزی جز ژاژ به هم بافتن نیست. اگر وقت مطالعه را ندارند و یا سخت است و نمی توانند، نیم نگاهی به اروپا و آمریکای همین امروز کنند و به جمهوری اسلامی، چرا که جمهوری اسلامی نه تنها نتیجه‌ی تلاش و اتحاد تمامی نیروهای دمکراسی خواه ایرانی ست، بلکه دمکرات‌ترین نظام حاکم بر ایران طی کل تاریخ اش بوده است. امروز نیز، تمامی گروه‌های تجزیه طلب دمکرات اند و خواستار گسترش و ژرف تر شدن دمکراسی. مگر پسرک، رضا پهلوی جز این می گوید که باید دمکراسی را در ایران ژرف تر کرد و از اش فدرالیسم را بیرون می دوشد؟

خیر، این پرت و پلاها زمان اش به سر رسیده است. دمکراسی را 37 سال است داریم تجربه می کنیم، ما را بس. دمکراسی سلب ایرانشهر است آن چنان که اسلام و تمامی ایدولوژی‌های ابراهیمی. دمکراسی و اسلام با هم از ایران بیرون انداخته می شوند، با لگد.

نوری زاده می گوید پادشاهان ما سردیس یا سارد را آتش زده اند! خیر چنین نیست، پادشاهان ما جایی را آتش نزدند. نخست آن که لیدیه از دیرباز نشیمنگاه ایرانیان بود و خاندان مرمریدها خاندانی ایرانی بودند. کروئسوس خود از خویشاوندان کوروش بزرگ بود. این‌ها را ایرانیان نمی دانند، از آن رو که ایران‌شناسی، تاریخ ایران را ربوده است. با کروئسوس با احترام رفتار شد و حتا پس از مرگ کوروش بزرگ در سپاه کامبوخت یا به قول این مردک مسلمان، کمبوجیه، به موذریا یا همان مصر رفت. در آن جا نیز کامبوخت سر گاو آپیس را نبرید، این یاوه‌های دمکرات‌های آتنی امروز دیگر ثابت شده اند که چیزی جز همان یاوه نبودند. لشکرکشی به آتن نیز به دو علت بزرگ رخ داد: 1. در پاسخ به آتش سوزی ای که در سارد یا سردیس راه اندختند و بسیاری از شهروندان ایرانی را کشتند و پرستشگاه‌ها را آتش زدند، 2. به علت اسرار پی در پی خود یونانیان به خشایارشا، تا ایشان را از زیر یوغ بندگی آتنی‌های دمکرات نجات دهد. خود هرودوتوس و دیگر ماهروزنگاران کهن متذکر می شوند که پسر داریوش علاقه ای برای رفتن به آن سوی هلسپوینت نداشت. این گروه گروه فرستادگان یونانی بودند که از ایرانیان خواستند داد پارسی را به آن سوی هلسپوینت نیز گسترش دهند. ایشان حتا پیشگو نیز آوردند تا شاه را راضی کنند. و حتا بخش مهمی از هزینه‌ی لشگر کشی را نیز پذیرفتند. در مورد نادر نیز یاوه و دروغ می گوید این مرد مسلمان. نادر نیز علاقه ای به رفتن به هند نداشت، این شاه نا به خرد هند بود که یاغیان به ایرانزمین را پناه داد و از پس فرستادن ایشان سر باز زد. مزخرفات مسلمان‌ها و فراماسون‌های جهودپناه بی مرز است و بی شک به چیزی شان نتوان گرفت. این چند خط نیز برای روشن اذهان جوانان بود.

———–

پ. ن. : حمله به آتن، تاوان آتش زدن سارد توسط یونیان:

Xerxes: “First they (i.e. The Athenians) came to Sardis … and burnt the groves and the temples…” (Hdt. 7.8B.3)

خشایارشا: “ابتدا آن‌ها (آتنی‌ها) به سارد آمدند… و باغ‌ها و معابد را آتش زدند…” (Hdt. 7.8B.3)

Xerxes: “Men of Persia, I am not bringing in and establishing a new custom, but following one that I have inherited… and my considerations persuade me that we … would also gain vengeance and requital.” (Hdt. 7.8A.1-2)

خشایارشا: “ای مردان پارسی، من بنیانگذار رسمی نو و بدعتی نوین نیستم، لیک از کسی پیروی می کنم که میراثدار او هستم… و ملاحظات مرا بر آن می دارد که ما… در پی تاوان و کین‌خواهی برآییم.” (Hdt. 7.8A.1-2)

ترامپ می گوید اگر سیاست مداران آمریکا به جای حمله به کشورهایی چون لیبی، سوریه و یا عراق به لب ساحل می رفتند و حمام آفتاب می گرفتند، امروز جهان بهتری می داشتیم. بی شک حق دارد، و این بی شک یک گسست در گفتار سیاسی حاکم بر آمریکا است. چنین آدمی مطمئنا علاقه ای به جنگ با ایران نیز ندارد، اما!

نخست آن که: اگر به نیم از آن نیز که می گوید به گونه ای عمل کند، شیشه‌ی عمر این مرد شکانده خواهد شد. در این هیچ تردیدی نیست. سراسر دستگاه اقتصادی آمریکا مبتنی بر بحران سازی و جنگ است. بیش از سی ملیون شغل وابسته به وزارت دفاع است. او اگر هم بتواند با ساختمان سازی و راه سازی، آن چنان که هیتلر در آلمان انجام داد و تا حدودی رضا شاه در ایران، شغل تولید کند و مرکز ثقل اقتصادی کشور اش را از بخش خدمات به بازسازی بخش صنعتی انتقال دهد، – امری که علی القاعده اگر اراده‌ی عمومی میان الیت کشور باشد امکان پذیر است-، لیک بی گمان نمی تواند با مافیای فرهنگی-اقتصادی-نظامی-سیاسی حاکم بر آمریکا که در همه جا هژمونی دارد مبارزه کند. مشکل ترامپ خود سیستم است.

بنابراین او باید کنار بیاید و مجبور است که جنگ کند، به ویژه که از همین امروز پروژه‌ی ناآرام سازی مدنی و انقلاب مخملی علیه او را کلید زده اند. لیک او، به علت میهن دوستی اش، جنگی می کند که برای منافع ملی آمریکا، از روزن خود اش، زیان اش کمتر است تا با جنگ با روسیه، – کاری که تیم هیلری در پیش داشت و می خواستند تا پای یک جنگ تمام عیار با روس‌ها بروند. به نظر می آید یگانه گزینه‌ی جنگی او یک جنگ کنترل شده با ایران باشد: هم از روزن خود اش، زیان کمتری به میهن اش آمریکا می زند و هم جلوی دهان جهودهای آمریکائی را می بندد و خوراک بسنده به مافیای صنعت نظامی و ژنرال‌های جنگ طلب نیز می دهد. لیک اگر ایستادگی نماید و این کار را هم نکند، آن گاه باید تا پای جنگ داخلی در آمریکا و نائل شدن به تیر غیب پیش برود. می کشند اش.

این که ایران در این میان چگونه از زیر ساطور بیرون بیاید امری دیگر است. با وجود جهودیسم اسلامی حاکم بر کشور، حلقه‌های گوناگون فراماسونی در دانشگاه‌ها و اقتصاد، و نیز مافیای‌های مختلف وابسته به آن، قاعدتا آینده‌ی خوبی در انتظار میهن ما نیست، مگر به یک شرط: یک خیزش آریائی در میان سپاهیان و نظامیان و پاک سازی کشور از آخوندیسم جهودی. زمینه‌ی اجتماعی اش را ما طی دو و نیم دهه‌ی پیش آماده کرده ایم و مردم نیز حمایت خواهند کرد و ترامپ نیز حمایت خواهد کرد و روس‌ها نیز حمایت خواهند کرد، به ویژه در صورت یک شیفت آریائی در کشور و آخوند زدائی از سیاست و فرهنگ، ترامپ دیگر بهانه ای برای حمله به ایران نخواهد داشت و دست و بال جنگ طلب‌های اسرائیلی نیز بسته خواهد شد.

ما گفته‌ها را گفته ایم و آن چه باید بورزیم نیز، در گستره‌ی امکانات مان، ورزیده ایم، زین پس اینک دیگر توپ در زمین نظامی‌هاست.