ابر مرز و ویمند، بایست‌ها و نه‌بایست‌ها، و شایست‌ها و نه‌شایست‌های

«سازمان شهریاری بازیابی ایرانشهری» (جنبش فرزندان زرتشت و کورش)

هفت شرط اصلی بازیاب بودن

۱. سدره پوشی و پذیرش دین مزدیسنی زرتشتی (بهدینی زرتشتی) و پذیرش بغان‌شناسی اوستائی در کلیت‌اش.
۲. باورمندی به آئین «شهریاری نیک ایرانشهری» (آگاتوکراسی ایرانی) به عنوان یگانه سامانه سیاسی ایرانشهری در سراسر ماهروز و پشتیبانی نگریگ و کنشیگ از نماینده کنونی این سامانه، خردکام کیخسرو آرش گرگین.
۳. اسلام را دین نه‌دانستن، بلکه فاشیسمی تئولوژیک شناختن و همزمان، کوشش برای قدغن کردن حقوقی اسلام در ایران.
۴. جمهوریت را سامانه سیاسی نه‌دانستن، بلکه ابزار دشمنان سرخ و سیاه ایرانشهر شناختن برای نفی و انحلال تمدن ایرانشهری و همزمان، کوشش برای قدغن کردن حقوقی جمهوریت در ایران.
۵. جدائی انگاشتن میان مسلمان حقوقی (مسلمان زورکی و شناسنامه‌ای) و مسلمان حقیقی (کسی که قلبا خود را یک مسلمان می‌داند و بدان خستو است)، و هیچ مسلمان حقیقی را (فارغ از سکولار یا غیر سکولار بودن آن دوپای مسلمان)، ایرانی نه‌شناختن و هر مسلمان حقیقی را دشمن و اشغالگر ایرانشهر دانستن.
۶. باورمندی به دیرندی و یکپارچگی قومی و زبانی و سرزمینی ایرانیان: همه ایرانیان، از هر تیره‌ و زنتوئی و با هر گویشی، دارای یک ریشه و یک نژاد، از یک خانواده زبانی با مرکزیت زبان پارسی از دوران پارسی اوستائی تا کنون، و برخاسته از قوم (ملت) یکپارچه‌ی آریا هستند و همزمان، باشندگان دیرین و همیشگی فلات ایران و حاشیه‌های بیرونی فلات، از دوران پیشاماهروزی تا روزگار کنونی به شمار می‌روند.
۷. باطل دانستن تمامی دگرگونی‌های ارضی تحمیل شده به ایرانزمین از آغاز قجر تا امروز و چیون، به عنوان کمینه‌ی گستره‌ی طبیعی ارضی ایرانشهر، باورمندی به بازیابی حقوقی جغرافیای سیاسی ایرانزمین آن چنان که در آغاز عصر قجر رسمیت داشته است.

فرایند هموندی

هر فرد یا گروه سیاسی، فرهنگی یا دینیِ، در صورت باورمندی و پایبندی به هفت بُنِشتِ زبریاد، در صورتی که خواهان هموندی رسمی و پیوستن به سازمان شهریاری بازیابی ایرانشهری (جنبش فرزندان زرتشت و کورش) است، باید:
درخواست رسمی خود را، همراه با عکس، نام حقیقی و گزارشی کوتاه از پیشینه کاری و سیاسی و فرهنگی، به نشانی جانشین راهبری سازمان شهریاری بازیابی ایرانشهری (جنبش فرزندان زرتشت و کورش)، خدای بهمن آذرچهر به‌فرستد.
در صورت پذیرش درخواست، که تنها از سوی نماینده‌ی زرتشتی پادشاهی و بنیادگذار سازمان شهریاری بازیابی ایرانشهری (جنبش فرزندان زرتشت و کورش)، خردکام کیخسرو آرش گرگین صورت می‌گیرد، «سوگندنامه‌ی نیک‌پیمانی» از سوی سازمان شهریاری بازیابی ایرانشهری (جنبش فرزندان زرتشت و کورش) برای فرد یا گروه درخواست کننده فرستاده می‌شود. ایواز پس از دستینه نهادن بر سوگندنامه‌ی نیک‌پیمانی است که فرد یا گروه یاد شده بخشی از سازمان شهریاری بازیابی ایرانشهری (جنبش فرزندان زرتشت و کورش) به شمار خواهد آمد.

همکاری با دیگر گروه‌ها

۱. سازمان شهریاری بازیابی ایرانشهری (جنبش فرزندان زرتشت و کورش) به هیچ فرد یا گروه سیاسی، فرهنگی یا دینی نه‌می‌پیوندد.
۲. سازمان شهریاری بازیابی ایرانشهری (جنبش فرزندان زرتشت و کورش) از هیچ فرد یا گروه سیاسی، فرهنگی یا دینی پشتیبانی نه‌می‌کند.
۳. سازمان شهریاری بازیابی ایرانشهری (جنبش فرزندان زرتشت و کورش) با هیچ فرد یا گروه سیاسی، فرهنگی یا دینی ائتلاف نه‌می‌کند.

رفتار فردی در دالان‌های سازمان شهریاری بازیابی ایرانشهری (جنبش فرزندان زرتشت و کورش)

۱. هر گونه تبلیغ یا تشویق برای الف) پیوستن به، ب) ائتلاف با، پ) پشتیبانی از هر فرد یا گروه‌های سیاسی و فرهنگی و دینی دیگر، از سوی هر فرد یا گروه، در تمامی دالان‌ها و برگه‌های سازمان شهریاری بازیابی ایرانشهری (جنبش فرزندان زرتشت و کورش) قدغن است و در صورت انجام، دسترسی فرد یا گروه یاد شده، پس از سه بار گوشزد، برای همیشه قطع می‌شود.۲. هر گونه ناسزا، یا برخورد شخصی زننده و توهین‌آمیز با دیگر کاربران قدغن است و پس از سه بار گوشزد به قطع شدن همیشگی دسترسی فرد یاد شده می‌انجامد.

هم میهنان!

من، کیخسرو آرش گرگین، به عنوان میراث دار تمامیت امر پادشاهی از گیومرث تا پهلوی دوم، بر این باورم که ما به عنوان سلطنت‌طلب و بازیابان امر مقدس ایرانشهر، به عنوان ایرانیان حقیقی، به عنوان فرزندان زرتشت و کوروش، به عنوان ایرانیانی که حساب خود را از ایرانیان حقوقی همچون خامنه‌ای ها و خمینی‌ها، از توابان تمدنی‌ای چون احسان طبری‌ها و کیانوری‌ها، چون مصدق‌ها و فاطمی‌ها و بختیارها، و همگنان شیعه و کمونیست‌شان جدا می‌کنیم و بر اینیم که جهان نیز زین پس باید حساب ما ایرانیان حقیقی را از ایرانیان حقوقی و توابان تمدنی جدا کند، حساب فرزندان زرتشت و کوروش را از فرزندان خالد بن ولید و سعد ابن ابی وقاص، نیاز به یک نقشه‌ی راه دقیق، مسئولانه، شفاف، معطوف به خرد و واقع بینی و عدل و عدالت، و در نهایت نیاز به یک راهبرد استوار بر سیاست بُرد-بُرد در رابطه با کشور اسرائیل داریم که در شأن فرهنگ شکوهمند ما و همزمان، تأمین کننده‌ی منافع تمدنی ما باشد.
رویکرد من نسبت به این دادستان، به عنوان یگانه کاندیدای زرتشتی برای پادشاهی ایرانشهر، دارای یک کف و یک سقف است. در این متن به گونه‌ای گزیده و فشرده، صرفا از سقف رابطه سخن خواهم گفت، چرا که بر اینم تنها با امید برای به دست آوردن بهترین‌ها است که ما می‌توانیم از پدید آمدن بدترین‌ها پیشگیری کنیم. پس چه نیازی به یادآوری کمینه‌ها، در جائی که می‌توانیم از تلاش برای دست یافتن به بیشینه‌ها سخن گوئیم؟ بلاهت است نگریستن در مغاک، هنگام که می‌توان ستاره‌ها را به مشت خویش اندر گرفت.

هم میهنان!

رابطه ما ایرانیان حقیقی با جهودها، و این همه، بدون در نظر گرفتن وزن گران و ارج و بهای سنجش ناپذیر آن چه در سپیده دم تاریخ رخ داده است و این که اصولا حضور و بقای فیزیکی قوم جهود، هم نیز بخش عمده ای از تئولوژی و متافیزیک‌اش، وامدار سیاست شرافتمندانه و حکمت مغانی ما ایرانیان حقیقی می‌باشد، باید استوار باشد بر سیاست «می‌دهم و می‌دهی» (do ut des)، «این برای آن» (quid pro quo)، یا آن چنان که در بُن نبیگ نزد خود دانایان جهود آمده است، «چشم پذیره‌ی چشم» (עין תּחת עין).

هم میهنان!

من بر این باورم که آن چه انگلیس‌ها در مورد جهودها و کشور اسرائیل از خود به جای نهادند، خواسته یا ناخواسته، یک میراث فاجعه بار است و تا زمانی که ما یک آسیب شناسی اساسی از آن چه رخ داده است به دست ندهیم، پدیده‌ای به نام اسرائیل، رفتارهای اغلب هیستریک کشورداران و الیت جهود، دشمنی کور بیشینه‌ی عرب‌ها و ترک‌ها با جهودها، و جنگ‌های زنجیره‌ای که در این منطقه پدید آمده است فهم پذیر نخواهند بود. انگلیس‌ها، با پیروی از سیاست شوربختانه تبدیل به طبیعت ثانوی شده‌شان، یعنی «بخش کن و خدائی کن» (divide et impera)، چیزی را در کاسه‌ی جهودها و مردم منطقه گذاشتند که تا امروز هم جهودها، و هم دشمنان‌شان، یعنی بخش بسیار بزرگی از عرب‌ها و ترک‌ها، و هم دوستان طبیعی‌شان یعنی ما ایرانیان حقیقی، به ویژه به علت سیاست‌های نابخردانه و در بسیاری گاه‌ها به کل احمقانه‌ی حکومتداران ما در آوام شاهنشاه آریامهر پهلوی دوم (نماز بر فروشی‌اش و سپاس از هماک نیکی‌ها و زیبائی‌هایش)، آسیب‌های فراوانی از آن دیده‌ایم. یادآوری می‌کنم که به زودی در این زمینه، یعنی سیاست‌های احمقانه‌ی دستگاه حکومت وقت در پیش از فتنه‌ی جهانی ۵۷، در پیوند با کشور اسرائیل و موضوع فلسطین، برنامه‌ی روشنگرانه‌ی ویژه‌ای به دست خواهم داد.
لیک همزمان تأکید می‌کنم: شاهنشاه آریامهر (نماز بر فروشی‌اش و سپاس از هماک نیکی‌ها و زیبائی‌هایش) تنها نبود، منطقه نیز بد عمل کرد. خود جهودها نیز بد عمل کردند. به ویژه که آن چه انگلیس‌ها به جای نهاده بودند، – همانگونه که نیز در موضوع بحرین و آبخوست‌های سه گانه‌ی خلیج فارس-، یک استخوان لای زخم همیشگی بود، و هست، تا به امروز. و تا زمانی که ما استخوان را از لای زخم بیرون نیاوریم، و این تنها و تنها به نیروی اهورائی ایرانشهر انجام دادنی خواهد بود، خونریزی و زیان همه جانبه نیز خواهد بود.
اینک پرسش این است: زخم چیست و استخوان کدام است؟ از روزن ایرانشهری که به جهان بنگریم، و این یعنی تماشای هستی و زمان از روزن تیسپون، زخم، عدم وجود یک کشور دارای حجم بسنده و مستقل جهودی به نام اسرائیل است، و استخوان، تلاش ابلهانه و به کل دور از خرد برای پدید آوردن کشور هرگز وجود نداشته‌ی عربی-اسلامی به نام فلسطین.

هم میهنان!

ما در تاریخ تمدن جهان، اگر چه نه در یک پیوستگی زمانی دیرپا، لیک کشور جهودی اسرائیل را داشته‌ایم، همزمان اما، هرگز چیزی به نام کشور عربی اسلامی‌ فلسطین نداشته‌ایم. هرگز. این امر من درآوردی، یعنی یک کشور فلسطینی دارای هویت همزمان عربی و اسلامی، و تبلیغ و مانور گسترده بر روی آن از سوی چپ جهانی و اسلامیست‌ها، باعث پدید آمدن یک ذهنیت کاذب و بیمار نزد تمامی بازیگران شده است، حتا نزد خود جهودها در اسرائیل، تا جائی که جناح چپ جهودها و جنبش‌های به اصطلاح صلح‌طلب نیز پیوسته از راه حل به کل ناعاقلانه و احمقانه‌ی دو کشور دو ملت سخن می‌گویند که چیزی جز یک خودکشی دسته جمعی برای جهودها نیست.
این، اگر بخواهیم آن را آن گونه که کسان مدعی‌اند راه حل بدانیم، در نهایت یک راه حل نهائی به سبک هیتلر است: انحلال و ناپدید شدن کامل قوم جهود. و اتفاقا اشغالگران کنونی میهن ما، یعنی کمونیست‌ها و شیعیان جمهوری اسلامی نیز، که من از آنان به علت قدس محوری همراه با اسرائیل‌ستیزی‌شان، ذیل نام صهیونیست‌های شیعه یاد می‌کنم، کم و بیش همین سیاست را دنبال می‌کنند: دو کشور دو ملت، و سپس انحلال گام به گام و موذیانه‌ی جهودها. برنامه‌ی ضحاکعلی خامنه‌ای چیزی جز این نیست.
شکی نیست، سیاست دو کشور دو ملت، با توجه به برتری دموگرافیک فلسطینی‌ها، جز نابودی و انحلال گام به گام جهودها نخواهد بود. هر آن کس که امری دیگر را مدعی می‌شود، دروغ می‌گوید و می‌کوشد جهودستیزی خود را زیر لایه‌ای از حق طلبی و عدالت خواهی کاذب پنهان کند. از سوی دیگر، هدیه‌ی تلخ انگلیس‌ها برای قوم جهود پدید آوردن کشورکی میکروسکوپی و بدون حجم بود که نه تنها اصولا فاقد هر گونه عمق استراتژیک است، بلکه در محاصره‌ی کامل نیروهای متعارض نیز هست. همه‌ی این‌ها با هم وضعیت و ایستاری را پدید می‌آورد که به هیچ وجه پای بر جای نیست و لاجرم ما پیوسته شاهد حرکت‌های دراماتیک از سوی تمامی بازیگران هستیم.

هم میهنان!

ما آریائیان زرتشتی باید در جست و جوی یک راه حل نهائی کوروشی و الهام گرفته از حکمت مغان برای مشکل جهود باشیم، و آن این است: ایجاد یک کشور و یک ملت، با مرزهائی که تأمین کننده ی یک عمق استراتژیک پایدار و خردمندانه باشند. مرزهای کنونی اسرائیل، حتا اگر موضوع غیر منطقی و کاملا غلط دو دولت مطرح نبود، باز نیز حجم کافی و ژرفنای راهبردی بسنده را فراهم نمی‌آورند. پس اسرائیل باید بزرگتر و این امر، یک بار برای همیشه حل شود: کشورهای عربی موظف هستند در این راستا کلیه ی همکیشان و همتباران فلسطینی خود را در سرزمین های خود جذب کنند. این، حکم خرد و وجدان است و یک اقدام بایسته ی اخلاقی در راستای پاسداری از صلح جهانی. جهان عرب، هم در کیفیت و هم در کمیت، فضا و حجم بسنده برای جذب و اینتگره کردن فلسطینیان را دارد، قومی که می‌دانیم دارای ریشه های ایرانشهری کهن است و بی شک در نمود عربیزه شده ی کنونی خود نیز برای کشور میزبان یک بُرد و هدیه ی بزرگ خواهد بود.
در راستای همراهی عملی در این امر با کشورهای عربی منطقه، به ویژه عربستان و مصر، یعنی راه حل نهائی کوروشی مشکل جهود، من، به عنوان کاندیدای زرتشتی نهاد سپند شهریاری ایرانشهری اعلام می‌کنم که ما آن بخش از مردم فلسطین را که خواستار بازگشت به دین کهن خویش، یعنی دین زرتشت هستند، طی شرایطی ویژه پذیرا خواهیم بود. این امر از یک سو، چنان که گفته شد بخاطر همراهی عملی و به عهده گرفتن بخشی از بار کار است، از دیگر سو، به آن علت که مردم غزه فرای ریشه های کهن آریائی خویش، بخش بزرگی از لشگر ده هزار نفری اسپهبد باتیس در نبرد با الکسندر گجستگ را فراهم می‌آوردند. فرزندان زرتشت و کوروش نیکی ها و زیبائی ها را فراموش نمی‌کنند.

هم میهنان!

من بر این باورم که یک ایران زرتشتی باید با همه‌ی توان تمدنی، اقتصادی، فرهنگی و دیپلماتیک خود از این حرکت سوشیانتی که حامل آزادی و رهائی دو سویه‌ی فلسطینیان و جهودها می‌باشد، پشتیبانی کند، و خواهد کرد. ما، که مسلماً با ساختن بمب هسته ای زرتشتی یک نیروی اتمی نیز خواهیم بود و در این پهنه از کشور اسرائیل همیاری و همازوری خواهیم خواست، همزمان از تمامی وزن نظامی خود برای پشتیبانی دیپلماتیک از این امر بهره برداری خواهیم کرد. صلح پایدار بدون کنار نهادن همیشگی ایده‌ی نابخردانه و نفاق افکنانه‌ی دو کشور دو ملت به دست نخواهد آمد و ما همه‌ی زور تمدنی خود را برای رسیدن به صلح پایدار، برای کنار گذاشتن ایده‌ی دو کشور دو ملت، و در نهایت، ایجاد اسرائیل واحد و کمک به تأمین امنیت آن، به کار خواهیم گرفت. روشن است که این رویکرد، یک پیشنهاد خیرخواهانه‌ی تمدنی است و پیروزی‌اش منوط است به خواست، همرائی، و همراهی صاحبان اصلی اسرائیل، یعنی قوم جهود.

هم میهنان!

آن چه که رفت، سقف رویکرد ما نسبت به موضوع اسرائیل است. لیک در برابر این دهشن کورشی، ما اندی چیزی می‌ستانیم. و آن، این است:
موضوع دیگر که هماره از رنجیدگی‌های من بوده است، مسئله پوریم است. تمدن ما تمدنی استوار بر شادی است. پس ما را با جشن و پایکوبی مردمان، به ویژه جهودان که خود در رهائی‌شان از بند نقش آفرینی کرده‌ایم و هزاران سال است خاک ایرانشهر خانه‌ی شمار بزرگی از ایشان بوده است، سر ستیز نیست. لیک پوریم، با روایتی که امروز از آن به دست داده می شود، و به گونه‌ای که امروز جشن گرفته می‌شود، نه تنها توهینی بنیادین به تمدن زرتشتی است، بلکه اصولاً از سوی ما به عنوان یک اعلام جنگ فرهنگی شمرده می‌شود. بهره‌برداری‌های پیوسته‌ی بنیامین نتانیاهو از این پدیده، و ربط دادن شگفتی‌آور اشغالگر زرتشتی‌ستیز و ایرانی‌کُشی چون ضحاکعلی خامنه‌ای به ایرانیان باستان، از آبزوردترین کنش‌های سیاسی جهودان به شمار می‌رود که در نوع خود بی‌پیشینه است. این باید متوقف شود.
پیشنهاد ما پدید آوردن یک انجمن دانایان و خیرخواهان، فراهم آمده از یزدان‌شناس‌ها و ماهروزشناس‌های زرتشتی و جهود است برای حل این مشکل. این باید حل شود. و حل نیز خواهد شد.

با ایران، در ایران، برای ایران
به تیسپون باز می‌گردیم
کیخسرو آرش گرگین

ما به عنوان هسته‌ی فکری و سخت جنبش فرزندان زرتشت و کوروش و حماسه‌سازان ۷ آبان، که هدف غایی‌اش تبدیل ایرانشهر به بهشت روی زمین است، بدین وسیله، و با تکیه به آن چه که در سه روز نخست و اهورایی قیام آریایی دیماه در شهر-شهر ایرانزمین بر زبان رانده شد، دو چیز را اعلام می کنیم: ۱- بازگشت مفهومی به مدار تیسپون و آغاز دگرباره‌ی سیاست مبتنی بر صلح تمدنی و فرمانروایی نیکی (آگاتوکراسی ایرانشهری) ۲- پایان عصر ناسیونالیسمِ تفرقه برانگیزِ نژادمحورِ تجزیه‌طلب و دموکراسیِ مشرق ستیزِ استعمارگرِ جهانخوار

  خواست‌های سیاسی (سیاست درونی)

1. برپایی یک فرمانروایی سپاهی-مردمی نیکی‌گرا مبتنی بر فلسفه‌ی سیاسی ایرانشهری (حکمت خسروانی) که در سر آن یک انجمن هفت نفره‌ی سپاهی، دربرگیرنده‌ی سه اسپهبد سپاهی و سه اسپهبد ارتشی و یک عضو غایب که در آینده بر اساس دکترین فرّ کیانی (سهروردی: کیان خُرّه) برگزیده خواهد شد، کشور را طی یک دوره‌ی گذار هفت ساله‌ی قابل تمدید، با روشی استوار بر مفاهیم پایه‌ای الف) دکترین صلح پارسی ب) اقتدارگرایی رضاشاهی پ) حکمت، فرزانگی و روشن‌رایی مغانی اداره می کند.
2. خلع کامل همه‌ی آخوندها از تمامی کارهای اجرائی و دولتی.
3. تعطیلی بی میانجی تمامی حزب‌های سیاسی. حزب سیاسی، به عنوان یک پروژه‌ی تاریخی شکست خورده که جز الف) وابستگی به بیگانه ب) ایجاد آشوب و نفاق میان ایرانیان پ) و ناتوان‌سازی دولت و حاکمیت مردم چیزی در بر نداشته است، برای همیشه قدغن می‌گردد تا جای خود را به انجمن‌های مردم پایه‌ی کارگری، کشاورزی، دبیری، و دیگر نهادهای پیشه-بنیاد (سندیکاها) دهد.

خواست‌های سیاسی (سیاست بیرونی)

1. اعلام پایان عصر انقلاب اسلامی و صدورش.
2. اعلام آغاز عصر صلح پارسی و همگرائی تمدنی.
3. اعلام وضعیت جنگی تا الف) پایان یافتن تروریسم اسلامی ب) پایان یافتن کلیه‌ی تحریم‌های اقتصادی بین المللی علیه ایران مرکزی و دیگر کشورهای ایرانشهری، چه از سوی آمریکا و چه از سوی اتحادیه‌ی اروپا.
4. رفع و ارتقاء خط مقاومت اسلامی به خط مقاومت ایرانشهریِ برگرفته از دکترین صلح پارسی و همگرایی تمدنی، در: الف) سراسر حوزه‌ی تمدنی نوروز و ایرانشهر تاریخی ب) سراسر آفریقای تحت استعمار پ) سراسر قاره‌ی آمریکا، با تأکید ویژه بر آمریکای لاتین.
5. قطع کامل هر گونه رابطه‌ی سیاسی و اقتصادی و فرهنگی با آمریکا تا الف) پایان هر گونه تحریم نسبت به ایران مرکزی و کلیه‌ی دیگر کشورهای حوزه‌ی تمدن ایرانشهری و پرداخت غرامت زیان‌های وارده از تحریم‌های اعمال شده ب) پوزش اخلاقی آمریکا از ایرانیان برای پشتیبانی آشکار و برنامه‌مند از خمینی، از کندی تا کارتر پ) پوزش اخلاقی آمریکا از ایرانیان برای کوشش مستمر در تجزیه‌ی ایران و حمایت از فرقه‌ی رضا پهلوی-فرح دیبا، و فرقه‌ی مسعود رجوی-مریم قجر.
6. قطع کامل هر گونه رابطه‌ی سیاسی و اقتصادی و فرهنگی با دولت تروریستی عربستان سعودی برای همیشه.
7. پشتیبانی همه سویه از تمامی مردمان آزادیخواه منطقه، به ویژه مردم دربند عربستان، بحرین، امارات متحده، و مردمِ از سوی آمریکا، اسرائیل و عربستان ستم دیده و تحریم شده‌ی سوریه، فلسطین، سودان، لیبی، یمن.
8. برپائی پیوند ژرف راهبردی در چهار زمینه‌ی اقتصادی و سیاسی و نظامی و فرهنگی با هفت کشور پادشاهی اردن، پادشاهی مراکش، چین، مصر، روسیه، هند، پاکستان.
9. برپائی پیوند ویژه با اتحادیه‌ی اروپا.
10. برپائی پیوند استوار بر گفتگوی انتقادی و سازنده با پادشاهی انگلستان.
11. قطع هر گونه رابطه‌ی سیاسی و اقتصادی و فرهنگی با اسرائیل و مشروط نمودنِ به رسمیت شناختن حقوقی این کشور تا زمان فسخ جشن سالانه‌ی زرتشتی کُشان پوریم و پوزش رسمی از ایرانیان. در موضوع اورشلیم، ما اورشلیم شرقی را، تا زمانی که خود فلسطینیان از آن چشم پوشی نکرده اند، از آن فلسطینیان می دانیم.
12. برپائی پیوند مبتنی بر احترام و همکاری دو جانبه با دیگر کشورهای جهان خارج از حوزه‌ی تمدن ایرانشهری که نامی از ایشان برده نشده است.

خواست‌های اقتصادی

1. خارج کردن همیشگی دلار از تمامی داد و ستدهای اقتصادی و بازرگانی و تعین ارزی نوین با نامی آریائی.
2. قطع بودجه‌ی تمامی نهادهای آخوندی و حوزه‌های علمیه.
3. برگزیدن سیاست اقتصادی-صنعتی-کشاورزیِ تولید-محور و قطع ورود تمامی کالاهای صنعتی و کشاورزی که در داخل کشور توان تولید بومی دارند.

خواست‌های نظامی

1. ساختن بمب اتمی ایرانشهری: ما هیچ یک از کشورهای صاحب بمب اتم را خطری وجودی برای خود تلقی نمی‌کنیم، مگر آمریکا و اسرائیل. پس بمب اتمی ایرانشهری یک چرابود و علت وجودی روشن و ملموس دارد: خطر هستی شناختی‌ای که از سوی اسرائیل و آمریکا هماره نسبت به ما وجود داشته و کسان به کرّات ایرانزمین را تهدید به نابودی فیزیکی کامل کرده‌اند و از بیان روشن آن نیز هراسی نداشته‌اند. با ترامپ این خطر به اوج خود رسیده است. ما از آن رو که بودن و نبودن ایرانزمین را با هیچ چیز و هیچ کس معامله نمی‌کنیم، ساختن بمب اتم ایرانشهری را حق مسلم تمدنی خود دانسته و آن را خواهیم ساخت. جز این، بمب اتمی ایرانشهری بمبی خواهد بود مطلقا، نه آفندی، که پدافندی، و نه ملی، که تمدنی، و از این رو معطوف به دکترین صلح پارسی و همگرایی تمدنی که تمامی مردمان زینده در ایرانشهر تاریخی از آن بهره‌مند خواهند شد، فارغ از نژاد، زبان، و دین.
2. گسترش توان موشکی تا بالاترین سطح ممکن.
3. بومی کردن تمامی سطوح صنعت سپاهی و پدافندی.
4. گسترش همه جانبه‌ی صنعت فضایی.

خواست‌های زیست بومی

1. حل کامل بحران‌های سه گانه‌ی آب، ریزگردها و مرگ جنگل‌ها طی یک برنامه‌ی ضربتی هفت ساله.
2. هماهنگ کردن کلیه‌ی مبانی اقتصادی و صنعتی کشور با زیست بوم و ایجاد یک دکترین اقتصادی-صنعتی نوین مبتنی بر صلح پایدار میان انسان و طبیعت.
3. تأسیس یک فرهنگستان زیست‌بوم جهت شناسائی، ثبت و نگهداری کلیه‌ی انواع گیاهی و جانوری و کانی‌ها در سراسر ایرانشهر.

خواست‌های فرهنگی-دینی

1. برچیدن حجاب اجباری و اعمال تبعیض مثبت نسبت به زنان ایرانزمین تا رفع تمامی ستم‌های حقوقی و فرهنگی هزار و چهار سد ساله.
2. اعمال تبعیض مثبت نسبت به دین‌های آریائی از بهدینی تا مهرگرائی و مانوی‌گرائی و زروانی‌گرائی و مزدکی‌گرائی و بوداگرائی و دیگر دین‌های آریائی، جهت احداث آتشکده و نیایشگاه، تا بازیابی کامل یک پلورالیسم دینی آریائی و رفع تمامی ستم‌های حقوقی و فرهنگی هزار و چهار سد ساله.

در تعریف و چرائیِ لزومِ کودتای آریائی سپاه و ارتش علیه دیوِ دوسرِ روحانیت و روشنفکری

1- ما در بازیابی ایرانشهری، به مثابه‌ی یگانه نیروی مبتنی بر بازیابی دین زرتشت و سیاست کوروش، هماره از کلیت نیروهای نظامی رسمی کشور، فارغ از زمان و مکان پشتیبانی اصولی می کنیم، و مسلما فارغ از این که چه کس یا کسانی و با چه اعتقادات مذهبی ای صاحبان حکومت وقت باشند. باور استوار و متکی به تجربه‌ی ما این است که چکمه پوشان در ایرانزمین هماره بی کس ترین‌ها بوده اند. از هزار و چهار سد سال پیش تا امروز، تنهاتر از مرد سپاهی در شهر ایران هیچ کس نیست و با هیچ نیروئی آن چنان دشمنی ورزیده نه شده است که با چکمه پوشان، یا آن گونه که مغ توس، فردوسی بزرگ می گفت، سپاهیان و برگستوانوران.

تشخیص ما این است که دو ستون دشمنی با سپاهیان ایرانزمین، که بنا بر تعریف دو ستون دشمنی با خود ایرانزمین نیز به شمار می روند، نهاد روحانیت و نهاد روشنفکری اند که هر دو از گسست قادسیه تغذیه می کنند و علت وجودی خود را در فروپاشی تمدنی ایرانشهر جُسته و نیز یافته اند. هر دو نهاد، همزمان، در ترکیب و چگونگی ساخت و ساز اجتماعی شان دو صنعت مافیائی می باشند که به شیوه‌های گوناگون نیز، هماره از سوی سه عنصر غربی و عبری و عربی پشتیبانی پنهان و آشکار شده و می شوند. مثلث غربی-عبری-عربی هماره به طور اصولی و بنیادین با چکمه پوشان در ایرانزمین عناد داشته و دارد. موضوع نیز ربطی به زمان شاهان پهلوی و یا پس از فتنه‌ی 57 که توسط روحانیت و روشنفکری و حامیان مربوطه متحقق شد نه دارد. دشمنی ایشان، که نمایندگانِ جدیدترِ الِکسندریسم ابراهیمی اند، با قوه‌ی دفاعی ایرانشهر، یک دشمنی پایه ای ست و دارای پیشینه‌ی بلندهنگام تاریخی که ما آن را از پیش از برآمدن هخامنشیان تا تازش الکسندر گجستگ، در سراسر دوران اشکانی و ساسانی تا سقوط تیسفون، و از آن پس تا همین امروز می توانیم ردیابی و اثبات کنیم.

2- ما در میان فرماسیون‌های اجتماعی موجود در ایران، هیچ فرماسیونی ایرانخواهنده‌تر و ایرانپاینده‌تر از نیروهای نظامی نه می شناسیم. همزمان، و در برابر، هیچ تاشه و سازه‌ی اجتماعی ای نیز نه می شناسیم که ایرانستیزتر و ایران بربادده‌تر از روشنفکری و روحانیت مسلمان باشد. کسان می گویند فساد به درون نیروهای سپاهی رخنه کرده است. لیک یاوه‌های دمکراتیک و هیاهوهای اسلام‌خواهانه‌ی کسان برای ما به کل بی ارج است. رویکرد ما این است: 1- فسادِ ادعاییِ رخنه کرده به درون نیروهای سپاهی، اگر هم وجود داشته باشد، هرگز ذاتی نیست، بلکه فسادی ست هدایت شده و ساخته و پرداخته از سوی روحانیت و روشنفکری 2- اگر در میان چکمه پوشان تک و توک به فساد آلوده گشته باشند، لیک کلیت سپاه و ارتش پاک اند. این در حالی ست که روحانیت و روشنفکری در کلیت شان فاسد اند و حاملان بدی و تباهی. ما می توانیم سدها، هزاران، ده‌ها هزاران ارتشی و سپاهی نشان دهیم که جز عشق به میهن و مردم درشان هیچ نه توان یافت. مردانی که با هیچ چشمداشتی تا مرز استخوان خویش در پای این میهن ایستاده اند. لیک یک روشنفکر یا یک روحانی مسلمان در زیر سقف آسمانِ اسلام و تجدد اندر نیست که در پندار و گفتار و کردار اش اندر نگریست و جز دشمنی با ایران و ایرانی دید. روحانیت و روشنفکری بنا بر تعریف سلب ایران و ایرانی اند.

نسبت طبقه‌ی متوسط فرهنگی با نیروهای نظامی: این طبقه با تمامی بی تشخصی برنامه‌مند اش، با همه‌ی ماساچوستی زدگی اش، در امر کریه سپاهی‌ستیزی و عدم تعهد به مفهوم ایرانشهر به گرد پای روشنفکری و روحانیت نیز نه می رسد. واقعیت این است که طبقه‌ی یاد شده، از آن رو که بزرگ‌ترین قربانی روشنفکری و روحانیت است، در نفس اش بی گناه است و ما شکی نه داریم که در یک پیرامون آریائی همینان می توانند در کنار دیگر پیشه‌های کشور نمایندگان راستین تمدن و فرهنگ ایرانشهری باشند.

نسبت کارگران و کشاورزان با نیروهای نظامی: از آن رو که وابستگی‌های تاریخی این دو پیشه به این آب و خاک به مراتب کمتر دچار آسیب شده است، روشن است که ایشان مهر بسیار بیشتری از طبقه‌ی متوسط به چکمه پوشان دارند. در عمل نیز، پیکره‌ی نیروهای سپاهی و ارتشی ایرانزمین را کارگرزادگان و کشاورززادگان اند که فراهم می آورند و نیروهای یاد شده، چه ارتشی و چه سپاهی، هماره از درون این دو پیشه هستند که خود را بازمی آفرینند و نو می کنند.

در یک جمع‌بندی کلی، ما آریائیان، نظامیانِ این سرزمینِ اهورائی را بهترین دوست و همازور، و دوقلویِ خبیثِ روحانیت-روشنفکری را که یکراست سر از زهدان اهرمن برون آورده است، بدترین دشمن هستیم. ما و روحانیت مسلمان، دیو و پتیاره‌ی یکدیگریم آن چنان که ما و روشنفکری. آن جا که روشنفکری و اسلام (/ابراهیمیت) هستند، ما نیستیم، و آن جا که ما ایستاده ایم، هیچ علفِ هرزِ ابراهیمی و الکسندری ای نه می روید.

3- از آن رو که مرزهای حقوقی و امروزین ایران را نه مرزهای حقیقی اش، که مرزهایی می دانیم جعلی و کشیده شده توسط سه عنصر غربی و عبری و عربی، بر این باوریم که چرابود و در نهایت، هدف غائی نیروهای سپاهی و ارتشی کشور پاسداری و پاسبانی تمام قد از مرزهای حقیقی و در یک تعریف کلی، بازیابی آن مرزهاست. نه می توان از مرزهای حقوقی ایران پاسداری کرد، و همزمان از تیمار و نگهداری مرزهای حقیقی اش شانه تهی نمود. این، یک نه-شاید-بود و امر ناممکن است. پس حضور در بیرون از مرزهای حقوقی یک ضرورت تاریخی ست و بیانی روشن از اراده‌یِ آریائیِ معطوف به حقیقتِ تمدن ایرانشهری؛ و ما در این بُنِشت و اصل راهبردی شکی نه داریم: بازیابی مرزهای حقیقی ایرانشهر به عنوان هدف غائی و وجودی نیروهای سپاهی و ارتشی کشور، نیاز به دو گونه زور و نیرو دارد: 1- زور و نیروی نرم، که از دین و فرهنگ تا اقتصاد و صنعت را شامل می شود 2- زور و نیروی سخت، که برایندی‌ست از حضور امنیتی و نظامی ما در سراسر مرزهای یاد شده.

همزمان، شرطِ کافیِ آسیب ناپذیریِ قطعی ایرانشهر در برابر دشمنان عدیده اش، دستیابی به «بمب اتمی زرتشتی» است که بدان در متون دیگر پرداخته ایم. متذکر می شویم که در یک ایران زرتشتی و بازگشته به آتش مقدس هیچ سد حقوقی و حقیقی ای برای ساختن بمب اتمی زرتشتی و تأمین امنیت تمدنی ایرانشهر وجود نه خواهد داشت و ما، در طی یک همه پرسی، – که مطمئنیم اکثریت مطلق ایرانیان با پیروی از میهن پرستی ژرفی که در میان ایشان است به آن رای مثبت خواهند داد-، این خواسته و همزمان نیاز امنیتی کشور را متحقق خواهیم کرد.

4- نسبت دین زرتشت با نیروهای نظامی: نسبت مزدیسنی با نیروهای نظامی همان نسبتی ست که این دین اهورائی با کلیت ایرانشهر دارد: نسبت ایجابی. پس طبیعی ست که دین زرتشت یگانه دین حامی نیروهای نظامی ایرانزمین در سراسر جهان باشد، و این نیز طبیعی ست که همه‌ی دیگر دین‌ها، آن چنان که همه‌ی دیگر بی-دینی‌ها و هرهری مسلکی‌ها، دشمنان تعریف شده و همزمان به طور تاریخی منکران و سالبان اثبات شده‌ی سپاهیان و ارتشیان ایرانزمین اند. نمونه وار، خودِ برامدنِ اسلام به عنوانِ شاخه‌یِ سومِ جهودیت، فارغ از کمکی که مسیحیت (جهودیت دوم) و نیز نیروهای رومی به او رساندند، اصولاً با شکست نیروهای ارتشی ایرانزمین است که در صحنه‌ی تاریخ جهان ظهور به هم می رساند و آشکار است که بدون قادسیه و جلولاء و نهاوند هرگز چیزی به نام اسلام متحقق نه می شد. پس اسلام، بنا بر حکم تاریخ، سلب وجودی سپاه ایرانشهری ست.

از دیگر سو، بنابر هویت تاریخی تمدن آریائی که پیش از هر چیز مبتنی بر دین، خرد مغانی، و رابطه‌ی وجودی با ذات مقدس باری تعالی ست، ما در ایرانزمین، از کیومرث تا یزدگرد، و از سپاه بابک و مازیار و مرداویج تا همین امروز، سپاه بی دین و ایمان نه می توانیم داشته باشیم. این را نیز می دانیم که اسلام در هر نوع اش، چه در نمود سنی، شیعی یا بهائی، هماره سلب ایرانشهر بوده و هست، آن چنان که کلیت ابراهیمیت، هم نیز آن چنان که تمامی ایدولوژی‌های مبتنی بر سکولاریسم و بی بند و باری ایمانی. لاجرم، در برابر ما، یک گزینه بیش اندر نه می ماند: سپاه ایرانزمین یعنی دین ایرانزمین و دین ایرانزمین یعنی سپاه ایرانزمین. هم از این روست که ما هماره گفته ایم آن آتشی که تنور ارتش و سپاه را گرم نگه داشته است نه روضه‌ی روحانیت فاسد، مرتجع و انسان‌ستیز حجازی، که آتش زیر خاکستر اشو زرتشت سپیتمان، پیامبر بی همال ذات مقدس اورمزد است و لاغیر.

5- نقش مخرب شیعه در بازیابی مرزهای حقیقی ایرانشهر: بر خلاف تبلیغات روشنفکری و روحانیت، و بر خلاف آن چه که رسانه‌های گلوبالیسم جهانی با تبلیغ شیعی گری سعی در القای اش دارند، ما بر این باوریم که عنصر شیعه در جهت بازیابی مرزهای حقیقی ایرانشهر، نه تنها کمک نیست، بلکه نقش سد در سد بازدارنده دارد و یک ترمز تمدنی به شمار می آید. ایدولوژی اهرمنی شیعه و روحانیتِ به ذات فاسدِ برآمده از او، به عنوانِ رفیق گرمابه و گلستان و شریکِ وجودیِ روشنفکریِ به همان سان تباهی آور و ایرانزُدا، و هر دو، به عنوان ستونِ پنجمِ مثلثِ غربی-عبری-عربی، بنا بر تعریف و بنا بر کارنامه‌ی عینیِ نظری-عملی شان، نافی دین و هویت آریائی اند. ایشان از اهورامزدا و اشو زرتشت به همان اندازه متنفر اند که از کوروش و داریوش و یک موی محمد و علی و تامس هابس و زیگموند فروید را به سد چون کوروش و داریوش و بزرگمهر و جاماسپ، بلکه به کل ایران نه می دهند، همانگونه که بارها و بارها خودشان متذکر شده اند. چنین آلیاژ دوزخی ای، هرگز، نه می تواند و نه می خواهد گامی در ارتقاء مقام ایران و ایرانی بردارد.

در همین راستا، هیچ گاه هیچ عنصر ابراهیمی ای، فارغ از جهودیت و مسیحیت و اسلامیت و بهائیت، نه می تواند پشتیبان و حاملِ امرِ مقدسِ آریا باشد. چهار ایدولوژی یاد شده یا جهانشمول اند و یا سامی محور، در هر دو حالت، ضد آریائی اند. هم از این رو، آن چه که باعث شده است تا ما امروز با فاصله‌ی بسیار زیاد زیر سقفِ توانائی‌هایِ بالقوه‌ی خود به زییم و شاهد به هدر رفتن پیوسته‌ی انرژی مردم و میهن خویش باشیم، در کنار مافیای روشنفکری، یکی نیز ایدولوژی حجازی شیعه و روحانیتِ انگل-زیوِ او بوده است که نزدیک به چهار سد سال است جای ایدولوژی به همان اندازه بیگانه‌ی سنی را در امر ایرانستیزی و تخلیه‌ی تمدنی ایرانشهر گرفته است.

 ایران، در کاربرد تمدنی و موسع این مفهوم، تنها زمانی می تواند شکوه گذشته و فرّ گم شده‌ی خویش را بازیابد که مرد و زن ایرانی به درگاه ایزدان آریائی نماز برند، فرقی نه دارد آیا در مزار شریف، شیراز و اسپهان، خجند و مرو، یا که بغداد و حلب. آن کس که به سوی حجاز کمر خم می کند، هرگز و هرگز نه می تواند یک ایرانی حقیقی باشد، او یک تبعه‌ی عرب است و نه بیش. ما می دانیم که یک مسلمان، هر اندازه که نیز تظاهر به استقلال کند، در عمل و نظر، در ژرف‌ترین لایه‌های هستی خویش، تبعه‌ی عرب است، به مفهوم تبعه‌ی حجاز، و در این، هیچ گونه تردیدی نیست. لاجرم، برون رفتن همه سویه از این تبعیت حجازی که کهن‌ترین بن بست تمدنی ماست، پیش شرط لازم هر گونه بازیابی مفهوم مقدس ایرانشهر است. پیش شرط کافی اش بازیابی سنت مغان و پیوستن به همان آتش مقدسی ست که مغ شیراز، حافظ بزرگ، از نامیرائی و جاودانگی اش یاد کرده بود: “از آن در دیر مغان ام عزیز می دارند/ که آتشی که نه میرد همیشه در دل ماست”.

و روشن است، ملتی که زرتشت را دارد هرگز نیازیش به موسی و عیسی و محمد و بهاء الله نیست؛ و به راستی که آن مردم را که اوستا و زند به دست اندر است چه نیازی به تورة و انجیل و قرآن و کتاب اقدس؟ ما، آریائیان، در امر دین و یزدان شناسی از هر روزن خود-بَس هستیم و بی نیاز از هر کس. نه تنها خودبسائیم، که چنان که اهل فن می دانند، این دیگران هستند که بی ما نه توانند و نه ما، بی ایشان.

بنابراین، بازیابی استقلال و آزادی تمدنی ما بی بازیابی استقلال و آزادی دینی مان، و این یعنی گذار از سامی گرائی دینی به آریائی گرائی دینی، میسر نه خواهد بود. از زندان تاریک ابراهیمیت بی هیچ اما و اگری برون باید رفت و ما این استقلال را در سراسر مرزهای حقوقی و حقیقی ایرانشهر، که در یک نگاه حداقلی کلیه‌ی سرزمین‌هایِ ایرانِ زمانِ قاجار در پیش از نبردهای ایرانی-روسی را دربرمی گیرد، باز خواهیم یافت، به هر بهائی. مرزهای ایران تغییر باید کنند، و تغییر خواهند کرد، رو به جلو، رو به حقیقت مغفول مانده زیر آوار زمان.

در این مهم، زرتشتی شدن نیروهای نظامی و چکمه پوشان ایرانزمین تعیین کننده‌ترین عامل پیروزی ما به شمار می رود، و هم از این رو، ما در بازیابی ایرانشهری که مرکزیتِ فرهنگی-نگرشیِ کلیه‌یِ نیروهای آریائی را فراهم می آورد، فرای پشتیبانیِ اصولیِ زبریادمان از سپاهیان و برگستوانوران، گرانیگاهِ نبردِ درون-تمدنی خود را نیز نه بر روی کارگران، کشاورزان یا طبقه‌ی متوسط فرهنگی، که بر روی غنی سازیِ دینیِ نیروهای نظامی متمرکز کرده ایم. اولویت ما فقط و فقط نیروهای نظامی هستند و بس. بی تردید، ایرانزمین برای بازیابی جایگاه بایسته‌ی خود در جهان، فرای قدرت نرم آریائی، نیاز به یک هسته‌ی سخت آریائی نیز دارد و ما هیچ هسته‌ی سختی که سخت‌تر از یک ارتش بهدین و آریائی باشد، نه می شناسیم.

 6- تعریف کودتای آریائی و چگونگی ضدیت روشنفکری و روحانیت با کودتای یاد شده: کودتای آریائی یعنی تبدیل شعار “ما آریائی هستیم عرب نه می پرستیم”، به واقعیت حقوقی و فرهنگی؛ و این خود، یعنی خلع ید کامل از دیوِ دو سر و مافیای دوگانه‌ی روحانیت و روشنفکری. توابیت تمدنی باید متوقف، سکان دینی کشور به مغان، و سکان فرهنگی کشور به الیت فکری آریائی بازگردد. مهندسی عملیاتی این تغییر نیز بر عهده‌ی نیروهای نظامی است و بس؛ و ما بررسی کرده و می دانیم که آن نیروئی که در شهر ایران سر روحانیت حجازی را قطع و پرونده‌ی قادسیه را مختومه اعلام کند، به همان اندازه که از روزن دینی تبدیل به بهرام ورجاوند تمدن ایرانشهری می شود، به همان اندازه نیز از همان فردای اعلام آزادی، از سوی عمده‌ی ساکنین ایرانزمین مورد قدر دانی ای با ابعاد تاریخی قرار می گیرد. ناخرسندان از این بازگشت به جز انگشت شماری از روشنفکران حرفه ای نه خواهند بود که مسلما نقشی در حیات اجتماعی ما بازی نه خواهند کرد.

لیک بی شک اهرمن نیز بیکار نه می نشیند و هم از اینرو، فرزندان اش، یعنی روشنفکری و روحانیت، از دو جهت در دشمنی با این استقلال‌گرائی تمدنی وارد میدان می شوند، کما این که هم اکنون شده اند: روشنفکری از راه سکولاریسم و لیبرالیسم و دمکراسی و هرهری مسلکی‌های مشابه، روحانیت از راه استوارتر کردن بندهای حجازی و ژرفا بخشیدن به تبعیت ایمانی از عرب که همان ایدولوژی اهرمنی شیعه و سرسپردگی به حجاز باشد. این قیچیِ دو لبه که باید آن را یک «توابیت مضاعف تمدنی» نامید، در بُعد وسیع‌تر اجتماعی نیز از سوی کسان به کار گرفته می شود و برای نمونه، ما می بینیم که طبقه‌ی متوسط فرهنگی و لایه‌های متمول اجتماعی از یک سو زیر ستم حقوقی-قضائیِ ارتجاع فرهنگی شیعه قرار می گیرند تا به کل از ایمان و خدا و دین گریزان شوند، و از سوی دیگر، زیر کوبش مداوم هرهری مسلکیِ دمکراتیک و بی ایمانیِ سکولارمآبانه‌ی روشنفکری به سر می برند. نتیجه روشن است: تخمیر فرهنگی و تبدیل شدن به یک توده‌ی بی تشخص که بیگ مک خواری فرهنگی مخرج مشترک ایشان است. آشکار است که تنها از طریق گرمای آتش مقدس است که می توان جلوی این خونریزی تمدنی مستمر را گرفت و هم طبقه‌ی متوسط را از خلاء ایمانی اش نجات داد و هم دیگر اندام‌های اجتماع را از زیر فشارهای گوناگون فرزندان اهرمن برون آورد؛ و باز نیز بی نیاز از تاکید است که امنیت پایدار آتش مقدس جز با یک کودتای آریائی، – همان کابوس مشترک روحانیت و روشنفکری-، دست یافتنی نیست.

7- نسبت زرتشتی‌گری با نیروهای شیعه‌ی عرب زبان و دیگر آریائیان پنهان و گم شده‌ی منطقه: نگاه ما به منطقه مبتنی بر گوهره و زیرساخت تمدنی منطقه است و ما هرگز اجازه نه می دهیم که ظواهر مدرن و جدید التأسیس منطقه که قسمت عمده شان عوارض تمدنی هستند و نه جواهر تمدنی، داوری و حس ما را نسبت به منطقه و مردمان اش که فارغ از گویش و دینِ بیگانه نمایِ کنونی شان، همخون و همنژآد ما هستند دچار اشتباه و خطا کند. با تکیه به یک چنین رویکرد زیرساختگرایانه ای ست که ما کلیه‌ی نیروهای شیعه‌ی عرب زبان را، و بسی بیشتر از ایشان را، ژرفنای راهبردی تمدن آریائی می دانیم و بر پاسبانی و پاسداری از ایشان تاکید می کنیم. از روزن تمدنی، اینان کسی نیستند جز ایرانیان عرب زبان شده.

لیک در یک نگاه کلی، کم و بیش تمامی ساکنین ترک زبان شده‌ی آسیایِ کوچکِ هخامنشی و کاپادوکیه‌ی بزرگ نیز که امروز کمابیش ترکیه می نامند اش، همان اندازه آریائی اند که کُردزبان‌های آن جا، که از الف تا یای شان ایرانی است، یا عرب زبان‌های سوریه و لبنان، که عمده شان ایرانیان عرب زبان شده‌ی کرانه‌های دریای سپید یا آریائیان لوانت اند. قسمت اعظم مردم منطقه‌ی یاد شده که بخش غربی ایرانشهر را شامل می شود، ایرانیان هیتیت و کاسی و ماد و سکائی و پارسی و ارمنی هستند که طی چندین گسست تمدنی بخشی از ایشان زبان خویش و کلیه‌ی ایشان، دین خویش را از کف داده اند. تنها کسانی که تا همین آغاز قرن گذشته دین کهن مزدیسنی را نگه داشته بودند، از قضا، ارمنیان زرتشتی بودند، معروف به «فرزندان خورشید»، که ایشان نیز در نسل کشی پایانی عصر عثمانی به کل نابود شدند.

بر همین پایه است که ما جنگ کُرد و ترک و عرب و ارمنی را که استعمار ابراهیمی-دمکراتیک بدان دامن می زند، از پایه جنگی مصنوعی و دشمن‌ساخت می شناسیم. خرد مغانی و آتش مقدس زرتشت ریشه‌ی تمامی این دشمنی‌ها را می سوزانند و با بازگشت اهورامزدا به سپهر تمدنی منطقه، عشق به میترا و آناهیت و بهرام و زروان باری دیگر «عشق مشترک» تمامی تیره‌های آریائی خواهد شد. اگر ابراهیمیت و دمکراسی و ناسیونالیسم دروغین زمینه ساز «نفرت مشترک» بوده و هستند، آریائیگریِ تمدنی و مغانی گرائی دینی و سیاسی زمینه ساز «عشق مشترک» خواهند بود و ما این عشق را بازخواهیم یافت.

لیک در مقطع کنونی و در کوتاه مدت، اولویت اینزمانی ما پشتیبانی بنیادین از نیروهای غیر سنی است، فارغ از این که شیعه باشند، مسیحی، دروزی، ایزدی و یا هر فرقه‌ی دیگر. الکسندریسم ابراهیمی و گلوبالیسم جهانی می کوشند سلطه‌ی خود را بر منطقه از دو طریق اعمال کنند: 1. از طریق دامن زدن به نبرد میان شیعه و سنی 2. از راه ایجاد نفرت میان پارس‌ها از یک سو، و ترک‌ها و عرب‌ها از سوی دیگر. با زرتشتی شدن نیروهای ارتشی و سپاهی که در نفس اش به معنی «برون رفتن ایران از مدار حجاز» و «بازگشت به مدار تیسپون» است، بخش بزرگی از این دشمنی مصنوعی و اهرمن ساخته به طور طبیعی منتفی می گردد. دعوای شیعه-سنی یک دعوای درون-اسلامی و درون-ابراهیمی ست، با خروج ایران از ابراهیمیت، بهانه‌ی وجودی این دشمنی کور و بی مورد تا میزان قابل ملاحظه ای بر طرف می شود. کسان تا به خواهند خود را آرایشی نوین داده و به جای جنگ شیعه و سنی جنگ اسلامیت و مجوسیت را زنده کنند، بازی را به کل باخته و میدان را واگذار کرده اند.

همزمان، نقش نیروهای پیرامونی نیز، چون چین بودائی، ژاپن شینتو، روسیه‌ی ارتودوکس، هندوستان هندو، و اروپای کمابیش لامذهب را نه باید از نگر دور داشت: تمامی نیروهای یاد شده از یک ایران زرتشتی و بازگشته به آتش مقدس به دلایل گوناگون پشتیبانی می کنند و حتا در بدبینانه‌ترین حالت نیز، از دشمنی علنی خودداری می ورزند. از سی ان ان تا فاکس نیوز، ما هیچ رسانه‌ی گلوبالیستی را نه خواهیم دید که به تواند علیه خروج ایرانیان از اسلام و بازگشت به آتش مقدس زرتشت تبلیغ منفی کند و ما را زیر تحریم اقتصادی و سیاسی و فرهنگی برد.

حال، یگانه پرسش مهم و عملیاتی ای که می ماند این است: نیروهای عرب زبان شیعی و علوی و دروزی و غیره چه واکنشی در برابر این تغییر پارادایم تمدنی و گذار ایرانیان از ابراهیمیت به زرتشتیت نشان می دهند؟ آیا آن‌ها به دامن سنی‌ها و اسرائیلی‌ها و آمریکائی‌ها خواهند رفت و ما بازوهای خود در منطقه را از دست خواهیم داد؟ پاسخ کاملا روشن است: هرگز.

نخست آن که نیروهای شیعی هیچ گزینه ای جز ایران نه دارند، فارغ از این که ترکیب دینی حاکم بر ایران چه باشد. بُریدن از ایران به مثابه‌ی نابودی بی قید و شرط ایشان به دست نیروهای متخاصم غربی-عبری-عربی خواهد بود. به عبارت دیگر، پیوند نیروهای یاد شده با تهران، پیوندی مبتنی بر یک نیاز راهبردی و هستی شناختی ست و نه لزوما دینی. از سوی دیگر، یک ایران زرتشتی نیز هیچ ابایی از پشتیبانی از نیروهای یاد شده نه دارد. نخست از آن رو که ما ایشان را آریائیان عرب زبان شده می دانیم، دو دیگر به این دلیل ساده که: همانگونه که ساسانیان از تیره‌های عرب زرتشتی و مسیحیِ نستوری و جهود علیه رومیان پشتیبانی می کردند، ما نیز از همپیمانان غیر زرتشتی خود حمایت خواهیم نمود.

طبیعی ست که تکرار اشتباهات ساسانیان را نه خواهیم کرد و در یک فرایند میان مدت، با حضور مقتدرانه‌ی نیروی نرم فرهنگی مان، تمامی تیره‌های آریائی منطقه را به بازگشت به دامن آتش مقدس دعوت خواهیم نمود؛ و مسلماً گزینش نهائی بر خود ایشان است. لیک گزینش هر چه باشد، پشتیبانی ما از نیروهای شیعی و هر نیروی دیگر که قابلیت همسوئی با ایرانشهر را دارا باشد، پا بر جای خواهد بود، البته با یک تفاوت عمده با امروز: یک ایران زرتشتی و نیرومند، توانائی‌ها و قدرت مانور بس بیشتری برای حمایت از همپیمانان خود دارد تا یک ایران تحت اشغال اسلام و روشنفکری.

• پیشگفتار
• پوشاک
• خوراک، بنیاد اقتصاد
• بهداشت و تندرستی
• کشت و ورز
• صنعت
• رفاه کشوری
• ایران به مثابه‌ی امر مقدس

یکی از اصول اقتصادی دولت آریایی خارج کردن سد در سدی پول نفت و گاز از بودجه‌ی سالانه‌ی کشوری‌ست، آن هم از همان فردای تشکیل حکومت آریایی، که مبتنی بر فلسفه‌ی سیاسی مغان، یعنی فرمانروایی امر نیک خواهد بود. ایرانیان هزاران سال تاریخ دارند و به گواهی همان تاریخ، هزاران سال با سرافرازی زیسته‌اند و شکم خویش و فرزندان خویش را سیر کرده‌اند، همه، بی قطره‌ای نفت و یا گاز. لیک سد و اندی سال است که نفت و سپس گاز که باید فقط و فقط به عنوان ثروت همگانی و فرا-نسلی آریاییان بدان نگریست، تبدیل به بنیاد هستی مردمان ما شده است و این، امری است شرم آور و ما با بانگ بلند می‌گوییم: شرم دوران‌ها بر تمامی “اقتصاد دانان” و مسئولان بی‌بُته، تجددزده و از سنت بُریده‌ای که در سراسر این دوران، چه پیش و چه پس از فتنه‌ی 57 هرگز اقدامی اساسی و جدی در جهت بازگرداندن مبانی اقتصاد ایرانزمین به سوی خودگردانی و خودبسایی انجام نداده‌اند، کسان، بردگان نفت بوده‌اند و دیگر هیچ.

از دیگر سو، زالو‌ها و دلالان اقتصادی وابسته به نظام مافیایی اقتصاد جهانی که بیش از سد و اندی سال است در بخش خصوصی و دولتی میهن ما نفوذ کرده و برای به زمین زدن ایرانشهر دست در دست هم نهاده‌اند، با دُشخو کردن مردمان، آنان را به توده‌ای مصرف گرا و از هر روزن ضد تولیدی و ناآفرینشگر تبدیل کرده‌اند. خرج بر دخل و مصرف بر تولید چربیده است و ایرانی از هر روزن در فراسوی داشته‌ها و اندوخته‌هایش می‌زید، چنین است که ایرانی‌ای که روزی وام نمی گرفت و خود را بدهکار نمی‌نمود تا مبادا از سر ناچاری دروغ گوید، امروز بدهکار زاده می‌شود، بدهکار می‌زید و بدهکار درمی‌گذرد.

برآیند این خودکشی اقتصادی و صنعتی و اجتماعی این است: امروز در کشور زرتشت و کوروش، حتا میخ و پیچ را از بیگانه-زمین وارد می‌کنند، و نیز دسته‌ی بیل را! سرزمین جاماسپ حکیم و بزرگمهر به چنان زوال و تباهی فرود آمده است که در آن مرد و زن ایرانی که روزی پارچه‌های‌شان در بازارهای روم و چین به فروش می‌رفت، پوشاک کارخانه‌های چین و بنگلادش و آناتولی را بر تن می‌کنند، و کفش‌های ایتالیا و اسپانیا و پرتقال را.

جمعیت تهران، پایتخت سرطان زده‌ی کشور، به بیش از یک دهم جمعیت کل کشور فراروییده است، جنگل‌ها با شتابی فزاینده به سوی نابودی کامل طی طریق می‌کنند، رودها و دریاچه‌ها یکی پس از دیگری خشک می‌شوند و بیابان‌زایی عامدانه و گسترش زمین‌های فرسوده و بی آب و علف تبدیل به یک صنعت و حرفه‌ی دولتی شده‌اند! خاک کشور را هزاران تن-هزاران تن با دستور بالاترین مقامات حکومتی بار می‌کنند و به عربها می فروشند! شکی نیست، ما در یک اشغال‌شدگی کامل تمدنی به سر می‌بریم.

از این دور باطل اهریمنی تنها با رویکردی قاطع، آشتی ناپذیر و جنگجویانه می‌توان به در آمد؛ با رویکردی از سر تا ذیل آریایی، دقیق‌تر: با یک تأویل مضاعف تمدنی، هم تأویلی یزدان‌شناختی که مبتنی‌ست بر بازیابی حکمت دینی زرتشت و هم تأویلی سیاسی که مشمول بازیابی حکمت سیاسی کوروش می‌گردد. در این میان، اصل، از روزن اقتصادی این است: ایرانی باید آن بخورد که می‌کارد، و آن بپوشد که می‌بافد و به دست خویش می‌سازد. ما باید مسئولیت و خویشکاری در برابر خویشتن خویش را، مسئولیت و خویشکاری در برابر هم-میهن را، مسئولیت و خویشکاری در برابر طبیعت را، از آسمان و زمین ایرانشهر گرفته تا تک تک درختان و قطره قطره‌ی آب‌ها و دانه دانه‌ی شن‌های دشت‌های‌اش، مسئولیت و خویشکاری در برابر خدایان و ایزدان و فرشتگان آریایی را، و در نهایت، مسئولیت و خویشکاری در برابر گذشتگان و هم‌روزگاران و آیندگان‌مان را به هسته‌ی مرکزی خودآگاهی تاریخی مردمان خویش بازگردانیم. در جهت رسیدن به این مسئولیت پذیری مرکب و خویشکاری-آگاهیِ چندین سویه است که نیاز به رژیمی نه تنها غذایی و خوراکی، که به رژیمی معنوی و اخلاقی نیز داریم. ایرانیان ملتی مقدس، زیبا، و بزرگ‌اند، و کوچک‌ترین شک و تردیدی نیست که از این امر گران تاریخی برخواهند آمد و باری دیگر جهانیان را به ستایش خویش واخواهند داشت.

از فردای تشکیل دولت آریایی و به دست گرفتن سکان هدایت کشور از سوی پادشاه نوین، تمامی واردات بخش پوشاکی به کشور قطع می‌شوند. اصل این است: تمامی مارک‌ها و برندهای بیگانه تنها و تنها در شرایطی می‌توانند به فروش کالاهای خویش در کشور ادامه دهند و با مارک‌ها و برندهای بومی رقابت کنند، که از الف تا یای کالای خویش را در کشور و با نیروی ایرانی تولید کنند. این سیاست در زمینه‌ی خوراک و نوشیدنی نیز اعمال خواهد شد. ایرانِ بازگشته به مدار تیسپون فقط و فقط موادی را وارد می‌کند که ۱) برای حیات و بقای اجتماعی انسان ایرانی چشم‌پوش ناپذیرند ۲) تحت هیچ شرایطی در درون کشور یافت نمی‌شوند و امکان تولیدشان نیست.

بنیاد اقتصاد، خوراک است، و این، بنیاد نگاه ماست: بگو چه می‌خوری تا بگویم کیستی. در اقتصاد ایرانشهری تمامی چرخه‌ی خوراک ملی استوار بر آشپزخانه‌ی سنتی آریایی خواهد بود. پدران و مادران آریایی و طبیعت دوست ما به گوشت به عنوان ماده‌ی اولیه‌ی خوراک نگاه نمی‌کردند. یک زرتشتی اگر گوشت نیز می‌خورد، به خوردن گوشت و کشتن جانوران افتخار نمی‌کرد، لیک هماره از خوردن بی رویه‌ی گوشت ابراز بیزاری می‌نمود. ایرانی، به گواه تمامی مستندات تاریخی، به گواهی اوستای مقدس و همه‌ی متون دست اول آریایی، هماره از خوردن گوشت یا پرهیز نموده است و یا اگر چنین نیز ورزیده، پیوسته راه میانه‌روی و خویشتنداری را پیموده است.

این چنین است که بخش عمده‌ی آشپزخانه‌ی آریایی مبتنی بر خوراک‌های گیاهی بوده و هست: گوشت، برای آریاییان امر ویژه بوده است و باری دیگر نیز امر ویژه خواهد شد. ما طی یک برنامه‌ی قاطع و همراه با فرهنگ سازی و آگاهی رسانی دقیق، ایرانیان را نه تنها از بیگ مک خواری فرهنگی و معنوی که حاصل سد و اندی سال تجددزدگی بی‌رویه بوده است، که از بیگ مک خواری اقتصادی و معیشتی نیز خارج خواهیم نمود. دانشمندان و کارشناسان غذایی و آشپزان سنت-آگاه ایرانی طی یک برنامه‌ی مدون مبانی آشپزخانه‌ی آریایی را بازیابی کرده و رسانه‌های ملی و همگانی به بازآموزی آن در سطح کشوری اقدام خواهند نمود. ما نه تنها پندار و گفتار و کردارمان را به مدار تیسپون بازگردانده و آریایی خواهیم اندیشید، آریایی خواهیم گفت و آریایی خواهیم ورزید، که هم نیز آریایی خواهیم خورد، آریایی خواهیم نوشید و آریایی خواهیم پوشید.

در این پهنه رویکرد بازیابی ایرانشهری مبتنی بر بازیابی پزشکی سنتی آریاییان، چه هندی و چه ایرانی، و همزمان، غنی کردن آن به پزشکی نوین است؛ در هر دو پهنه، دانشمندان ایرانشهری از بهترین‌های جهان بوده و هستند. در دولت آریایی تمامی چرخه‌ی بهداشتی از دست دلالان و زالوان داروسازی جهانی خارج شده و ما دیگر اجازه نخواهیم داد تا ذره‌ای سم و زهر وارد بدن فرزندان ایرانشهری گردد. داروخانه‌های امروز چیزی جز زهرخانه و دکان‌های مرگ تدریجی نیستند، این زهرخانه‌ها و مرگکده‌ها را باری دیگر به خانه‌های تندرستی و داروهای نیک تبدیل خواهیم نمود، برای بهتر و درست‌تر و دیرپاتر زیستن یکایک ایرانیان. ایران باید به قطب پزشکی و تندرستی کل جهان بدل گردد.

کشاورزی نه تنها پهنه‌ی نزدیکی آریاییان با بغان و ایزدان، که از مبانی و از گرانیگاه‌های کل هستی آریاییان بوده است و باری دیگر خواهد بود. انسان ایرانی خود شکم خود را سیر تواند کرد و کشاورزی و مهندسی آب‌ها و زمین‌های کشور از مهم‌ترین ارکان اقتصاد آریایی خواهند گشت. پس از فرود آوردن اهریمنان و ضحاکیان از اریکه‌ی قدرت، – که آن را فقط و فقط به دست خود شهروندان آریایی و نیروهای نظامی و ارتشی و سپاهی کشور خود انجام خواهیم داد تا همه‌ی کفتاران و کرکسان و بدخواهان چهار سوی جهان انگشت شگفتی به دندان گزند-، تیمی مجرب از بهترین کارشناسان به شناسایی و اندازه‌گیری آسیب‌ها در حوزه‌ی آب و زمین و جنگل اقدام کرده و یک «برنامه‌ی جنگی» ارائه خواهند نمود، برنامه ای جنگی، چرا که ما در زمینه‌ی آب و کشاورزی و جنگل‌داری در یک موقعیت تماماً جنگی و در آستانه‌ی بودن و نبودن به سر می‌بریم. شرایط جنگی صرفا زمانی پایان خواهد یافت که طبیعت ایران به نقطه‌ی تعادل و پیمان خود رسیده، پویایی خود را باری دیگر بازیافته باشد.

بزرگترین ثروت ایرانی، خودِ ایرانی است. فرهنگ والا، دین نیک اهورایی، خلاقیت و هوشمندی تاریخی آریایی و نیروی انسانی ما ستون‌های پیشرفت و تعالی ملی خواهند بود و ما باری دیگر ایران را به مرکز خلاقیت و آفرینش و هنر و فناوری در سراسر جهان تبدیل خواهیم نمود. طی سه برنامه‌ی هفت ساله ایران به دو چیز دست خواهد یافت: ۱- قوی‌ترین کشور صنعتی جهان ۲- سالم‌ترین و طبیعت-محورترین کشور جهان. در همین راستا، صنعت خودروسازی ایرانزمین در چارچوب برنامه‌ی هفت ساله‌ی نخست سد در سد از نفت و گاز مستقل شده، با خلاقیت مهندسین و فناوران دانای ایرانی که هم اکنون نیز میسر است لیک حاکمان اهریمنی از آن جلوگیری می‌نمایند، به صنعتی برق-بنیاد تبدیل خواهد شد.

اصل در برنامه‌ی بازسازی آریایی، بازسازی ایرانزمین از کرانه‌هایش است. ما ایران را از دورترین کرانه‌هایش به سوی مرکز باز خواهیم ساخت. برای ما اولویت بازسازی، مرکز نیست، کرانه است. تا رسیدن به نقطه‌ی تعادل و پیمان ملی اصل این است: مرکز مهم است، کرانه مهمتر. در این راستا، جمعیت تهران باید طی هفت سال به یک سوم امروزش فروکاهد. ما تمامی اموال نقدی ضبط شده‌ی حاکمان اهریمنی کنونی را که چیزی در حدود پانسد میلیارد دلار تخمین می‌زنیم، صرف پروژه‌ی آبادانی و غنی‌سازی کرانه‌های ایرانزمین خواهیم کرد و برای تمامی تهی دستان و درویشان و بی‌چیزان برنامه‌ای ضربتی در نظر خواهیم گرفت. در پایان هفت ساله‌ی نخست از بیست تا بیست و پنج میلیون خانوار ایرانی، هر خانواده در هر کجای ایرانزمین باید صاحب خانه و همچنین برخوردار از پس انداز بسنده بر پایه‌ی مقیاس‌های یک زندگی شرافت‌مندانه‌ی آریایی باشد.

ایران به مثابه‌ی امر مقدس؛ ایران، به مثابه‌ی گلستان:

سیاوش نِی‌اَم نَه‌ز پری‌زادگان
از ایرانم از شهر آزادگان
که ایران بهشت است یا بوستان
همی بوی مشک آید از بوستان

(شاهنامه، مغ توس)

طی هفت سال نخست بازسازی آریایی، ایران باید تبدیل به گلستان، تبدیل به یک بوستان سرسبز و خرم شود که از جای جایش بوی مشک برآید و بانگ شادی کودکان و نوای خنده‌ی پیران و آوای سرزندگی و امیدواری جوانانش شنیده شود. ما حج به عربستان و یا هر کشور دیگری را بر تمامی اتباع ایرانزمین قدغن خواهیم کرد و سد‌ها میلیارد هزینه‌ی سالانه‌ی آن را هر سال صرف درخت کاری و ترمیم منابع آبی کشور خواهیم نمود. ما به حج طبیعت خواهیم رفت و گرد طبیعت ایرانزمین طواف خواهیم نمود. امر مقدس، ایران است و بس و استوار بر همین اصل، سرمایه‌ی ایرانی، زمان ایرانی و نیروی کار ایرانی تنها و تنها در راستای آبادسازی و نیک و بهینه‌تر کردن ایران، به مثابه‌ی امر مقدس، صرف خواهد شد.

• پیش درآمد
• سه رونِ (بُعد) زمان
• کلیات سیاست، کدگ‌آماری (اقتصاد) و فرهنگ
• دین نیک و شهریاری نیک
• انسان و ایزد
• دو گونه نیکی
• جهانداری و جهانبانی
• کشورداری نیک و ساختار سیاسی جامعه و جهان
• حق انسان (مرد) و حق طبیعت (چهر)
• عدالت اجتماعی و عدالت طبیعی
• مفهوم آزادی
• مفهوم امنیت نیک
• کدگ‌آماری ایرانشهری
• کدگ‌آماری نیک و گیاه‌خواری
• مفهوم پیمان و پارلمان‌های سه گانه
• شاه و درگاه
• شهریاری نیک و شهریار
• چینش درگاه
• چینش پارلمان‌ها
• انجمن‌ها
• هنرهای شاه نیک
• ایرانشهر و مرزهایش
• زبان ایرانشهر
• نهادها
  

اینجا بشنوید:

باورها و آرمان‌ها

فرارفتن و درگذشتن از ثنویت دمکراسی-دیکتاتوری، یعنی آن چه که مافیای روشنفکری به عنوان هژمون، و به عنوان نظام اندیشگی حاکم بر جهان، به مثابه‌ی تنها دوگانه‌ی ممکن از زیست سیاسی عرضه می‌کند، به باور ما، نخستین گام است به سوی جدی اندیشیدن. در درون ثنویت یاد شده، یعنی دوگانه‌ی دمکراسی-دیکتاتوری، دیگر نمی‌توان اندیشید. همه‌ی راه‌ها به سوی راستی و نیکی و زیبایی، و بدین میانجی، به سوی آزادی و داد، چه در دمکراسی‌ها و چه در دیکتاتوری‌ها، و طبعاً چه در نظام‌های سیاسی آمیخته به هر دو، بسته‌اند. از درون این ماتریس بیرون آمدن، پیش شرط بازیابی آزادی و شرافت است.

آن چه را که امروز انکارناپذیر می‌شماریم، این است: همه‌ی نظام‌های حاکم بر کشورها و مردمان، با هر نامی که بر خود نهاده‌اند، در تأمین آن چه که «نیکی پَهلوم» (خیر متعالی/ Transcendental Good) – یعنی نیکی مشترک بشر و طبیعت – می‌نامیم، شکست خورده‌اند. انسان معاصر، یعنی «مردِ ویسخدایِ نوروا» ( انسان دمکرات مدرن/ Homo Modernus Democraticus)، به ویروسی برای خود و طبیعت بدل شده است، و این یعنی، هم ویسخدایی (دمکراسی)، به عنوان پیروزترین دستاورد نظری و عملی بشر از آتن تا واشنگتن، و هم نوروایی (مدرنیته)، به عنوان بسترِ نوینِ زاینده‌یِ دمکراسی، از عصر رنسانس تا روشنگری، و از آن جا تا به امروز، هر دو، به ویروسی برای انسان و طبیعت فرادیسیده‌اند.

جامعه‌ی آرمانی مافیای روشنفکریِ برامده از رنسانس و روشنگری، که کسان خود آن را جامعه‌ی باز می‌نامند و پایان تاریخ و امری بی‌بدیل‌اش می‌انگارند، همه‌ی درهای دوزخ را به سوی بشریت و طبیعت باز کرده است و چیزی دیگر نیست، مگر پایان شرارت آمیز تاریخ؛ و چیون است که امروز، ایستاده بر چکاد دمکراسی و مدرنیته، ناپنداشتنی‌ترین کابوس‌ها به ملموس‌ترین واقعیات فراپیکریده‌اند.

در بیانی موجز، ویسخدایی و نوروایی به دو ستون ایستاده‌اند:

۱. مادیانِ تنوَری (اصل اصالت فردیت/ The Principle of Individulism)
۲. مادیانِ خویشیِ اَ-کرانه (اصل مالکیت بی‌مرز/ The Principle of unlimited Property)

بی این دو، خیمه‌ی دمکراسی فرو می‌پاشد و آسمان مدرنیته، در هم می‌شکند.

با بدل شدن دمکراسی و مدرنیته به ویروس انسان و طبیعت، آن دو اصل یاد شده نیز دیگر معتبر نیستند و ما باید به فکر بدیل‌های دیگری باشیم. پیدایی نامه‌ی زیر، کوششی است ناتمام و آغازین، در جهت معرفی یک دستگاهِ جایگزینِ به-شاید-بود (سیستم بدیل ممکن)؛ دستگاهی که ما آن را، با تکیه به حکمت مغان، نیک‌خدایی (آگاتوکراسی: فرمانروایی امر نیک) می‌نامیم. کار زیر، بر مبانی نیازها و ویژگی‌های جامعه‌ی ایران و دیگر جوامع هندوژرمنیِ شرقی طراحی شده است، لیک هسته‌ی مرکزی آن خصوصیت عام داشته و جهان‌شمول است.

**********

یکی از اصول بنیادین حکمت مغان، آزادی گزینش است، لیک، جامه‌ی کنش بر این آزادی بنیادین پوشاندن نیازمندِ به جا آوردنِ اصلی دیگر است: شناسنامه داشتن و شناس‌پذیر بودن؛ زیرا تا هنگامی که نیروهای اجتماعی به شناسائی روشن و آشکار از خود برنیایند، هر گزینش از سوی هر کس و یا هر نهاد، از آن نیروها، گزینشی است که نه به آگاهی ایستاده است و نه آراسته به آزادی است، بلکه تیری‌ست در تاریکی، و تاریکی، هرگز آزادی نمی‌زاید. از این رو، بازیابی ایرانشهری خویشکاری خود می داند تا خود را، در باورها و آرمان های خویش:

• به ایرانشهر (ایران+کشورهای ایرانشهری)
• به جهان (انیران) به شناساند. آن‌چه که بدین پیدائی-نامه بر زبان می‌آید، گزیده‌ای از باورها و آرمان‌های ماست.

 بینش ما به سه سویه از زمان دوخته است: ۱. گذشته ۲. امروز ۳. آینده

• گذشته: حکمت مغان و بینش آموزگاران نخستین، که به سنت ایرانشهری «پوریودکیشان» (Pōryōdkēšān) خوانده می‌شوند، باورهای بنیادین ما را فراهم می‌آورند، و نیز، آن چه که همه‌ی نیکان جهان گفته‌اند و نوشته‌اند: چرا که نیکی و راستی و زیبایی، به هر زبان و به هر فرهنگی که اندیشیده و گفته و ورزیده شده باشد، باز نیز نیک است و راست و زیبا.
  
  
• امروز: ما جهان امروز را، چه به ایرانشهر و چه به آن چه که در هفت کشور می‌گذرد، برازنده‌ی خود نمی‌دانیم؛ و از آن رو که: الف) آن نیکی‌ای را که برای خود می‌خواهیم، برای دیگران نیز می‌خواهیم و ب) آن‌چه را که شایسته‌ی خود نمی‌دانیم، شایسته‌ی دگر مردمان نیز نمی‌دانیم، دگرگونی بنیادین در سامان و نهاد ایران و جهان را، امری گزیرناپذیر می‌شمریم. پس امروزِ ایرانشهر و جهان باید دگرگون شود.
  
  
  
• آینده: بدین باوریم که آینده‌ی ایران و انیران (هفت کشور) یا آینده‌ای استوار بر راستی و نیکی و زیبایی خواهد بود، و یا اصولاً آینده‌ای در کار نخواهد بود و بشر، اگر بر همین آئین رود که امروز می‌رود، نه از خود نشانی بر جا خواهد نهاد و نه از طبیعت. آینده‌ای را که می جوییم، آینده‌ای‌ست ایستاده بر سه عنصر راستی و نیکی و زیبایی، آینده‌ای، که در آن، انسان و طبیعت که مجموع آن دو را در ادب مغانی، ذیل مفهوم «دام» (dām)، یا «دهشن نیک» (hu-dahišn) می‌شناسیم، در هماهنگی و عشق و آزرم نسبت به یکدیگر به سر برند. به سنت مغان آمده است که قانون اهورامزدا عشق به مردم و هستی است، پس بدین عشق دوگانه و اهورایی است که به مثابه‌ی باور و آرمان، ایمانی استوار داریم و برای گسترش و به پیدائی رسیدن‌اش، می‌کوشیم.

ما معنویت و روح را زیرساخت، و ماده و امر گیتی را، استوار بر امر مینوی می‌دانیم، از این رو: فرهنگ و ایمان را پایه‌ی مهندسی اجتماعی به جا می‌آوریم، چه در امر سیاست و چه در امر کدگ‌آماری. کدگ‌آماری و سیاستی که بر بینش و باور نیک ایستاده نباشد، نه آزادی می‌زاید، نه آشتی و رامش می‌آورد، و نه به آسانی و خواری (رفاه) و نیکی همگانی می‌انجامد. پس نخست، مینو و روان انسان و جامعه است که باید به سوی راستی و نیکی و زیبایی هدایت شود. هنگامی که قلب‌ها و دل‌ها به نیکی در نیکی برای نیکی نتپند، تن‌ها و پیکرها نیز، چه در هیأت فردی و چه در نمود جمعی و همگانی خویش، درست و خوش نباشند.

از این رو: جهت‌گیری کلان ما، دگرگونی گفتار و کردار همگانی به سوی ایمانِ معطوف به نیکی و راستی و زیبایی است: برای خود، و برای دیگری، آن دیگری هر کس که می‌خواهد باشد.

(Vehdēn ud Nēk-xvadāyīh/ The good Religion and Agathocracy)

نیکی، دین ماست، و شهریاری استوار بر نیکی، آن آیین سیاسی ویژه‌ای‌ست که ما آن را بهترین روش در مدیریت و هدایت اجتماعی می‌شناسیم. در سنت، شهریاری نیک، نیکخدایی (آگاتوکراسی) نیز خوانده می‌شود: فرمانروایی امر نیک به دست فرمانروای نیک.

(Mard ud Yazad)

انسان را نه برآیندی از پیشامدی طبیعی و حاصل کنش و واکنش‌های کورِ ماده، که میوه‌ی اراده‌ای متعالی و خواستی ایزدی می‌دانیم و گوهر امر ایزدی را، «نیکیِ نابِ بی مرز» می‌شناسیم. در امر ایزدی، هیچ بدی راه ندارد؛ هر آن چه بد است، ایزدی نیست و هر آن چه ایزدی‌ست، بد نیست. غایت زندگی انسانی را، ایزدی شدن تا جای پنداشتنی می‌دانیم.

نیکی را به دو گونه می شناسیم:

• نیکی انسانی <— نیکی نوع انسان
• نیکی طبیعی <— نیکی طبیعت: جانوران و گیاهان و رسته‌های چهارگانه: آب، باد، خاک، آتش

نیکی انسانی را به دو پاره بخش می‌کنیم:

• نیکی فردی
• نیکی همگانی

در سنت ایرانشهری، اهورامزدا انسان را از میان همه‌ی هستومندان، بیش از همه خردمند، و به میانجی همین خرد، بیش از همه همانند به خود آفریده است، چرا که اورمزد، خداوند جان است و خداوند خرد:

• اهوره: پادشاه هستی، سرور جان و زندگی —> خداوند جان
• مزدا: خرد و دانایی و فرزانگی —> خداوند خرد

هم از این رو، سررشته‌ی فرمانروایی بر دیگر پاره‌های هستی را به دست آن بخش از هستی نهاده است که از همه‌ي دیگر پاره‌ها خردمندتر و به ایزد، همانندتر است: انسان.

پس اگر اورمزد پادشاه همه‌ی آفرینش و هستی نیک است، انسان نیز، پادشاه جهانی است که اورمزد داده است و بر این پایه، اصل فرمانروایی و جهانداری انسان بر طبیعت، ذیلی است از اصل فرمانروایی و جهانداری اهورمزدا بر کل هستی:

• اهورامزدا: پادشاه و سالار همه‌ی هستی
• انسان (نماینده‌ی اهورامزدا): پادشاه و سالار همه‌ی طبیعت

(Gēhāndārīh ud Gēhānpānagīh)

آریاییان بر این باور اند که گوهرِ فرمانروایی و جهانداری، جهانبانی است. —> پاسبانی و پاسداری کردن از جهان، بخشی جدایی‌ناپذیر از گوهر فرمانروایی ایرانشهری است: فرمانروائی، به سان نگهداری نمودن و تیمار کردنِ هستی. بر این پایه، سروری و خداوندگاری انسان بر هستی، نه بر بهره‌کشی از هستی و طبیعت، که استوار بر از خودگذشتگی، فروتنی، مهر، میانه‌روی، و در نهایت، نگهداری پدرانه از هستی است: آنگونه که اهورامزدا، نسبت به انسان و طبیعت پدر است، انسان نیز، به‌سان والاپایه‌ترین فرزند اورمزد در جهان، نسبت به دیگر پاره‌های هستی پایه‌ی پدری دارد؛ و مغان، بزرگترین خویشکاری پدر را، پاسداری و تیمار از جان و روان فرزند و خانواده می‌دانند. بر این پایه، برتری انسان بر طبیعت، نه برتری‌ گوهری، – چرا که در گوهر، همه‌ی پاره‌های هستی هم‌-ارج و هم‌پایه هستند-، بلکه برتری‌ پدرانه و استوار بر به جا آوردنِ امرِ خویشاوندی و هم‌گوهری و هم‌خونی و هم‌سرنوشتی است.

سه گانه‌یِ نیکِ راستِ زیبا، گوهره‌ی حکمت مغان است و ساختار سیاسی جامعه تنها زمانی می‌تواند ساختاری نیک باشد، که این اصل را به جای آورد: فراهم‌آوری و تأمینِ نیکیِ همگانیِ دام—> نیکی دام: نیکی انسان+نیکی طبیعت. هیچ یک از نهادهای دینی، فرهنگی، هنری، اجتماعی، سیاسی، کدگ‌آماریگ، و نظامی، تا زمانی که خویشکاری خویش را تأمین نیکی همگانی دام نه دانند و بدان، در منش و گویش و کنش خویش، نکوشند، از روزن ما دارای حقانیت و مشروعیت نیستند. ملاک و تراز سنجش و داوری ما، تأمین نیکی همگانی دام است به‌سانِ اصلِ همه‌ی اصل‌ها.

این اصل، که آن را پایه و بنیاد فلسفه‌ی شهریاری نیک (آگاتوکراسی) می‌دانیم، هم پهنه‌ی سیاست داخلی، و هم پهنه‌ی سیاست خارجی را دربر می‌گیرد و نیک‌ترین کشور آن کشوری است که در تأمین نیکی همگانی دام، چه در بُعد درونی، چه در بُعد برونی، بهترین کارنامه را دارا باشد.

(Dād ī mard ud Dād ī cihr)

همانگونه که مردمان را بر خود حقی است، طبیعت را نیز بر خود، حقی است و غایتِ حق انسانی، حق طبیعی است. آن جا که حق انسان پایمال می‌گردد، بر طبیعت است که زخم می‌نشیند، و آن جا که حق طبیعت به فراموشی سپرده می‌شود، تیره و دودمان انسان است که بر باد می‌رود.
بر این پایه، حد و مرز مفهومی حق را چنین می‌دانیم: هماهنگی گوهری و ساختاری میان نیکیِ انسانی و نیکی طبیعی.

به همان گونه که تأمین نیکیِ انسان برآیندی است از تأمین نیکی طبیعت، عدالت اجتماعی انسانی نیز نمی‌تواند برآیندی از تأمین عدالت طبیعی نباشد. از این رو، حقوق انسان، بخشی از حقوقی بزرگتر و گسترده‌تر، یعنی حقوق طبیعت است.

مفهوم آزادی در سنت ایرانشهری، مفهومی پایه‌ای است و ما انسان را، در ذات خود، هستومندی آزادکام و گشاده رای، و غایتِ آزادی و آزادکامی را، نیکی می‌دانیم. غایت آزادی، در کنشِ آزاد متحقق می‌شود و آزادترین انسان آن انسان است که از بدی در دورترین بازه و به نیکی، نزدیک‌ترین باشد.

از آن رو که غایتِ نیکیِ انسانی، فراهم آوری و تأمینِ نیکیِ هم‌زمان انسان و طبیعت است، غایتِ آزادی انسانی را نیز، تحقق و تأمینِ آزادیِ انسان و طبیعت می‌شمریم. بر این پایه، اصل «آزادی همگانی دام» را داریم:

انسان + طبیعت= دام: —> آزادی همگانی دام = آزادی طبیعت + آزادی انسان؛ —> آن جا که طبیعت در رنجه است و بربسته به بند، بر انسان است که درشتی و بدی می‌رود. پس، آزادی انسان جز از گذر آزادی طبیعی فراچنگ نمی‌آید و «انسان آزاد»، تنها در «طبیعت آزاد» است که می‌تواند بزید و بپاید.

امنیت یعنی بی‌بیمی، چه، در جایی که بیم باشد، آسانی و شادی و رامش نیست. و ما بی‌بیمی و امنیت نیک را بر سه آیین می‌دانیم:

1. بی‌بیمی فرمانروا از مردم
2. بی‌بیمی مردم از فرمانروا
3. بی‌بیمی مردم از مردم

بی‌بیمی مردم نیز بر دو آیین است:

1. بی‌بیمی فردی
2. بی‌بیمی همگانی

غایت امنیت نیک و بی‌بیمی فرمانروا، تأمین و تحققِ نیکی-و-آزادیِ همگانی دام است و غایت امنیت نیک مردم، چه در کالبد فردی و چه در کالبد همگانی، آزادکامی معطوف به نیک کامی است.

پایه‌ی امنیت نیک، همدلی نیک است، و همدلی نیک بر سه آیین است:

1. همدلی مردم با فرمانروا
2. همدلی فرمانروا با مردم
3. همدلی مردم با مردم

همدینی، الزاماً همدلی نمی‌آورد، لیک، کامل‌ترین نوع همدلی، همدلی میان همدینان است و کامل‌ترین امنیت نیک، امنیتِ استوار بر همدلیِ همدینانه. بر این پایه، ما غایت امنیت نیک را به دو گونه می‌شناسیم:

گونه‌ی بسنده: ۱) همدلی مردم با فرمانروا ۲) همدلی فرمانروا با مردم ۳) همدلی مردم با مردم

گونه‌ی پسندیده: ۱) همدلی مردم با فرمانروای همدین ۲) همدلی مردم با مردم همدین

در وجه هستی شناختی، همدلی را به دو آیین می‌شناسیم: ۱) همدلی کامل ۲) همدلی عالی

همدلی کامل همدلی میان انسان و انسان است و همدلی عالی، همدلی میان کل انسان و کل طبیعت.

کدگ‌آماری تنها زمانی به رشد هماهنگ میانِ روان و پیکر جامعه می‌انجامد، که استوار بر اصل نیکی همگانی دام باشد. از این رو، کدگ‌آماری در نیکخدایی (آگاتوکراسی)، یعنی کدگ‌آماری نیک، که خود، رفاه و آسانی همگانی دام است. هم‌زمان، پایه‌ی کدگ‌آماری نیک، امنیت نیک است و پایه‌ی امنیت نیک، همدلی، و عالی‌ترین همدلی، همدلی میان کل انسان است و کل طبیعت. ما همدلی عالی را، یعنی همدلی میان کل انسان با کل طبیعت، پیش شرط کدگ‌آماری نیک می‌دانیم. هر نوع رفاه و آسانی، که برآیندی از همدلی عالی نباشد، حامل بدی است.

بگو چه می‌خوری تا بگویم کیستی. به حکمت مغان، دو اصل اخلاقی مهین داریم: 1. اصل زرین 2. اصل سیمین.

اصل زرین چنین است: آن نیک را که برای خود می‌خواهی، برای دیگری نیز بخواه.
اصل سیمین چنین است: آن بد را که برای خود نمی‌خواهی، برای دیگری نیز مخواه.
غایت نیک خواهی، عشق نیک است —> اصل زرین.

نخستین پایه‌ی عشق نیک، نکشتن است —> اصل سیمین.

با در نگر گرفتن دو وجه عشق نیک، که هم در بردارنده‌ی اصل زرین است و هم اصل سیمین، و با در نگر گرفتن اصل همدلی عالی (—> همدلی کل انسان با کل طبیعت)، که پیش شرط کدگ‌آماری نیک می‌باشد، عشقِ نیکِ انسان به طبیعت را بنیاد کدگ‌آماری نیک می‌دانیم.

پیش شرط عشق نیک را نکشتن شناختیم، بر این پایه، نکشتن دام، شرط لازم کدگ‌آماری نیک است و گیاه‌خواری، نزدیک‌ترین شیوه‌ی ممکن انسانی در امر نکشتن. به دیگر سخن، گیاه‌خواری، وجه عملیِ اصلِ همدلی عالی و از این گذر، پایه‌ی کدگ‌آماری نیک است.

بر این اساس، سه مفهوم کلانِ کدگ‌آماری نیک، یعنی «تولید نیک»، «رشد نیک»، و «توسعه‌ی نیک» را، پایه‌های سه‌گانه‌ی کدگ‌آماری نیک می‌دانیم. تولید، رشد، و توسعه‌ای که معطوف به نیکیِ استوار بر اصلِ همدلیِ عالی نباشد، تولید بد، رشد بد، و توسعه‌ی بد نامیده می‌شود.

(رایگاه rāygāh: پارلمان)

در فلسفه‌ی مغان، مفهوم پیمان، مفهومی بنیادین است و مغان، پیمان را، که میانه روی نیز خوانده می‌شود، و نیز، عدل و عدالت، چنین تعریف می‌کنند: میانه روی و پرهیز از افراط و تفریط.

بر پایه‌ی مفهوم پیمان، آرایش و مهندسی نیک اجتماعی را آرایشی استوار بر پیمان می‌دانیم، در سه بُعد زمانی این مفهوم: تعادل و تراز پدید آوردن میانِ دیروز و امروز و فردا. امروزیان، میراث داران دیروزیان‌اند و بنیادگذاران فردائیان. همان‌گونه که امروز، دانه‌ی کِشته‌ی دیروز را می‌درود و می‌خورد، باید دانه‌‌ای بکارد، تا آیندگان بدروند و بخورند. پس: دیروزیان را بر ما حقی است و ما را بر فردائیان. و حق، در کنار آزادی، پاسخگوئی و خویشکاری می‌آورد. از سوی دیگر، بنا بر اصل تامین نیکی همگانی دام (hamāg-nēkīh ī dām)، همان حقی را که انسان بر خویش دارد، طبیعت نیز بر خویش دارد و بدین پایه: انسان را بر طبیعت حقی است، چنان که طبیعت را بر انسان. پارلمان‌های سه‌گانه جایگاه ساماندهی حقوقی به این ابعاد سه‌گانه از حق به شمار می‌روند و هر یک خویشکاری خویش را دارند:

• پارلمان نخست: پارلمان امروزیان
• پارلمان دوم: پارلمان آیندگان
• پارلمان سوم: پارلمان طبیعت

خویشکاری هر یک از پارلمان های سه‌گانه، تأمین نیکی همان بُعدی از هستی است که بدان نامیده شده‌اند:

• خویشکاری پارلمان نخست: تأمین نیکی همگانی دام از روزن امروزیان
• خویشکاری پارلمان دوم: تأمین نیکی همگانی دام از روزن آیندگان
• خویشکاری پارلمان سوم: تأمین نیکی همگانی دام از روزن طبیعت

تنها قوانینی وجه اجرایی دارند که از سوی هیچ یک از پارلمان‌ها سپوخت (وتو) نشده باشند، به دیگر سخن، هر یک از سه پارلمان نسبت به دو پارلمان دیگر، دارای حق سپوخت یا وتو هستند.

ویمندِ (تعریف) شهریاری نیک، که در سنت مغان، «نیکخدایی» نیز خوانده می شود، این است: فرمانروایی استوار بر نیکی توسط فرمانروای نیک. ما شاه را میانه‌ی انسان، ایزد و طبیعت می‌دانیم و جامعه‌ی نیک (Good Society) را آن جامعه‌ای می‌دانیم که شاه نیک (Good Ruler) بر آن، بر پایه‌ی دادِ نیک (Good Law)، فرمان راند.

درگاه، بازوی اجرایی شاه است برای به انجام رساندن نیکی و این بازو زمانی پا به میدان می‌نهد، که سه پارلمان:

1. از رسیدن به «همرائیِ نیک» ناتوان باشند.
2. قوانینی را به ثبت رسانند که استوار بر اصل نیکی همگانی دام نباشند.

بر این پایه، شاه، که به حکم قانون: ۱) فرمانده‌ی کلیه‌ی نیروهای سپاهی و امنیتی و ۲) هم بُردارِ (حامل) جنگ است و هم بُردارِ رامش (صلح)، نسبت به همه‌ی قوانین، حق وتو دارد و می‌تواند از اجرای قانون، حتا اگر از سوی سه پارلمان به ثبت رسیده باشد، پیشگیری کند. در چنین ایستاری، شاه، از راه درگاه، قانون را باری دیگر برای بازبینی به پارلمان‌ها بازپس می‌فرستد. در صورتی که قانون یاد شده، پس از بازبینی، باز نیز از سوی درگاه و شاه پسند نشود، شاه می تواند آن قانون را، به همراه طرح پیشنهادی خود از آن قانون یاد شده، به میانجی درگاه، به همه‌پرسی گذارد. نتیجه‌ی همه‌پرسی، هر چه باشد، قانون است.

شهریاری نیک (نیکخدائی/آگاتوکراسی)، برچیدنی نیست، آن چه برداشتنی است، شاه است.

امر پادشاهی، از شاه (مرد/زن) به فرزند (پسر/دختر) و یا هر فرد برگزیده شده از سوی شاه می‌رسد. اگر شاه فرزندی نداشته باشد، آزاد است که فرزندی از میان خاندان را برگزیند، و یا، هر فردِ دیگری را، به گزینش خویش. نخست پس از مرگ شاه است که نام فرزند/فرد برگزیده برای شاهی آشکار می‌شود. شاه نوین سه سال از هر گونه برکناری مصون است.

هر یک از پارلمان‌ها می‌توانند، پس از گذشت سه سال از تاج‌گذاری هر شاه، با سه چهارم مجموع رای خود، خواستار برکناری شاه شوند. در صورت همرائی هر سه پارلمان، -سه چهارم رای همه‌ی پارلمان‌ها-، برکناری شاه به همه پرسی نهاده می‌شود. نتیجه‌ی همه‌پرسی، قانون است.

با برکنار شدن شاه، درگاه، شاهی نو پیشنهاد می‌کند و اگر سه پارلمان با مجموع رای پنجاه و یک درسد، پیشنهاد درگاه را پذیرفتند، فرد پیشنهادی، شاه است. اگر شاه از سوی پارلمان‌ها پذیرفته نشود، درگاه می‌تواند:

1. شاه پیشنهادی خود را به همه‌پرسی گذارد.
2. شاهی دیگر پیشنهاد کند. در صورت به همه‌پرسی گذاردن شاه، نتیجه‌ی همه‌پرسی قانون است. در صورت رای نیاوردن شاه در همه پرسی، درگاه، شاهی دیگر را پیشنهاد می‌کند. این فرایند سه بار انجام می‌شود. بار چهارم، درگاه، خود شاه را برمی‌گزیند و پادشاهی آن شاه، قانونی است.

درگاه از دوازده تن فراهم آمده است:

1. سالار دبیران (ایران دبیربد Ērān-Dibīrbed: پیشه‌ی سوم)
2. سالار خردمندان (ایران خِرَدبد Ērān-Xradbed : فرزانگان فرزانه/حکیم الحکما)
3. سالار کدگ‌آماری‌دانان (ایران کَدآماربد Ērān-Kadāmārbed : پیشه‌ی سوم)
4. سالار کشاورزان (ایران واستریوشانبدĒrān-Vāstaryōšānbed : پیشه‌ی سوم)
5. سالار ارتشیان (ایران اسپهبدĒrān-Spahbed : پیشه‌ی دوم)
6. سالار موبدان (موبدان موبد/ایران مغانبدĒrān-Mōvānbed/Mōvbedān-Mōvbed : پیشه‌ی نخست)
7. سالار هوتُخشان (ایران هوتخشبدĒrān-Hutuxšbed : پیشه‌ی چهارم)
8. سالار زنان (ایران ناریگانبد Ērān-Nārīgānbed)
9. سالار دامان (ایران چهربد Ērān-Cihrbed : سالار طبیعت)
10. سالار آیندگان (ایران زُروانبدĒrān-Zurvānbed)
11. سالار درگذشتگان (ایران رستگانبدĒrān-Ristagānbed)
12. سالار کودکان (ایران زهانبدĒrān-Zahānbed)

همه‌ی هموندان درگاه از سوی شاه برگزیده، یا برکنار می‌شوند.

• پارلمان نخست (امروزیان): نمایندگان مردم که همه با رای مردم برگزیده می‌شوند.
• پارلمان دوم (آیندگان): نیم از سوی مردم، نیم از سوی شاه برگزیده می‌شوند.
• پارلمان سوم (طبیعت): نیم از سوی مردم، نیم از سوی شاه برگزیده می‌شوند.

انجمن دانایان

هفت تن از میان دانایان کشور: سه مرد و چهار زن. خویشکاری انجمن دانایان که با رای درگاه برگزیده می‌شوند، راهنمائی شاه و درگاه است.

انجمن بزرگان

هزار تن از بزرگان و برافراشتگان کشوری. پانسد مرد و پانسد زن. هشت سد تن، هر پیشه دویست تن، از سوی چهار پیشه برگزیده می‌شوند. پیشه‌ی اول: موبدان؛ پیشه‌ی دوم: ارتشیان؛ پیشه‌ی سوم: واستریوشان (کشاورزان و دبیران و نویسندگان و پزشکان و دانشمندان)؛ پیشه‌ی چهارم: صنعت‌گران و بازرگانان؛ دویست تن دیگر، سد تن از سوی درگاه و سد تن از سوی انجمن دانایان.

خویشکاری انجمن بزرگان نگهداری از فرّ دین و کیان کشور است و راهنمایی شاه و درگاه و پارلمان‌ها.

انجمن جوانان

هزار تن از جوانان کشور. پانسد پسر و پانسد دختر. میان پانزده و بیست و پنج سال که از میان برگزیدگان دبیرستان‌ها و دانشگاه‌ها و آموزشگاه‌ها از سوی خود جوانان برگزیده می شوند. خویشکاری انجمن جوانان راهنمایی شاه و درگاه در امر جوانان است.

(The Virtues of the Good King)

شاه، چون خورشید است و خورشید، چنان که نزد مغان می‌شناسیم، چشم اهورامزدا است. بدین پایه، شاه، خویشکاری‌ای خورشیدی و اورمزدانه دارد: عشق بی مرز به مردم، کشور، و طبیعت. همزمان، شاه نیک، برآیندی باید باشد از هر چهار پیشه: هم پارسایی پیشه‌ی نخست، هم دلاوری پیشه‌ی دوم، هم نیک خردی پیشه‌ی سوم و هم جهانگرایی پیشه‌ی چهارم.

هنرهای شاه نیک را چنین می شناسیم:

1. بهدینی و راست کامی و خردخواهی
2. عشق به مردم و همنوع و میهن
3. گیاه خواری و جانور دوستی و پاسبانی از دام
4. دلاوری و بی باکی و دشمن زداری
5. فروتنی و میانه‌روی و آشتی خواهی
6. خویشتنداری و بخشش و بی کینی
7. دادگری و آزادکامی و آیین مندی

جنبش بازیابی، ایرانشهر را سرزمین میانی اهورامزدا می‌داند و بدین میانجی، مرزهای ایرانشهر را، مرزهایی سپند و اهورایی می‌شناسد. سرزمین ایران، بخشی جدایی ناپذیر از ایرانشهر است، چنان که همه‌ي دیگر شهرها و کشورهای ایرانشهر. همه‌ی کشورهای ایرانشهری هم‌ارجند و همپایه و هیچ پاره را برتری بر دیگر پاره نیست. نیکی، دین ماست و بازیابی نیکی و راستی و زیبایی، برای همه‌ی ایرانشهر و هفت کشور، آیین ما. از این رو، هیچ جدایی گوهری میان پاره‌های تن یگانه‌ی ایرانشهر را به رسمیت نمی‌شناسیم و بازیابی همبستگی و هم‌پیکری ایرانشهری، نقشه‌ی راه ما به شمار می‌رود که به هفت ابزار سخن، توان، خرد، فرهنگ، دین، همدلی و هم‌زبانی به سرانجام‌اش خواهیم رساند.

تیره‌های ایرانشهری را، امروز، چنان که دیروز، زبان‌های گوناگون بوده و هست. پاسداری از یکایک این زبان‌ها، هر زبانی که باشد (تک تک زبان‌های آریایی)، خویشکاری ایرانشهر و شاه است. هم‌زمان، پارسیگ (پهلوی)، یگانه زبانی است که دیگر زبان‌های آریایی فرزندان او به شمار می‌روند. بر این پایه، بازیابی و زنده‌سازی پارسیگ (پهلوی) و گسترش آن به‌سان زبان مشترک تمدن ایرانشهری، در کنار پاسداری و نگهداشت از دیگر زبان‌های آریایی، پایه‌ی رویکرد زبانی ماست. پارسیگ، امروز زبان مادری هیچ یک از ایرانشهریان نیست؛ لیک، زبان مادری تمدنی همه‌ی آنهاست. این زبان را که غنی‌ترین زبان ایرانشهری است و میراث مشترک همه‌ی ایرانشهریان، زنده کرده، به فرزندان و فرزندانِ فرزندان‌مان خواهیم آموخت.

ایرانشهر را نهادهای ایرانشهری نیاز است. استوار بر منش نیک، گویش نیک، کنش نیک، سه نهاد بازیابی ایرانشهری از این دست هستند:

1. منش نیک / انجمن مغان: خویشکاری انجمن مغان، گسترش آموزه و آموزش دین بهی و همزمان، روشن کردن آتش مقدس در سراسر ایرانشهر و هفت کشور است.
2. گویش نیک / فرهنگستان زبان پارسیگ: خویشکاری فرهنگستان زبان پارسیگ، که در اش، پارسیگ‌دانان از همه‌ی کشورهای ایرانشهری همکاری می‌کنند، بازیابی زبان پارسیگ و پیشبرد زنده سازی و گسترش این زبان است.
3. کنش نیک / انجمن دوستی ایرانشهریان: خویشکاری انجمن دوستی ایرانشهریان، که در آن کارشناسان رشته‌های گوناگون و خردمندان و هنرمندان و سیاست‌ورزانی از همه‌ی کشورهای ایرانشهری همکاری می‌کنند، پیشبرد اهداف عالی بازیابی ایرانشهری، از جمله: بازسازی فرهنگی، دینی، سیاسی، کدگ‌آماریگ و جغرافیایی ایرانشهر یکپارچه است.