نامه، با امضای پنج تن از درشت ترین خرمگس‌های سنت پر فروغ روشنفکری، در روزنامه اطلاعات ۱۶ آبان ۵۸ منتشر شده است، به این مضمون:

آن چه که این یکپارچگی در نیکی و راستی و زیبائی را به هم پیوند می داد، فلسفه‌ی آریائی اشا و یا همان، در نمود سیاسی اش، پاکس پرسیکا است: رامشن پارسیگ، رامشن آریائی، صلح مبتنی بر ایری و جوانمردی. حضور سپاه و ارتش در سوریه، و کلا چه در آن جا و چه در دگرجای، زمانی که صرفا محدود به حضوری مستشاری باشد چیزی جز بازی کردن در زمین صهیونیسم نیست، چه صهیونیسم اسلامی و چه جهودی و مسیحی و بهائی. هیچ فرقی نمی کند، منطق آریائی منطق مستشاری نیست، بلکه منطق مبتنی بر آبادانی و تمدن مشترک است، منطق مبتنی بر حضور سازنده و عمرانی بخش و نه فروکاستن آن در منافع کاذب و مجعول مصطلح به منافع ملی. ما آریائیان منافع ملی نداریم، منافع ما در نفس خویش تمدنی اند، دربرگیرنده اند، و نه برون راننده، به هم پیواننده اند، و نه از هم جدا کننده و گسلنده. ما آتن نیستیم که از جزایر کلونی بسازد. ما روم وحشی و میلیتاریستی نیستیم که تسمه از گرده‌ی آتنِ فرو رفته در منجلاب دمکراتیک بکشد. ما انگلیس و اسپانیا و پرتقال و آمریکا نیستیم که شیره‌ی جهان را بدوشند تا در اختیار یک قشر محدود از زرسالاران و زورسالاران قرار دهند. حضور تاریخی و تحقق وجودی ایرانشهر در جهان فقط و فقط حضوری مبتنی بر گسترش نیکی و زیبای و راستی ست، تحقق و حضوری تمدنی.

در منطق تمدنی ایرانشهری، سرنوشت کودک هراتی از کودک دمشقی جدا نیست، آن چنان که سرنوشت سمرقند و بخارا از سرنوشت کراچی و باکو. لیک حقیقت تلخی که در برابر دیدگان ماست، حقیقتی که هر فیلسوفِ بهدینِ سنت-آگاهِ آریائی موظف به تغییر و رفع کامل، و در نهایت، موظف به برچیدن بنیادین و جایگزینی آن با حقیقتی برامده از مبانی تمدنی ایرانشهری است، این است: چیرگی گیوتین اسکندریسم ابراهیمی بر اذهان، و مدرنیته هرگز چیزی جز ادامه‌ی نوین این گیوتین تاریخی نبوده و نیست، گیوتینی ارستوئی-صهیونیستی که می کوشد گوناگونی را به جُدی (جدایی) و جدی را به ستیز و نبرد فرارویاند. این چیزی جز دروج نیست، بزرگ‌ترین دشمن اشا. این چیزی جز ائشمه و خشم نیست، بزرگترین دشمن مهر.

مأموریت تمدنی سپاه و ارتش، و مسلما مأموریت تمدنی الیت فکری آریائی به مثابه‌ی مدیران و مهندسان نرم این ماموریت، تأسیس و استقرار دگر باره‌ی صلح پارسی است به مثابه‌ی هدف غائی فلسفه‌ی سیاسی ایرانشهری؛ و در نهایت، تکمیل صلح پارسی و به اتمام رساندن آن پروژه‌ی به تعلیق درآمده. پروژه‌ی صلحی که با تازش الکسندر جای خویش را به کائوس و دروجی ارستوئی-موسوی داد تا سپس با سه بار جهش و رنسانسِ خود در هیآت مسیحیت و اسلام و بهائیت، تبدیل به یگانه هژمون فرهنگی در ایرانشهر تاریخی گردد.

بازیابی آریائی، بازگشت به مدار تیسپون، بدون بازیابی Pax Persica میسر نیست و بدون این صلحِ مبتنی بر زیبائی و راستی و نیکیِ مشترک، نه ایرانشهر، و نه جهان بشری، هیچ یک به آرامش و هماهنگی از کف رفته‌ی خویش، هیچ یک به اشای گم شده‌ی خویش دست نخواهند یافت. به تیسپون، به رامشن پارسیگ، به صلح جوانمردان، بازخواهیم گشت.

در یک تبارشناسی فرهنگی و تمدنی از نیروها و تشکل‌های تاریخی پدیدآورنده‌ی اجتماع، نیروهای نظامی، چه سپاه و چه ارتش، و کلا، چه پیش از و چه پس از فتنه‌ی مشترک خمینی و روشنفکران، مهم‌ترین رکن نگاهدارنده‌ی سنت آریائی به شمار می آیند.

تلاش اسرائیل و آمریکا برای متلاشی کردن ارتش شاهنشاهی بی علت نبود و فرای جنبه‌ی عملیاتی اش که می بایست تجزیه‌ی جغرافیای سیاسی ایرانزمین و تأسیس اسرائیل بزرگ را میسر کند، دلایل معنوی و فرهنگی و دین شناختی ژرف داشت. از بابک تا نادر و از او تا رضا شاه، نیروهای نظامی هماره بزرگ‌ترین عامل بوده اند در جهت بازیابی سنت دینی و سنت سیاسی ایرانشهری.

این بدین معنی ست که نه تنها سنت کوروش، که آتش زرتشت نیز در همین رکن رکین است که بیش از هر کجا و بیشتر از هر نهاد، روشن است و در نهایت نیز، همین نیرو، یعنی سپاه و ارتش است که مدیرِ نگهبانِ بازیابی یزدان شناختی و امر سرنوشت سازی به نام تأویل دینی ایرانزمین خواهد بود؛ و تأویل دینی ایرانشهر چیزی نیست جز خروج همه سویه‌ی ایرانشهر از دوزخ سامی-ابراهیمی هزار و چهار سد ساله ای که در آن به سر می برد، یعنی خروج کامل ایمانی و معنوی از کلیت اسلام، که خود از آغاز دامی جهودی-مسیحی بود و هست برای رام کردن و مهار نمودن مشرق زمین آریائی.

باید دانست: مسیحیت سلاحی بود برای عبری سازی و سامی گردانی معنوی اروپای آریائی و اسلام، سلاحی، برای عبری سازی و سامی گردانی معنوی مشرق آریائی. جهودیت، اورشلیم، توانست با یک گیوتین دو تیغه سر شرق و غرب آریائی را از پیکر اش جدا کند.

از سوی دیگر، این حقیقت که نیروهای نظامی ایرانشهر هماره سنگر دین زرتشت و معنویت آریائی بودند، نه تنها در زمان کودتای مسیحی شیرویه خود را نمایان ساخت، – چرا که در نهایت کودتاگران نتوانستند رستم و دیگر سرداران ارتش ساسانی را مسیحی کنند-، که پس از گسست قادسیه نیز سنگین‌ترین هجمه‌ها به ابراهیمیت و جهودیتِ سومِ برامده از حجاز= اسلام، از سوی پیشه‌ی خشثره‌ها و نظامیان انجام شد. مردانی چون مازیار و سندباد و بهزادان و مرداویج و بابک تنها نامدارترین این ارتشیان و نگهبانان آتش مقدس هستند؛ و باز نیز تنها پس از شکست این دلاوران بهدین، – {که بدون همیاری و یاری رسانی عنصر ترکی-مغولی به عنصر عربی-جهودی هرگز موفق نمی شدند جنبش‌های استقلال طلبی ایرانیان را در هم شکنند و در صورت عدم ائتلاف میان ترکانِ مغول با مسلمان‌ها و جهودهای حجاز ما در همان سده‌ی نخست پس از قادسیه سپاه محمد را نیز چون سپاه الکسندر از ایرانشهر بیرون کرده بودیم}- بود که نقطه‌ی ثقل و گرانیگاه مقاومت و رسیستانس ایرانشهری از نظامی‌گری به نبرد فرهنگی منتقل شد.

در حقیقت برامدن نهضت شاهنامه نویسی که در محفل موبدان گرد فردوسی متحقق شد، نتیجه‌ی این انتقال هسته‌ی مبارزاتی از میدان سپاهی‌گری به میدان دبیری‌گری بود. آن چه را که شمشیر و تیغ مرداویج‌ها و بابک‌ها نتوانسته بود به ثمر رساند، اینک می بایست قلم دبیران بتواند. بابک و یاران اش، به مثابه‌ی ادامه دهندگان راه رستم فرخزاد باختند، لیک دقیقی و فردوسی و موبدان یاری دهنده‌ی ایشان رستم دستان و اسفندیار را برکشیدند تا مفهوم مقاومت در برابر دشمن فرهنگی و سیاسی تبدیل به یک اصل و پایه‌ی معنوی، تبدیل به یک استاندارد فرهنگی نزد همه‌ی ایرانشهریان گردد.

امروز اگر چه در ظاهر همه چیز تغییر کرده است، لیک صف‌بندی و گوهره همان است که در همان نبردگاه قادسیه نیز بود: سپاه ایرانشهر و تثلیث اهورامزدا-مهر-آناهیت، در برابر سپاه ابراهیمیت و تثلیث آدون و یهوه و الله. در یک سو جهان اهورائی-آریائی، در یک سو جهان ابراهیمی-اسکندری؛ تشخیص این مرزبندی تمدنی و تفهیم آن به نیروها، چه نیروهای شهری و چه سپاهی، از مهمترین خویشکاری‌های الیت آریائی است.

بن بست روحانیت ابراهیمی: ما با تکیه بر تمامی داده‌های تاریخی و تمدنی بر این باوریم که روحانیت ابراهیمی، چه در هیأت جهودیت، چه مسیحیت سنتی و تبشیری، چه اسلام و چه بهائیت که خود اش نوعی شیعه‌ی تبشیری است، در ایران به پایان محتوم خود رسیده است. ابراهیمیت تمامی کفگیرهای اش به ته دیگ تاریخ خورده است: چه در بخش مذهبی اش و چه در بخش لائیک و سکولار اش.

کسان، دیگر هیچ نیروی سازنده و بنا کننده ای ندارند، هر چه می کنند به ویرانی بیشتر می انجامد. تمامی حضورشان و تمامی فعالیت شان صرفا به تخریب و اوراق کردن مستمر و پیوسته‌ی فرهنگ و تمدن ایرانشهری منتهی می گردد. هنگام که دمکرات و لیبرال و کمونیست و سکولار می شوند، کار شان به فدرالیسم و تکه تکه کردن جغرافیائی ایرانشهر می انجامد و همزمان، تخلیه‌ی فرهنگی بخش متوسط جامعه و تبدیل آن‌ها به بیگ مک خوارهای فرهنگی مغرب زمین؛ و هنگامی که مذهبی می شوند و شرع محور، کارشان به تحجر کامل و فسیل کردن جامعه و بردگی زنان می انجامد و تبدیل ایران به آپاندیس تمدنی حجاز و اورشلیم، تا جائی که بالاترین سخنگویان شان می گویند ایران بدون اسلام یک خاک بی ارزش است. در حقیقت بخش سکولار شان نیز همین را می گوید، ایران بدون دمکراسی یک خاک بی ارزش است. بنابراین، کسان، چه در هیأت سکولار و چه در هیأت متشرعانه، چیزی جز فراموش شدگی و سلب ایرانزمین نبوده و نیستند و نخواهند نیز بود.

به دیگر سخن، در هر دو پهنه‌ی دینی و عرفی، تمامیت آن چه که مثلث عبری-عربی-غربی می نامیم، به نابودی فرهنگی و فسخ تمدنی ایرانیان می انجامد. روشن است که اسکندر نتوانست، موسی و عیسی و محمد و بهاء الله نیز نتوانستند و این بزرگ‌ترین پروژه‌ی تاریخی اهرمن برای تسخیر کل جهان که سرنوشت اش به ایرانشهر وابسته است، محکوم به شکست است و ما هر روز شاهدان این شکست و بن بست کسان هستیم.

لاجرم، نیروهای سپاهی و ارتشی، به علت پیشینه‌ی هستی شناختی تاریخی شان که هماره حاملان آتش مقدس بوده اند، و نیز به علت سازماندهی و دیسیپلین تشکیلاتی ای که خاص این نیرو است، از همه‌ی دیگر فرماسیون‌ها اجتماعی در برابر ویروس ابراهیمی-اسکندری مقاوم‌تر اند. پس جای شگفتی نیست که موتور زرتشتی‌گری و ایرانی‌گرائی دینی نیز، از رستم و بابک و مازیار تا به رضا شاه، و تا به امروز، سپاه و ارتش باشند، اگر چه در ظاهر، این بخش فرهنگی و الیت فکری آریائی است که در سال‌های اخیر مشعل دار آتش مقدس شناخته می شود. لیک در زیر پوست تمدن ایرانشهر جریان‌های دیگری شناورند، جریان‌هایی بس ژرف و تنومند. در یک کلام: کاروان سالاران راه بازگشت به تیسپون و مشعلداران راستین آتش مقدس، سپاهیان اند، و الیت فکری آریائی، که بنا بر تعریف همان الیت فکری زرتشتی است، یگانه پاسدارانِ راستینِ سپاه پاسداران.

ما به تیسپون باز خواهیم گشت.

فرح، که ما سال‌هاست بدو لقب شاهکش را داده ایم، همراه با پسرک، علیرضا را پیش از آن که دو تیر در کام اش خالی کنند، با ترور شخصیتی که از او به جا آوردند پیشاپیش به قتل رساندند. ما با چیزی به مراتب بیش از یک امر جنائی از روزن قضائی روبروئیم، خیر، جنایتی که رخ داده است جنایتی روحی و معنوی است. یک انسان را بطور سیستماتیک در قرنطینه نهادند و به معنی اخص کلمه زنده به گور اش کردند. یک کتاب، یک خط شعر، یک نوار از موسیقی ای که می نواخت، یک سخنرانی، یک نشست با هموطن‌های اش، هیچ چیز از این مرد به جا نمانده است. سنگدلی جادوگر و پسرک اش تا به جائی ست که حتا وصیت نامه‌ی او را نیز در اختیار ایرانیان قرار ندادند. هنوز جنازه سرد نشده بود پسرک اعلام کرد که به دلایل روحی و روانی خودکشی کرده است. سریع نیز بدون آن که اجازه دهند تحقیقات پلیس حتا درست آغاز شود لاشه را سوزاندند. با جنازه‌ی یک کلوشار و دوره گرد خیابانی نیز اینگونه رفتار نمی شود.

شگفت این است که در حالی که در سراسر دوران حیات اش مرده ای رسانه ای و اجتماعی بیش نبود و در قرنطینه‌ی کامل فرهنگی و سیاسی به سر می برد، از فردای مرگ بیولوژیکی اش، هم فرح و هم پسرک شروع کردند به بهره برداری تبلیغاتی از او. این چیزی جز یک مرده خواری به تمام معنا نیست. کفتاروار و کرکس منش‌تر نمی توان بود.

در این میان اما سهم لوس آنجلسی‌های پادشاهی خواه را نیز در این شاه‌کشیِ دگرباره نباید فراموش کرد. هیچ یک از این رسانه‌ها جرأت نکرد پیله ای را که فرح و پسرک گرد آن جوان ایراندوست کشیده بودند بدرد و با او مصاحبه ای انجام دهد. این بی شک مایه‌ی ننگ است. من به سهم خود، در سراسر دورانی که با پسرک بودم کوشیدم با او رابطه برقرار کنم. لیک هرگز این ارتباط برقرار نشد و هیچ یک از اطرافیان این اجازه را ندادند، هیچ یک.

سال‌ها رابطه‌ی نزدیک با پسرک حتا منجر به یک گفتگوی تلفنی با علیرضا نیز نشد! همه‌ی راه‌ها را بسته بودند. لیک آیا تلویزیون‌دارهای لوس آنجلسی امکان یک مصاحبه با او را نداشتند؟ آیا اصلا کوششی کردند برای تحقق این امر؟ اگر کرده اند باید بگویند چرا نتوانستند و چه کس اجازه نداد؛ و اگر نکردند، پس در قتل آن شاه بالقوه شریک اند. به همین روشنی و به همین دردناکی و شرم آوری.

با قتل علیرضا پرونده‌ی پهلوی برای همیشه بسته شد. او یگانه امکان بقای پهلوی‌ها برای عبور از انحرافات پهلویسم و رسیدن به یک تعریف صحیح از پادشاهی ایرانشهری بود. آنان که از نزدیک دیده بودند اش می گویند هم جنم اش را داشت و هم دانش اش را. لیک در نهایت، ما در بازیابی ایرانشهری گناه اصلی را به پای جادوگر پیر می نویسم، موفق‌ترین جاسوسه‌ی تاریخ ایرانزمین. اگر فرح می خواست پسرک هرگز نمی توانست جلوی حضور علیرضا را بگیرد. قاتل اصلی، فرح است. آن چنان که در مورد لیلا نیز؛ و هم نیز در مورد فرحناز، که او نیز در جلوی چشم ما در قرنطینه و زنده به گوری تمام به سر می برد و جز جنازه ای متحرک نیست.

چهره‌ی جادوگر و بشاشیت او را بنگرید و با دختر اش مقایسه کنید. لپ گل انداخته‌ی پسرک را ببینید و چهره‌ی افسرده‌ی خواهر زنده به گور اش را مشاهده کنید. شقاوت این مادر و پسر اهرمنی بی مرز است.

اما او همزمان با ارتباط ژرفی که به عنوان جاسوس درجه‌ی یک آمریکا با حزب بعث داشت، پس از زمین گیر کردن ارتش، بعثی‌ها را عملا دعوت به حمله به ایران کرد. لیک حتا اجازه نداد که جنازه‌ی ارتش نیز به درستی وارد میدان شود. هراس شان این بود که مبادا ارتش در برابر صدام پیروز شود!

آری، کنسل کردن اف 14‌ها که بی شک می توانست نقشه‌ی مشترک آمریکا و عراق و اسرائیل در حمله به کشور را با مشکل جدی روبرو کند یکی از اقدامات این جاسوس آمریکائی بود. اقدام دیگر اش خارج کردن ایران از پیمان سنتو بود که رسما ایران را از موضع دفاعی برهنه و عریان کرد. قتل عام سران ارتش را که بر این‌ها بیفزائیم، تصویر بسیار روشن‌تر می شود.

دولت موقت وظیفه ای نداشت جز به وجود آوردن شرایط تکه تکه شدن ایران. اینکه کسان موفق نشدند را باید به پای خمینی نوشت. آری، خمینی، همان مردی که می گفت سد چو ایران فدای اسلام باد. لیک تفاوت خمینی، این جهود کشمیری با امثال یزدی در این بود که خمینی بسیار جاه طلب بود و در مقایسه با جهودهای اسرائیل، که عبری اصیل نیستند، خود را به مراتب محق‌تر می دانست که کل منطقه را غصب کند. اصل دعوای جهودهای حاکم بر ایران با جهودهای اسرائیل نیز در همین جاست: دعوای جهودهای اصیل (اشغالگران ایران) با جهودهای دروغین (اشغالگران فلسطین). باری، اعترافات لجن انقلاب را گوش کنیم که با ماهنامه‌ی مهر انجام داده است. ازو در مورد جنگ پرسیده اند و نقش ارتش. پاسخ او چنین است:

پس از پیروزی انقلاب، رهبری، شورای انقلاب و دولت موقت تا مدت‌ها به فرماندهان ارتش اعتماد نداشتند. به عنوان مثال، هنگامی که ارتش عراق در اسفند ۱۳۵۷ به مرزهای ایران تجاوز کرد، مسئله «اعزام ارتش برای مقابله با عراق» در شورای امنیت ملی که من هم، به عنوان معاون نخست وزیر در امور انقلاب عضو آن بودم پیشنهاد و مطرح شد، اما پذیرفته نشد. یکی از دلایل رد این پیشنهاد این بود که ارتش به انقلاب تسلیم شد اما فرماندهی هنوز تصفیه نشده است. این ارتش در مصاف با عراق به احتمال قوی پیروز می‌شد. اما در آن‌صورت، مناسبات و رابطه‌ی این فرماندهی با انقلاب، و نهادهای برخاسته از آن، دگرگون می‌شد، به‌نحوی که به تناسب ِ یک ارتش ملی پیروزمند در جنگ با یک نیروی خارجی، موقعیت و توقعات به وجود می‌آمد.

اینکه امروز بی بی سی و صدای آمریکا و من و تو این رهرو صادق راه مصدق السلطنه‌ی قجر را تبدیل به قهرمان ملی می کنند و از روحانی تا ظریف در رثای او می گریند، جای شگفتی ندارد. لیک این که سپاه و ارتش جنازه اش را در پرچم آمریکا نمی پیچند و به سفارت سوئیس که نماینده‌ی منافع آمریکا در کشور است نمی فرستند، جای تأمل بسیار دارد. خاک ایرانزمین را به چنین لجن‌هایی نباید آلود. در آینده‌ی آریائی، استخوان‌های این‌ها را نیز از خاک درآورده و به کشورهای متبوع شان، حجاز و آمریکا و اسرائیل و روسیه خواهیم فرستاد.

در این میان افسوسی نیز هست که باید بر زبان اش آورد: مرگ آرام و طبیعی این افراد لکه‌ی ننگی‌ست بر پیشانی تاریخ جوانمردی و نمادی از حقیقتی تلخ؛ و آن حقیقت تلخ این است: ژن آریائی در سرزمین زرتشت و کوروش تبدیل به ژن مغلوب شده است. اگر چنین نبود، مردانی چون او هرگز به مرگ طبیعی درنمی‌گذشتند، همچنان که مردانی چون فریدون فرخزاد و کوروش آریامنش، هرگز تیغ آجین و غرقه در خون نمی‌شدند. ما آریائیان، در سرزمین بومی خود، اشغال شدگانیم. اینکه اشغالگران به پارسی سخن می‌گویند هرگز نباید ما را از واقعیت اشغال شدگی دور و غافل کند. بر عکس، تسلط اشغالگران به سخن پارسی بازتابی ست از ژرفنای اشغال شدگی سرزمین ما. وقتی اشغالگر زبان اشغال شده را می‌آموزد و چنین وانمود می‌کند که همه چیز سر جای خود است و طبیعی، این امر حکایت از این دارد که اشغال شده‌تر نمی‌توان بود و اشغال تبدیل به طبیعت ثانوی مردمان اشغال شده گشته است.

و مسلما یگانه راه خروج از این اشغال شدگی تمدنی بازگشت به مدار تیسپون است. خویشکاری بازیابان ایرانشهری این است که به جوانان ایرانشهر بیاموزند که یک مسلمان، بنا بر تعریف، یک اشغال شده‌ی ذهنی ست، و مسلما یک جهود، مسیحی و یا بهائی. ایرانی شدن در درجه‌ی اول یعنی در امر دین و در امر وجدان ایرانی شدن. ایرانی بودن، هرگز و هرگز در امر حقوقی کاسته نمی‌شود، امری که مافیای سکولاردمکرات، یعنی بال لائیک جهودیت می‌خواهد به جامعه القاء کند.

اما ما می‌دانیم که هرگز نمی‌توان ایرانی حقیقی بود و خدائی ایرانی نداشت. هرگز نمی‌توان آریائی راستین بود و قبله‌ای جز آتش داشت. تشریح این امر، یعنی جدائی ناپذیری دین آریائی از هویت آریائی، از مهم ترین اهداف جریان آریائی ست. آری، این که بی زرتشت و اهورامزدا، بی اوستا، ایرانی بودن نه تنها بی معنا، که نا ممکن است. درست است، شرط لازم آریائی بودن اعتقاد به نیکخدائی و شهریاری نیک است؛ یک جمهوری خواه یا هر گونه دمکرات، بنا بر تعریف بیرون از حوزه‌ی تمدن آریائی و در امتداد خط تخریبی ای قرار می‌گیرد که ریشه در سنت اسکندر و ابراهیم دارد. لیک شرط لازم‌تری نیز هست که بدون آن، آن شرط دیگر فسخ می‌شود: این که باید فرای ایستادن در سیاست ایرانشهری، مومن به درگاه بغستان آریائی نیز بود. در نهایت، تیسپون یک در بیش ندارد، لیک دری با دو بال که با هم باز می‌شوند: دین زرتشت، سیاست کوروش.

***

در زیر کارنامه ای فشرده از لجن انقلاب که نه تنها به عنوان شهروند آمریکا، که به عنوان مامور رسمی سازمان سیا، مأموریت اول اش آوردن خمینی به ایران و به قدرت رساندن او بود. بسیاری از فرماندهان ارتش در روز ۲۶ بهمن ۵۷ به دستور و حکم او اعدام شدند و پس از آن‌ اعدام‌‌ها ادامه یافت و او همکاران دیگری هم پیدا کرد تا ارتش ایران را از درون نابود سازد. شعار اصلی‌ او این بود که می‌گفت رشد انقلات بستگی به نابودی ضدّ انقلاب دارد و همچنین نابودی فرهنگ ۲۵۰۰ ساله ایرانی‌. اینک بهری از زندگی او که س. ش. گرد آورده است:

ابراهيم يزدی، فرزند يک تاجر ثروتمند بازاری بود که در سال 1950 به هم انديشان مصدق پيوست. او پس از آن به گروهی بنام «جبهه‌ی مقاومت» که از سوی طالقانی و مهدی بازرگان طراحی شده بود، وارد شد.

*

1959

يزدی به آمريکا پناهنده شد و در انستيتوی تکنولوژی ماساچوست آمريکا ثبت نام کرد. پس از آن خود را به فاکولته فارلی ديکينسون در دانشگاه مزبور منتقل می‌کند. او يکبار به دليل تجاوز متهم می‌شود که بعدا اين مسئله معوق می‌ماند.

وی از طريق سناتور نيوجرسی، هاريسون ويليامز به تبعيت آمريکا پذيرفته می‌شود. يزدی با ريچارد کوتام در دانشگاه پيتسبورگ ملاقات می‌کند. کوتام يک عضو فعال و افسر اداره اطلاعات و جاسوسی آمريکا سيا بود. اين مطلب به روايت همسر يزدی عنوان می‌شود: “کوتام دوست بسيار نزديک همسر من و شخصی بود که بيشتر از همه درباره‌ی او مي داند. حتا بيشتر از آنچه من مي دانم.” يزدی بعدا انجمن اسلامی دانشجويان ايرانی را تشکيل می‌دهد.

*

1963

يزدی شعبه انجمن اسلامی دانشجويان ايرانی را در واشنگتن تشکيل می‌دهد. پس از آن با مصطفی چمران و صادق قطب زاده در مصر آشنا می‌شود.

*

1964

يزدی آمريکا را برای ديدار علی شريعتی که در فرانسه بود ترک می‌کند. يزدی سه سال در فرانسه و آلمان سر می‌کند و سپس در دانشگاه آمريکایی بيروت به عنوان شاگرد پذيرفته می‌شود.

*

1967

يزدی به هوستون، تکزاس منتقل می‌شود و در آنجا به اصطلاح در پی پژوهش و آموزش در کالج پزشکی بايلور ثبت نام می‌کند ولی هنوز هر شش هفته يکبار به واشنگتن سفر می‌کند جایی که با جوانان مسلمان در سازمانی که تشکيل داده است ملاقات می‌کند، بنا به گفته توماس ريکس از دانشگاه جورج تاون.

*

1972

يزدی به عنوان نماينده‌ی خمينی و رابط بين مقامات آمريکایی و خمينی مشغول می‌شود.

*

1976

انجمن اسلامی دانشجويان ايرانی در اينديانا پوليس صاحب يک تشکيلات کامپيوتری اسلامی می‌شود.

*

1977

يزدی به نجف، عراق، برای ديدار و پيوستن به خمينی سفر می‌کند. آنها ترتيباتی می‌دهند تا از طريق معمر قذافی پول‌هایی را دريافت کنند. يزدی همراه خمينی به پاريس سفر می‌کند و در نوفل لو شاتو، و در کنار صادق قطب زاده و بنی صدر قرار میگيرد.

*

1978

در آگوست: يزدی ترتيباتی می‌دهد تا رمزی کلارک و ريچارد کوتام، با خمينی در نوفل لو شاتو ديدار داشته باشند.

در اکتبر: از سوی بنگاه سخن پراکنی بريتانيا [بی بی سی] ترتيبی داده می‌شود تا او به طور هفتگی بتواند از آن راديو به زبان پارسی سخن بگويد.

در نوامبر: يزدی اعلام می‌کند که در ايران يک حکومت جمهوری اسلامی برقرار خواهد شد و اين زمانی است که معاون رياست جمهوری، جورج بال مطالبی در اين باره عنوان کرده است.

*

1979

5 ژانويه: يزدی حامل پيام خصوصی و ويژه‌ی کارتر به خمينی است پس از آنکه از کنفرانس گوادلوپ برگشته است. ژنرال نیروی هوایی رابرت هويزر ناگهان از يک سفر اعلام نشده در تهران سر در می‌آورد و با قرباغی و بازرگان درباره‌ی بی اثر کردن ارتش مذاکره می‌کند.

16 ژانويه: يزدی با وارن زيمرمن، رييس تيم مذاکره کننده‌ی سياسی آمريکا در پاريس ديدار می‌کند.

01 فوريه: يزدی به همراه خمينی و در راس تيم او به ايران بر مي گردد. خمينی از سوی نماينده‌ی سازمان ملل آقای آندريو يانگ مورد احترام قرار می‌گيرد و او را يک مرد مذهبی همانند گاندی خطاب می‌کند. يزدی به عنوان وزير مشاور در امور انقلاب مسئول تشکيل سازمان سری و مخوف ساواما می‌شود.

12 فوريه: يزدی در راس اولين دادگاه انقلاب از ژنرال ربيعی و رحيمی و ناجی بازجویی می‌کند و سپس آنان را به اعدام انقلابی محکوم می‌کند.

17 فوريه: يزدی با عرفات ملاقات می‌کند تا ترتيب انتقال سفارت اسراييل در ايران به سازمان آزاديبخش فلسطين را بدهد.

19 فوريه: فرزند خمينی -احمد- به همراه يزدی، عرفات را مورد استقبال قرار می‌دهند و سفارت اسراييل را که در خیابان کاخ تهران اشغال شده است، به عرفات تحویل می‌دهند.

11 مارچ: در يک گفتگو در مجله تايمز، جيمز بيل از دانشگاه تکزاس در آستين، اعلام می‌دارد که يزدی را 10 سال است می‌شناسد و اعتقاد دارد يزدی به سياست‌های آمريکا وفادار است.

06 می: يزدی به همراه مصطفی چمران سپاه پاسدارن انقلاب را تشکيل می‌دهند. يزدی با رييس ميز ايران در وزارت خارجه‌ی جيمی کارتر، هنری پرشت ملاقات میکند.

05 ژوين: بنی صدر، يزدی و قطب زاده، رمزی کلارک را برای شرکت در «کنفرانس بين المللی دخالت‌های آمريکا در ايران» دعوت می‌کنند. رمزی کلارک نلت، در راس يک هيات درخواست می‌کند تا «گناهان آمريکا بخشوده شود».

18 جولای: يزدی فاش می‌سازد که شاپور بختيار در پی بر پایی جمهوری در ايران است تا شورای انقلاب را تحت تاثير قرار دهد.

آگوست: در يک گفتگو با مجله‌ی رکيک و مستهجن بنام پنت هوز [مجله ای است با عکس‌های لختی و سکسی] يزدی اعلام می‌کند: «آزادی در جمهوری اسلامی معنی بيشتری از آنچه در جوامع غربی به آن توجه می‌شود دارد… زنان ممکن است از پوشش چادر بهره بگيرند و يا می‌توانند انتخاب کنند که آنرا نپوشند… اين انتخاب آن‌ها است…»

سپتامبر: يزدی بجای کريم سنجابی وزير خارجه رژيم اسلامی می‌شود.

04 اکتبر: بنا به نوشته فاينانشال تايمز سايروس ونس، وزير خارجه پرزيدنت کارتر، با يزدی ملاقات می‌کند.

10 اکتبر: يزدی با رييس پيشين قوه قضایی آمريکا رمزی کلارک ملاقات می‌کند تا ترتيب ساختاری اعلام جرم بر عليه شاه را بررسی کنند. يزدی با بهشتی که اسلامی‌ها او را «دربار» می‌خوانند درگيری پيدا می‌کند که برخی اسناد مربوط به امير انتضام، ميناچی در ارتباط با داماد يزدی، شهريار روحانی که به عنوان نماينده خمينی در آمريکا بسر می‌برد را از بين برده است.

01 نوامبر: يزدی و بازرگان با زيبگينيو بزژينسکی در الجزيره ملاقات می‌کنند.

04 نوامبر: يزدی با بوريس لنگن وزير مختار سفارت آمريکا پيش از اينکه «دانشجويان خط خمينی» سفارت را اشغال کنند ملاقات می‌کند [لازم به توضيح است که آن زمان بوريس لنگن در طبقه‌ی سوم کاخ وزارت خارجه در باغ ملی تهران در اتاق پذيرایی که مجهز به تلويزيون، تلفن، بی سيم و ديگر وسايل ارتباطی بود و به تلکس وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی دسترسی داشت جا سازی شده بود]. کارتر بعدا اموال ايران را که سر به ميليون‌ها دلار می‌زد در آمريکا بلوکه می‌کند. يزدی از وزارت خارجه استعفا می‌دهد و عضو پارلمان جمهوری اسلامی می‌شود.

*

1980

22 جولای: ديويد بلفيلد (بعدا صلاح الدين) يک آمريکایی که از سوی انجمن اسلامی دانشجويان مسلمان (که از سوی يزدی تشکيل شده بود) به اسلام گرويده بود و از سوی علی آگاه يک مامور جاسوسی رژيم اسلامی و مسئول دفتر حفاظت اموال ايران در داخل سفارت الجزيره، استخدام شده بود، در نقش پستچی ظاهر می‌شود و با شليک سه گلوله علی اکبر طباطبایی را که بنيانگذار بنياد آزادی ايران در واشنگتن دی سی بود می‌کشد.

*

1984

می: يزدی به آمريکا سفر می‌کند و با مک فارلن که مشاور امنيت ملی پرزيدنت ريگان است ملاقات می‌کند و در اين ديدار «کانال عقبی» (کانال پنهانی) ارتباط با برخی اعضای معتدل رژيم اسلامی در ايران را فراهم می‌سازد. مک فارلن و قربانی فر مامور می‌شوند تا 508 ” Tube-launched, Optically-tracked, Wire command data link, guided missile” اسلحه ضد تانک (سلاحی که از داخل يک دستگاه لوله مانندی که با وسايل ديداری کنترل و فرمان می‌گيرد) را به ترتيبی از اسراييل به ايران حمل کنند.

این یک حقیقت است: تا پیش از سده‌ی پیش که با بلوای مشروطه و پشت کردن به سنت فکری بازیابان آریائی ای چون آخوندزاده و میرزا آقای کرمانی آغاز شد و می رفت تا به نابودی کامل ایرانزمین بینجامد، ما در سراسر تاریخ هزاران ساله‌ی ایرانشهر هرگز مفهومی به نام جمهوریت نداشته ایم و هیچ یک از فیلسوفان سیاسی ایرانزمین، چه پیش از گسست قادسیه، و چه مغان پساتازش، یعنی مغانی چون پورسینا و سهروردی و مشکویه و بیرونی و امثالهم، هیچ کس جمهوریت را موضوع امر سیاست ندانسته است و سخنی در آن باب نگفته است. تازه با رضا شاه بزرگ است که بحث جمهوریت به عنوان یک گزینه‌ی سیاسی و البته وارداتی و سد در سد غیر ایرانی، مطرح می شود و در نطفه نیز خفه می گردد، آن هم با فشار روحانیت حجازی. به عبارت دیگر، یگانه کسی که خواست جمهوریت بیاورد، رضا شاه بزرگ بود که در یک لحظه‌ی مشخص تاریخ در دام مشروطه چیان افتاده بود.

لیک ما این تلاش عملی و بدون هیچ گونه پایه‌ی فکری و مبنای نظری را، فارغ از این که فاعل امر مربوطه شخص شخیص رضا شاه است، – یعنی مطرح کننده‌ی جمهوریت نیز خود اش دوام بخش پادشاهی می گردد-، به هیچ چیز نمی توانیم گرفت، چه، چنان که گفتیم، موضوع نه ریشه در سنت سیاسی ایرانزمین داشت و نه توانست قوام گیرد. یک تب فکری و هزیان گوئی سیاسی بود که سریعا بر طرف شد و عامل امر نیز خود، ناقض تمام عیار امر گشت. به عبارت دیگر، جمهوریت صرفا با پیروزی فتنه‌ی جهانی 57 و ائتلاف تاریخی میان روحانیت و روشنفکری است که در پهنه‌ی عمل، – و اینبار نیز باز بدون هر گونه مبنای نظری و فلسفی-، چون یک اتفاق عارضی و بیماری غیر بومی به نظام سیاسی و اجتماعی کشور تحمیل می شود. ما می توانیم جمهوریت را با بیماری‌هایی مقایسه کنیم که بنیادگذاران آمریکای نوین به طور آگاهانه با پخش کردن پتوهای میکروب دار میان بومیان سرخپوست گسترش می دادند و ایشان را ده به ده نسل کشی می کردند. بیوسیستم آن بومیان، باکتری‌های اروپائی را نمی شناخت و هم از این رو، پادمیکروب اش را نیز تولید نمی کرد. نتیجه، کشتار گروهی سرخپوستان بود.

این کوشش برای قتل عام سیاسی و اجتماعی ایرانزمین از سوی روشنفکری یک امر قابل فهم است، چه، روشنفکری، با پیروی از ذات و گوهر اش، که همان بی سنتی و بار آمدن زیر بُته است، خیلی آسان توانست عارضه و بیماری سیاسی پدید آمده را از آن خود و درونی کند و نه تنها از آن، چون دیگر بخش‌های سرزمین، صدمه نبیند، بلکه در ریمنی و منجلاب پدید آمده رشد کند و ببالد. لیک روحانیت اسلامی در این واقعه خود اش خود اش را گیوتینیزه، یعنی متجدد کرد و شکی نیست که در فردای جمهوری اسلامی روحانیت دیگر هرگز در ایرانزمین وجود خارجی نخواهد داشت. کسان تمام شده اند، هم در سنت شان و هم در تجدد شان. سنت روحانیت، خلافت حجازی است و نه جمهوریت، که تجدد روشنفکری می باشد. به عبارت دیگر، روحانیت در فتنه‌ی 57 نه تنها سنت هزاران ساله‌ی سیاسی ایرانشهری را در پهنه‌ی عمل نابود کرد، که سنت سیاسی حجازیِ خود را نیز از امروز به فردا به دور انداخت و یک شبه خود را بی پدر مادر، یک شبه خود را روشنفکرینیده و نابود کرد. این به ما نشان می دهد که در جمهوریت هیچ اصالتی نمی تواند به پاید، حتا اگر آن اصالت، اصالتی اهرمنی چون اصالت سنت روحانیت مسلمان باشد. جمهوریت یک ناکجاآباد سیاسی، یک حفره‌ی تاریک، یک سیاهچاله‌ی اجتماعی ست که هر گونه سنت، قوام فکری و اجتماعی، هر گونه تاریخ‌مندی را نابود و سر به نیست می کند.

لیک آن چه که موضوع جمهوریت را بیش از پیش جالب می کند، واقعیت عینی جمهوریت واقعا موجود است: کسان حتا در فضای پساپادشاهی نیز نتوانسته اند جز به یک پادشاهی معیوب و آمیخته به خلافت و فقه حجازی دست یابند. به عبارت دیگر، در پیروزی صوری شان بر پادشاهی نیز مغلوب سنت ایرانشهری و حقیقت به یغما رفته‌ی فلسفه‌ی سیاسی آریائی شده اند و امروز چیزی نیستند جز تفاله ای سیاسی و گوژ شدگی ای حقوقی که دیدن اش از دور نیز دل هر مرد دانای خودآگاه به تاریخ اندیشه‌ی سیاسی ایرانشهری را بر هم می آورد. این همه از آن روست، که همان گونه که در صدر سخن خویش گفتیم، کسان در پهنه‌ی نظر هیچ پشتوانه‌ی فکری ای ندارند و هرگز هیچ سنت فکری ای در باب جمهوریت در میهن جمشید و دارا وجود نداشته است.

تمامی مفاهیم پایه ای سیاست، از مفهوم حق تا مفهوم دولت، از مفهوم عدالت تا مفهوم ملت، از مفهوم آزادی تا مفهوم فرد، همه و همه، تنها و تنها در ذیل فلسفه‌ی سیاسی ایرانشهری است که قابل تبیین می باشند. آن چه که کسان جمهوریت می نامند، چیزی جز باد هوا نیست. ایشان هیچ در دست نداشته و امروز نیز ندارند. ما این را می دانیم و اهل فن نیز بدان آگاهند: در فلسفه‌ی سیاسی و در امر کشورداری نمی توان چونان ایزدان سامی دست در عدم کرد و به ناگاه به خلقت رسید. نیاز به سنت و پشتوانه‌ی فکری و نظری است. حتا تندروترین مدرنیست‌ها نیز، برای بریدن از سنت از درون سنت عبور می کنند. نیما یوشیج بهترین نمونه است: او برای فائق آمدن بر عروض، از درون عروض عبور کرد تا سپس پس از او، کسانی چون فروغ و سهروردی و اخوان برون توانند آیند؛ و در کنار ایشان، کسانی چون هوشنگ ایرانی و یا الف بامداد. به عبارت دیگر، برای “گذر” از سنت نیز، نیاز به سنت بود. لیک در بحث جمهوری خواهی و کنار نهادن پادشاهی ما هرگز با چنین پدیده ای روبرو نبوده ایم و نیستیم و هم از این روست که ماحصل کار کسان، فرانکن اشتاینیسم سیاسی و اجتماعی ای است که نزدیک به چهار دهه است نظاره گر آنیم.

با توجه به آن چه که رفت، ما نمی توانیم به عنوان ایرانی و پیروان سنت مغان و فیلسوفان ایرانشهری، دستگاه سیاسی ای جز پادشاهی را به رسمیت شناسیم، چه از روزن عملی و چه در پهنه‌ی نظر. این، فارغ از سلیقه‌ی سیاسی ما، یک ضرورت تاریخی و یک جبر مفهومی است. در ایرانزمین سنت سیاسی ای جز سنت سیاسی ایرانشهری موجود نیست. همی خلافت اسلامی نیز سنت نیست، چرا که خود، برآمده از حجاز و سلب سنت ایرانشهری است و هم از این رو، در سراسر عمر سیاسی سرشار از تخریب و ویرانی خود در ایرانشهر، جز به ستم و ایجاد اختشاش نینجامید و هر بار نیز که در پهنه‌ی عمل توانست خود را تحمیل کند، پیشتر مجبور شد که عناصر عدیده ای از سنت سیاسی ایرانشهری را در خود جذب نماید. این‌ها واقعیت‌های انکار ناپذیر تاریخ سیاست و فکر در ایرانزمین اند.

چیون، طبیعی ست که از جایگاه ایرانشهری، یعنی زمانی که مرد با هر دو پای خویش در مدار تیسپون و شوش ایستاده باشد، سنت سیاسی اسلامی، یعنی خلافت، یک گسست مفهومی و یک در هم ریختگی و تازش‌مندی اجتماعی بیش نیست. جمهوریت، که حتا نسبت به همین گسست حجازی نیز خود گسستی ماساچوستی و مضاعف، به عبارت دیگر یک از همه جا بریدگی و بی جائی مطلق است، مسلما جای خود دارد. پس ما نمی توانیم کسان را، شمار شان هر اندازه باشد و در پهنه‌ی سیاست امروز از هر گونه هژمونی عملی و تبلیغاتی نیز که برخوردار باشند، به چیزی گیریم. جمهوریت و جمهوری خواهی یک نا-گفتمان، یک بحث مطلقا سلبی و گونه ای انگلیسم سیاسی است که ریشه در هیچ چیز جز در نیستی و بی ریشگی ندارد. ما پدیده ای به نام مرد متفکر جمهوری خواه نداریم، چه، جمهوری خواهی نه تنها تفکر نیست، که عینیت تفکرزدودگی و نااندیشائی ست. روشنفکری ایرانی و روحانیت پساپنجاه و هفتی، تجسم مشترک این تفکر زدودگی به شمار می روند. با چیون مردمانی بنا بر تعریف نه می توان سخن گفت و هر آینه در شأن متفکرین آریائی و متولیان سنت فکری مغان نیز نیست که با کسان هم‌سخن گردند. خیر، ما با مردانی چون غزالی یا ابن رشد می توانیم در محدوده ای مشخص بحث کنیم، با خمینی و یا مصباح یزدی خیر، هیچ، با علی شریعتی و سروش خیر، هیچ در هیچ. در هیچ جا، در امر فلسفه‌ی سیاسی، با کسان نمی توان هم‌گفتار شد، چرا که ایشان گفتاری از آن خویش که پایه در سنت سیاسی ایرانزمین داشته باشد، ندارند. با کسانی که پائی در هیچ زمینی ندارند و در هیچ کجا، جز در ناکجا نه ایستاده اند، نمی توان سخن گفت. شاگردان ایشان و شاگردان شاگردان ایشان که جای خود دارند.

مردانی چون ابن مقفع و راوندی و رازی و فردوسی و ابن سینا به خاطر اسلام نه بود که به وجود آمدند، که اگر به خاطر اسلام بود در خود سرزمین اسلام پدید می آمدند، خیر، این‌ها ته مانده‌های نبوغ آریائی بود که به رغم اسلام و با وجود سنت تفکرستیز عظیمی چون اسلام، باز نیز توانست خود را تا حدودی بروز دهد. لیک با تازش ترکان و مغولان که خیلی زود خود را سیف الاسلام نامیدند و تیغی شدند تا آن چه را اسلام نتوانسته ببرد، از ریشه برکنند، آن درخشش کوتاه آریائی نیز در دل تاریکی فرو رفت. نباید فراموش کرد و به دام شعبده بازی‌های روشنفکران افتاد: آنچه که امروز به عنوان طالبان، القاعده یا داعش می بینیم، هیچ چیز تازه ای نیست جز رنسانس اسلامی و احیا و نوزائی سنت محمد.

اسلام، چه در پهنه‌ی نظر و چه در پهنه‌ی عمل، هیچ ارزشی جز دروغ، که آن را مقدس می داند، و زور برهنه نمی شناسد. ما با دستگاهی سر و کار داریم که نه تنها والامقام‌ترین متولیان اش از محمد تا خمینی، معتقدند تحت هر شرایطی می توان دروغ گفت، بدان شرط که آن دروغ به نفع اسلام باشد، بلکه ایزد اش، یعنی الله نیز خود را صراحتا مکار و قهار و خدعه‌گر می شمارد و به مکر و قهر و خدعه اش نیز می نازد و افتخار می کند، که البته این نیز سنتی است که یکراست از دل جهودیت و یزدان شناسی تورات استخراج شده است.

به دیگر سخن، دروغ، – امری که در سنت ایرانشهری و فلسفه و دین زرتشت از بزرگ‌ترین دیوها و نماد اهرمن شناخته می شود و داریوش بزرگ از اهورامزدا می خواهد که در کنار دشمن و خشکسالی، دروغ را نیز از سرزمین‌های آریائی دور به دارد-، ذات، گوهر، و هسته‌ی میانی سنت فکری و عملی اسلام را فراهم می آورد.

با چنین پس‌زمینه ای، پُر آشکار است که یک مسلمان معتقد، – و نه مسلمان شناسنامه ای یا مرتدان قلبی چون خود عرب‌های حجاز در زمان محمد یا میلیون‌ها مرتد قلبی ایرانی در امروز-، موظف است که در مکر و قهر و خدعه از شرع مقدس اسلام و موازین تجویز شده از سوی محمد و الله پیروی کند. چنین انسانی، یعنی انسان تراز محمدی، بنا بر تعریف، یک موجود شرور، دروغگو، نیرنگ باز، و لاجرم مضر به حال جامعه است. نیکی همگانی یا خیر عمومی، که از اساسی ترین مفاهیم فلسفه‌ی سیاسی و اجتماعی است و بدون آن هیچ نظام فلسفی ای سر پای نتوانستی ایستاد، از سوی چنین موجوداتی، یعنی مسلمانان معتقد (/امت پیرو)، و یا مسلمان‌های حرفه ای (/آخوندها، پیشوایان)، پیوسته زیر پا نهاده و نقض می شود. زیر پای اسلام هیچ علف راستی نمی روید.

 باید یادآوری نمود که از روزن فلسفه‌ی سیاسی، دروغ، زمانی که تبدیل به مبنا و اصل یک دستگاه اجتماعی می گردد، دیگر برای هیچ یک از هموندان زینده در چارچوب آن دستگاه نمی توان نفع و سودی پایدار متصور شد. اسلام چنین دستگاهی ست. در جایی که اسلام حاکم است، نه خود کسان، یعنی امت مسلمان و پیشوایان اش، و نه بندیان و به زنجیر درامدان در آن دستگاه، – در مورد ایران اکثریت مطلق مردم کشور-، نمی توانند از زندگی سالم و سعادتمندی برخوردار باشند. هم خود در عذاب اند و هم هماره موجب عذاب دیگران اند. این از آن روست که دروغ هرگز نمی تواند به تولید نیکی و خیر یاری رساند، هرگز. از دل دروغ جز دروغ نزاید.

نتیجه روشن است: تا اسلام در ایرانزمین هست، دروغ نیز، که ذات و اصل الاصول اسلام است، هست و تا دروغ هست، دو روئی و ریا و تظاهر و ستم و ناراستی و خشونت و دزدی و شکنجه و بدی و رشک و آز نیز هست. جامعه‌ی اسلامی به طور قطع جامعه ای بیمار است و هیچ راهی نیز از درون خود به سوی تندرستی نمی تواند بیابد. اسلام، خرچنگی است که جز با جراحی اش نمی توان بر آن چیره شد.

و طبیعی ست که ما نمی توانیم نسبت به سرنوشت میهن و هم میهنان خویش و آن چه که خرچنگ اسلام با ایشان می کند بی تفاوت باشیم. ما باید فرای برخورد سلبی با دستگاه اهرمنی اسلام، هماره موضعی ایجابی نیز اتخاذ نموده و گزینه ای که قابلیت تحقق و موفقیت داشته باشد ارائه دهیم. خوشبختانه گزینه و پادزهر اسلام نه تنها در دسترس است، که شالوده‌ی کلیت تمدن ایرانی را نیز فراهم می آورد و کم و بیش در درون هر ایرانی یافت می شود. نام آن گزینه و پادزهر، سنت اخلاقی اشو زرتشت اسپیتمان است. نظام فرهنگی و یزدان شناختی ایرانی، و مسلما کلیت جامعه‌ی ایرانی، هیچ راهی ندارد جز بازیابی همه سویه‌ی دستگاه ارزشی زرتشتی که استوار بر سه اصل اندیشه‌ی نیک، گفتار نیک و کردار نیک است.

و این بسیار مهم است: نیکی، فرای سویه‌ی ایجابی اش، یعنی نیکی ورزیدن و فاعل امر نیک بودن، هماره سویه‌ی سلبی نیز دارد: یعنی دشمنی و مبارزه با دروغ، یعنی دروغ نگفتن و با دروغگو و دروغکار پیکار نمودن. هم از این رو، یک زرتشتی خودآگاه به سنت خویش، چون داریوش و یا کوروش بزرگ، نه تنها خوبی می ورزد، که با بدی و دروغ نیز می جنگد و او را نابود می کند. لاجرم، نابود کردن اسلام و آگاه کردن مسلمان‌ها به زندانی که در اش به سر می برند، امروز، خویشکاری هر زرتشتی باورمند و هر مرد یا زن بازیاب ایرانشهری است. ما باید در کنار مبارزه‌ی برنامه‌مند با اسلام، دست یکایک مسلمان‌ها را گرفته و به سوی آتش مقدس بازگردانیم؛ و این، جز با راست بودن بنیادگرایانه ممکن نیست.

راست بودن بنیادگرایانه از آن رو، چرا که در دستگاه ارزشی مغان، دروغ نه تنها هیچ جایی ندارد، بلکه چنان که در دینکرد ذکر شده است و ما در متون گذشته‌ی خود بدان بازبرد داده ایم، یک فرد زرتشتی حتا در صورتی که دروغ اش موجب سود و نفع برای همه‌ی زرتشتیان شود، نباید دروغ بگوید. این رویکرد بنیادگرایانه در راست بودن و تحت هیچ شرایطی دروغ نگفتن، یک امر یگانه در کلیت تاریخ فرهنگ و تمدن بشری است و مختص آریائیان ایرانشهری و سنت مغان. ایرانیان نخستین مردمانی بودند که معنی راستین دروغ نگفتن را درک کرده و شالوده‌ی فلسفی اش را ریختند.

لیک ایرانیان یک گام نیز فراتر رفته اند و چیون گفته اند: فرای منع دروغ حتا هنگامی که سودی از آن دروغ متصور باشد، یک فرد زرتشتی باید راست بگوید، حتا زمانی که سخن راست اش به زیان همه‌ی زرتشتیان تمام شود. این بخش دوم، یک گام از اصل پیشین نیز رادیکال‌تر است: برای متحقق شدن راستی زیان را به جان خویش و همباوران خویش پذیرفتن! این آموزه، که هزاران سال پیش از امانوئل کانت بنیاد نهاده شده است، به روشنی گسست مفهومی عظیمی را که میان سنت ابراهیمی/اسلامی با سنت زرتشتی/آریائی موجود است را به نمایش می گذارد و هم از این روست که ما هماره تاکید کرده ایم، نسبت اسلام/حجاز با بهدینی/ایرانشهر، نسبتی مطلقا سلبی است و دستگاه مزدیَسنی و دستگاه اسلامی، نافی و سالب همه سویه‌ی یکدیگر اند. از اسلام هیچ راهی به زرتشتی گری نمی رود، و نه از زرتشتی گری هیچ راهی به اسلام.

بر این پایه، با عنایت به آن چه که بر سرزمین ما می رود، یکایک ما، به حکم خرد و وجدان تاریخی، موظفیم از ستمخانه‌ی استوار بر دروغ و ریای اسلام خارج، و به کاخ زیبا و پر شکوه سنت فرهمند زرتشتی بازگردیم و راستی و نیکی و خوبی و مهر و رادی را مبنای زندگی خصوصی و همگانی خویش قرار دهیم. نه تنها خود، که گمراهان مانده در سیاه چاله‌ی اسلام و روشنفکری را نیز باید از تاریکخانه ای که بدان مانده و خو کرده اند بیرون آوریم، و چنین خواهیم کرد.

صورت مسئله از روزن ایرانشهری و جنبش استقلال طلبی آریائی این است:

1- اسلام، فارغ از موضع اشغالگرانه اش در نسبت با ایران، گذشته از شرّ مستمری که برای ایرانزمین داشته و دارد، در نفس اش، هرگز یک دین نبوده و نیست، بلکه یک ایدولوژی فاشیستی، حذف گرا، استوار بر تبعیض‌های برنامه مند و چهارگانه‌ی جنسی و سیاسی و اقتصادی و یزدان شناختی، و به شدت خشونت طلب و دروغ محور است، آن چنان که کمونیسم و نازیسم و صهیونیسم نیز با هم نبودند.

در خشونت، اگر دمکراسی را که خشن‌ترین، خطرناک‌ترین، انسان ستیزترین، و طبیعت براندازترین نوع حکومت تاریخ است، کنار نهیم، هیچ فاشیسم کهن و نوینی به گرد پای اسلام نیز، که برایند مستقیم جهودیت و مسیحیت است و خود تولید کننده‌ی بهائیت می باشد، نمی رسد.

2- آخوندها، فارغ از زمان و مکان و نقش و جایگاه فردی شان، نمایندگان رسمی و یونیفورم پوش اسلام اند، اینان، بنابرتعریف، دشمن انسانیت و طبیعت تلقی می شوند، خود، چونان دشمن سوگندخورده و اشغالگر با ایرانیان و میهن ایشان رفتار کرده و می کنند، و لاجرم چنان دشمن و اشغالگر نیز باید با ایشان رفتار کرد.

هم از این رو، ما آخوند خوب و آخوند بد نداریم، آنچنان که نازی خوب و نازی بد، صهیونیست خوب و صهیونیست بد، کمونیست خوب و کمونیست بد نیز نداریم. یک کمونیست باورمند، یک موجود خطرناک، خشن و بی رحم است که برای رسیدن به اهداف ایدولوژیگ اش به هیچ کس و هیچ چیز رحم نمی کند، از پول پوت تا انور خوجه، نمونه‌ها بسیارند.

3- اسلام با ایران هرگز همزیستی نداشته و ندارد، اسلام بر ایران سوار است و از آغاز ورود خونبار اش به سرزمین ما، چنان یک انگل از خون ایرانشهر تغذیه کرده است. آخوند، به عنوان نماینده‌ی رسمی اسلام، تجسم مستمر این زیست انگل وار بوده و هست: او جز جهل، هیچ تولید فکری ای ندارد و جز سوء استفاده‌ی جنسی و اقتصادی و سیاسی، و بهره برداری یک جانبه، هیچ فعالیتی در حوزه‌ی اجتماعی از خود بروز نمی دهد. چنین موجود انگل‌پیشه و غیر مولدی را، به ویژه زمانی که ابزار خشونت و قهر را نیز در دست دارد و با بی رحمی ای برنامه مند و مثال زدنی، در سرکوب هر گونه تلاش برای آزادی و عدالت از آن بهره می برد، به حکم وجدان و اخلاق و خرد باید به هر طریق ممکن الوصول از جامعه راند. هر کس، در هر جایگاهی که هست موظف به پیکار با آخوند و راندن و اخراج او از اجتماع است. آخوند، از روزن زرتشتی و آریائی، نماینده‌ی رسمی اهرمن است.

هم از این رو، خشونت اعمال شده از سوی ایرانیان نسبت به آخوندها، به حکم اخلاق و خرد و وجدان، امری سد در سد قابل دفاع به شمار می رود و هیچ ایراد حقوقی، فلسفی و اخلاقی ای نمی توان بدان گرفت. روشن است: به هیچ فرد زیر شکنجه ای نمی توان خرده گرفت که چرا برای گریز از شکنجه، در صورت امکان، شکنجه‌گر را می کشد و می گریزد. آنچنان که هیچ زن تحت تجاوزی را نمی توان به جرم کشتن تجاوزگر محکوم نمود.

ایران و ایرانی، 1400 سال است زیر تجاوز و شکنجه‌ی مستمر اسلام به سر می برد و عامل عینی این تجاوز نیز کسی نیست، جز آخوند. از این رو، کشتن فرد آخوند، به عنوان سمبل یونیفورم پوش تجاوز و شکنجه ای 1400 ساله، نه یک تعرض به یک فرد ناشناس، بلکه کوششی اخلاقی در جهت حفظ بقای خویشتن و به جای آوردن عدالت است.

4- روشنفکری ایرانی، به عنوان بال سکولار اسلام و توجیه‌گر سنت اهرمنی اسلام، در تمامی جنایات اسلام و آخوندها، از منظر وجدانی، شریک جرم است. هم از این رو، اگر روشنفکری نیز یونیفورم واحدی می داشت، ایرانیان محق بودند همان عملی را که با آخوند انجام می دهند با ایشان نیز انجام دهند. لیک از آن رو که روشنفکری دارای لباس فرم نیست، و این لباس فرم بسیار مهم است، ما محق به چنین برخوردی نیستیم. لاجرم تکلیف کسان را به روش‌هایی دیگر معلوم خواهیم کرد.

5- در مبارزه با آخوند حساب نیروهای نظامی را به کل باید جدا کرد. پلیس، بسیجی، سرباز، سپاهی یا هر فرد نظامی دیگر می تواند مرتکب جرم شود. لیک هیچ آریائی ای اجازه‌ی برخورد خودسرانه با نظامیان را، که در نفس خویش یگانه فرماسیون هنوز دارای ته مانده‌های آریائی‌گری می باشند، ندارد. برخورد با نظامیانی که خود را ابزار دست آخوندها نیز کرده اند امری جداگانه است و قابل رسیدگی در دادگاه‌های مربوطه. بی شک در هنگام جابجائی‌های اجتماعی، هنگامی که این یا آن نظامی، برای دفاع از این یا آن آخوند، در برابر صفوف آریائیان می ایستد، این خود اوست که سرنوشت خود را با اشغالگران گره زده است. لیک فارغ از این وضعیت استثنائی، ما در بازیابی ایرانشهری مسئولیت تمامی جنایات رژیم کنونی را در درجه‌ی اول متوجه‌ی آخوندها، و در درجه‌ی دوم متوجه‌ی همازوران ایشان، یعنی روشنفکرها می دانیم. نیروهای نظامی، در میان فرماسیون‌های اجتماعی موجود، یگانه نگهداران ایرانزمین و یگانه یاران ما به شمار می روند، خود اگر هنوز دارای خودآگاهی آریائی بسنده نیستند. همان گونه که آخوند در نفس اش نماینده‌ی اهرمن است، مرد نظامی نیز، چون مرد کشاورز، در نفس اش نماینده‌ی اهورامزدا ست. ما به هیچ وجه اجازه نمی دهیم جهان غرب، مافیای روشنفکری، و نه مسلما خود آخوند‌ها، آدرس اشتباه به ایرانیان دهند و نظامیان را مقصر جنایات به جای آورند. خیر چنین نیست. سرچشمه‌ی شرّ اسلام است و فاعل شرّ، نماینده‌ی رسمی و یونیفورم پوش اسلام، یعنی آخوند. هر دو باید در ایرانشهر نابود و ریشه کن شوند و هر دو، نابود و ریشه کن خواهند شد. ما تا یک آخوند و یک مسجد در ایرانشهر است به این راه، یعنی مبارزه با اسلام و آخوند، که از همان فردای گسست قادسیه با کشتن عمر توسط فیروزان آغاز شد و تا کوشش ایرانی گرایانه‌ی اصغر نحوی پور ادامه یافته است، پایبند خواهیم ماند. در این مورد، هیچ توهمی نباید وجود داشته باشد.

در درون کشور فقط و فقط باید روی سپاه و ارتش سرمایه گذاری کرد و روحانیت (اسلام) و روشنفکری را زد. تا این دو ستون ویران نشوند، و این بزرگترین خویشکاری نیروهای نظامی و خشثره‌هاست، نیکبختی و فرّ گمشده‌ی آریائی نیز به ایرانشهر بازنخواهد گشت. در کنار این، باید بر روی گسترش دین بهی و آئین زرتشت متمرکز شد تا هسته‌ی سخت ایمانی کشور حفظ شود. موشک‌های سپاه نشان دادند که سکان هدایت و امنیت کشور نه در بیت رهبری و وزارت فرماسون زده‌ی خارجه و خنده‌های بی جا و دشمن شاد کن ظریف، که صرفا در پادگان‌های سپاه و ارتش و برد موشک‌های آریائی است. در نبود یک سیاست نرم آریائی و میهن پرستانه، یگانه ضامن صلح و امنیت تمدنی ما در حال حاضر توانائی عینی نیروهای لشگری و سپاهی است.

1) چقدر پرتاب موفقیت آمیز این چند موشک به اپوزیسیون خارج کشوری و اصلاح طلبان داخلی (همان عوامل درونی تیلرسون) برخورده است! راه به راه تفسیر و تأویل در می کنند که چه اشتباهی کرده است سپاه با هدف قرار دادن دیرالزور! کسان تا به امروز یک خط در این باره ننوشته اند که اصولا آمریکا و اروپا و عربستان و ترکیه چه می کنند در سوریه و به چه اجازه ای در آن جا دست به کشتار و بمب باران می زنند. ماجرای یمن که در باره اش خفقان گرفته اند جای خود. لیک کشته شدن چند تروریست داعشی (همان ناتوی اسلامی غرب) و بُرد موشک‌های ایرانی باعث سردرد و عذاب خاطر شان شده است. وقتی می گوئیم اپوزیسیون خارج از کشور و اصلاح طلبان همکار شان در داخل، ستون خیمه‌ی ایرانستیزی و تجزیه‌ی دمکراتیک کشور اند، بی سبب نیست.

ما هرگز چنین وضعیتی را در تاریخ کشورهای دیگر سراغ نداریم: این که رژیمی اشغالگر بر سر کار باشد، لیک اپوزیسیون اش از خود اش برای آن کشور اشغالی مضرتر و خطرناک‌تر به شمار رود. رژیم و اپوزیسیون مسابقه گذاشته اند بر سر این که چه کس ایران را زودتر متلاشی و مفلوک می کند. اسف آور این که در این بازی مرگآور اپوزیسیون دمکرات گوی رقابت را از خامنه ای و رژیم اش که آن‌ها نیز دمکرات‌ترین حکومت طی یک سده‌ی گذشته هستند، ربوده است. فواید دمکراسی یکی دو تا نیست!

باری، یکی از سخن‌هایی که چندین بار به پسرک (رضا پهلوی) گفتم و دوست همرزم ام سپهبد اویسی نیز حضور داشت، این بود که برای نجات ایران باید نخست ایران را از دست “ایرانیان” نجات داد. مثال نیز برای اش می زدم تا متوجه شود موضوع چیست و چه مثالی بهتر از مافیای روشنفکری و اپوزیسیون دمکرات که از عصر پهلوی اول تا پس از سقوط تهران در 57، هماره در خط ویرانی کشور عمل کرده است.

خط ما، و آن چه که از پسرک می خواستیم و تا زمانی که بودیم تا حدودی نیز موفق به اجرای اش شدیم، این بود که در درون کشور فقط و فقط باید روی سپاه و ارتش سرمایه گذاری کرد و روحانیت و روشنفکری و اسلام را زد. در کنار این، باید بر روی گسترش دین بهی و آئین زرتشت متمرکز شد تا هسته‌ی سخت ایمانی کشور حفظ شود. تقسیم کار نیز کرده بودیم، بخشی را از طریق خود پسرک پیش می بردیم و مسلما با کلامی آرام‌تر و مناسب مقام اش، و بخشی را نیز از طریق حلقه‌های گوناگون مبارزاتی که گسترش داده بودیم و اینان، رویکردی سخت‌تر و پرخاشی‌تر داشتند. کار نیز به خوبی پیش می رفت. لیک پسرک و مادر جادوگر اش را سودائی دیگر بود. اینکه در سر چه می پروراندند را امروز مشاهده می کنیم. راه ما اما، همچنان همان است: بازیابی مضاعف تمدنی: بازیابی دین زرتشت و سیاست کوروش. در پیروزی این خط هیچ شکی نیست.

2) موشک‌های سپاه نه تنها قلب اصلاح طلب‌ها و اپوزیسیونِ به همان اندازه فاسد که دمکرات را نشانه رفتند، نه تنها محافل عربی-عبری-ترکی را شوکه کرد تا جائی که صدای نتانیاهو نیز درآمد که ایران نباید ما را تهدید کند: به عبارت دیگر کشته‌های داعشی را کشته‌های اسرائیلی به جای آورد و به طور علنی خود را نیروی حامی داعش معرفی کرد؛ بلکه این موشک‌ها تیر خلاصی نیز بودند در گیجگاه سیاست ورزی ناشیانه‌ی خامنه ای و بیت سراپا فاسد اش. هرگز نباید فراموش کرد: نرمش قهرمانانه و زانو زدن در برابر غرب هیچ ربطی به روحانی ندارد، روحانی یکی از مهره‌های چندگانه‌ی فراماسونی ست و نه بیش. لیک آن کس که با حذف مشائی که رفته بود پای آخور نشین کردن همیشگی قاطر چلاق اسلام، این مهره‌ی نفوذی لندن را بر روی صفحه‌ی شطرنج به حرکت درآورد تا به غرب باج دهد، خامنه ای بود؛ و اینبار نیز با حذف احمدی نژاد باری دیگر بقای او و کلیه‌ی تیم فراماسون‌ها را تضمین کرد.

این که مشائی و احمدی نژاد از روزن آریائیان لنگ کفش کهنه ای در بیابان دمکراسی بیش نیستند سخنی ست دیگر و پیش‌تر بارها بدان پرداخته ایم، لیک بی تدبیری بزرگ‌تر خامنه ای، بی تدبیری ای که چیزی جز خیانتی بی مرز نیست، در جائی دیگر است: فتوای فقهی در این مورد که ایران هیچ وقت بمب اتمی نخواهد ساخت و فرستادن این فتوی به سازمان ملل. این یعنی خلع سلاح خودخواسته کشور و قانونی کردن آسیب پذیری مدام! ایران تقریبا به اندازه‌ی کشورهای عضو سازمان ملل دشمن دارد، چنین کشوری را خود به دست خود خلع سلاح کردن اوج ایرانستیزی و خیانت است و ما، چنین ایرانستیزی ای را حتا در شاهان قجر نیز سراغ نداریم. تنها رضا پهلوی است که می تواند در ایرانستیزی دوشادوش خامنه ای حرکت کند، چه، او نیز چون خامنه ای پیشاپیش تاکید کرده است که ایران هرگز نیازی به بمب اتم ندارد! پرسش این است: کسان به چه جرأتی چنین جسارتی می کنند و کشور را از بمب اتم بی نیاز می دانند؟

باری، پرتاب موشک‌های سپاه به دیرالزور نشان داد که نرمش قهرمانانه رویای خامی بیش نیست. تمامی تدابیر خامنه ای به انضمام تمامی قراردادهای چرب و چیلی ای که با شرکت‌های اروپائی و آمریکائی بسته اند، همه و همه برای خرسند کردن غرب بی فایده بود: ترامپ طرحی برای تحریم کشور به اجرا می گذارد که در محافل امنیتی داخل کشور به نام حفره‌ی سیاه نامدار شده است: حفره ای که تمامی اقتصاد ایران را به درون خود فرو می بلعد و زمین گیر می کند. به عبارت دیگر، با طرح جدید، ما به شرایطی حتا بدتر از قبل از برجام بازخواهیم گشت.

در این میان موشک‌های سپاه نشان دادند که سکان هدایت و امنیت کشور نه در بیت رهبری و وزارت فرماسون زده‌ی خارجه و خنده‌های بی جا و دشمن شاد کن ظریف، که صرفا در پادگان‌های سپاه و ارتش و برد موشک‌های آریائی است. این بدین معنی ست که در نبود یک سیاست نرم آریائی و میهن پرستانه، یگانه ضامن صلح و امنیت تمدنی ما در حال حاضر توانائی عینی نیروهای لشگری و سپاهی است. ایران در بعد سیاسی به کل زمینگیر شده است و نمایندگان سیاسی کشور، چه در داخل و چه در خارج، نه تنها پیشبرنده‌ی حداقلی از منافع تمدنی نیستند، که خود نافیان عینی آن به شمار می روند و در اغلب اوقات از دشمن سوگندخورده دشمن تر اند.

لاجرم، راه برون رفت از بن بست تمدنی ای که در آن به سر می بریم، راه آزادی و امنیت و رفاه، راه تضمین بقای ایرانزمین و نیکی نسل‌های آینده مان، صرفا با چکمه است که پیموده می شود. روحانیت و روشنفکری، چنان که از صدر مشروطه تا امروز، دو ستون فساد و ویرانی در کشور هستند و تا این دو ستون ویران نشوند، و این بزرگترین خویشکاری نیروهای نظامی و خشثره‌هاست، نیکبختی و فرّ گمشده‌ی آریائی نیز به ایرانشهر بازنخواهد گشت. یک کودتای آریائی و بازگرداندن سکان هدایت کشور به الیت فکری و فرهنگی آریائی، یگانه راه نجات ایرانزمین و منطقه است.

]]> https://iranshahrig.com/pr-articles/960321/ Sun, 11 Jun 2017 00:00:47 +0000 http://iranshahrig.com/?p=2096 مشکل اسلام امری است ذاتی، اسلام در ذات اش بدگوهر و اهرمنی است و زورگوئی و بی مدارائی بخشی وجودی از او. اگر زور نگوید و قلدری نکند نمی پاید. از روزن تاریخی، اسلام با شمشیر زاده شده است و به تازیانه مانده است. جز این، مسلمان‌ها به خود اجازه می دهند تمامی آئین‌های عجیب و رسوم غریبه‌ی خود را به دیگران تحمیل کنند و اگر کسی نپذیرفت، یا سر از تن اش جدا کنند و یا دمر اش کنند و بر کمر اش کوبند. هم از این رو فرقی ماهوی میان شیعه و سنی، میان اسلام رحمانی و اسلام داعشی، میان این یا آن وجه از این کیش اهرمنی وجود ندارد، همه، سر تا پا یک کرباسند.

ما می دانیم که مفسران و روشنفکران متعلق به این مکتب پلید که 1400 سال است جز با زور مدون و قهر برنامه‌ریزی شده در ایرانزمین بر سر کار نبوده است، تفسیر و تأویل زیاد می کنند و چیزهای بسیاری به هم می بافند و می گویند، لیک کارنامه‌ی عملی و نظری اسلام یک چیز را بیش به ما نشان نمی دهد: مانیفست خشونت. اسلام مانیفست خشونت است و ایرانزمین هرگز روی آشتی و رامش و خوبی و بهی نخواهد دید، اگر ریشه‌ی اسلام را از این مرز و بوم نکنیم. این یک خویشکاری تاریخی ست و تا اسلام در ایران به گور نرود، فرّ آریائی رهائی نخواهد یافت.

در این راستا، بی سبب نیست که ما در بازیابی ایرانشهری کلیت روشنفکری ایرانی را دشمن ایرانزمین می دانیم، چه، روشنفکری از روز پیدایش اش، یعنی از صدر مشروطه، مدافع اسلام بوده و هست. مشروطه یعنی مشروط به اسلام و فرق مشروطه چیان با مشروعه خواهان این بود که مشروطه چیان می گفتند قوانین کشوری باید مشروط به قرآن باشد و هر چه با اسلام توافق نداشت حذف گردد، لیک مشروعه خواهان معتقد بودند اسلام فی نفسه کامل است و نیازی به قانونی به جز قوانین اسلام نیست که بعد مجبور باشیم آن‌ها را با اسلام تطبیق دهیم. تمام دعوا بر سر همین امر مضحک و به کل منفک از مفهوم ایران بود.

امروز، کسی که برای بهبود وضع ایران و ایرانی مبارزه می کند، نمی تواند فرقی میان یک مسلمان حرفه ای و یک روشنفکر بگذارد؛ و ما نیز نمی گذاریم. روشنفکری و اسلام دست کم سد سال است که دو روی یک سکه اند. فتنه‌ی 57 سندی ست عینی از این ائتلافِ برای میهن مرگبار. همازوری و همدوشی کسان تا به همین امروز ادامه دارد. همین مسلمانان، وقتی در اقلیت اند، صدای گریه و زاری شان به هواست و از دیگران متوقع اند که آئین و اصول ایشان را رعایت کنند. لیک به محض این که به قدرت می رسند و یا حس می کنند که قدرتی دارند، ذات پلید کیش اهرمنی شان را هویدا می کنند. 

در یک ایران آریائی یک مسجد اجازه‌ی احداث نخواهد داشت، همانگونه که ایشان به ما اجازه نمی دهند در سرزمین خودمان، در سرزمین زرتشت و کوروش آتشکده احداث کنیم، و 1400 سال است آتشکده‌هامان را ویران کرده اند و می کنند و آثار شاهان و بزرگان مان را ویران می کنند، ما نیز با ایشان همان خواهیم کرد. یک امام زاده در ایران و یک مسجد به جا نخواهد ماند. همه را اختصاص می دهیم به بخش عمومی و برای استفاده در حوزه‌های اجتماعی مختلف. کسان بروند به صحاری عربستان و اسلام شان را آنجا بزیند و مساجدشان را در سرزمین محمد و عمر و علی احداث کنند. ایران، جائی برای اسلام نخواهد داشت و باید به کل از هر آن چه ابراهیمی ست و بوی ابراهیمیت می دهد پاک گردد، اسلامیت و جهودیت و مسیحیت و بهائیت نیز ندارد؛ ما هیچ فرقی میان این چهار کیش نمی گذاریم، هیچ فرقی.

مرد آدونای پرست، آویگدور لیبرمن، وزیر ازشهریگ (وزیر خارجه) اسرائیل، چندی پیش در «همایش اَبیمی مونیخ» (کنفرانس امنیتی مونیخ) با آوای بلند گفته بود: ” در جهان سه سیج (خطر) بیش اندر نیست: 1. ایران 2. ایران 3. ایران”. ماه پیش مرد شماره‌ی دوی ریاض و جانشین خلیفه، در یک گفتگوی رسانه ای چنین هرزید: “باید دامنه‌ی جنگ را به درون مرزهای ایران برد”.

نیروهای پاسوانی در ایران نشان دادند که بسیار می توان هشیارتر بود و هنوز جا برای بهتر شدن بسیار است. بیم اوژنان به آسانی توانستند در میانه‌ی تهران، در روز روشن، تا درون رایگاه (مجلس) نیز رخنه کرده و همزمان، آرامگاه آن جهود کشمیری، خمینی، بنیادگذار دستگاه را نیز نشانه گیرند. در ویچشمکی (ویدیوئی) که تارنمای دولت اسلامی بیرون داد دیدیم که هراستازان به عربی سخن می گفتند، لیک ما می دانیم که زبان بنیادین دولت اسلامی عبری است و خونی که در رگ‌های اش شناور است، خون انگلیسی ست و آمریکائی. عربگی، داعش را پوسته و پوششی بیرونی بیش نیست، گوشت و خون و استخوان شان انگلواسرائیلی ست.

دیری نه خواهد گذشت و بهینشگرایان (اصلاح طلبان) و کارشناسان بی بی سی و من و تو خواهند گفت اگر در سوریه و یمن (یمن = سرزمین یم = سرزمین جم/جمشید) و ایراک (عراق) دستدوانی نه می کردیم و از اندر-وَرزی پرهیز می نمودیم، امروز این پیشامد در تهران رخ نه می داد: این، فرای این که تُنُک مایگی ای روشنفکرانه و شوخی ای گول بیش نیست، لیک شکی نیز در اش نیست که بازگوئی و بازسازی همان سخن و پیامِ تل آویو و ریاض و واشنگتن است: ایران باید دست و پای اش را از کوست (منطقه) بیرون کشد و خاورمیانه‌ی بزرگ را به نیروهای ترک و عرب و جهود و آمریکائی وانهد.

اگر مادیانگرایان (اصول گرایان) پژواک بانگ ایرانسوز سعد بن ابی وقاص و خالد بن ولید هستند، وِهگاران و بهينشگرايان (اصلاح طلبان) نیز، چه محمد هنگاران (اسلام گرایان) و چه گیتیگ هنگاران (عرفی گرایان)، ستون پنجم جهانخوارانِ دوشستری (غربی) و شهرکامگی دهخدائیگ (امپریالیسم دمکراتیک) به شمار می روند. نگونبختی ایرانشهر در همین است: گیر کردن میان دو دشمن، از یک سو اژدهای اسلام و کیش محمد و از دیگر سو، کژدم دهخدائی و دوشسترگرائی (غرب گرائی)، همان چیزی که ما الکسندرگی ابراهیمیگ نام اش نهاده ایم.

بارها گفته ایم: ایرانزمین نیاز به یک خانه روبی و فِرِشکاری و تازه گردانی همه سویه و چندین دیسه دارد، چه در پهنه‌ی دین و فرهنگ و چه در کار شهرگانی (سیاست) و آماشت (اقتصاد)، و این، چیون که بی نیاز از زند و نگیزش (تفسیر و تشریح) است، زمان برد و کاری است یک سد ساله. لیک در کشور به اندازه‌ی بسنده نیروهایِ آریائیِ پنهان اندرهست که به توان به آینده به گونه ای بنیادین امیدوار بود. همین آریائیان پنهان بوده و هستند که در سراسر آوام هزار و چهار سد ساله‌ی گذشته، در سراسر آوامِ بیم و هراس محمدیان، فرّ ایران را پائیده و نگه داشته اند. زین پس نیز جز این نه خواهد بود.

دَفک (هدف) و آماج روشن است: پاسخِ های، هوی است. پس ایدون دامنه‌ی نبرد را باید به درون خاک دشمن کشید، ریاض و واشنگتن و تل آویو، پایتخت‌های سه گانه‌ی اهرمن و گنامینو. در این میان باید از فرو افتادن قطر به دست سعودی‌ها پیشگیری نمود، با همه‌ی نیرو. قطر، اگر یمن دوم نیز شود، لیک نه باید بیفتد. زمان، آبستن است و زایا، نه باید گذاشت بچه را دیوان و اهرمنان مامائی کنند.

]]> https://iranshahrig.com/pr-articles/960315/ Mon, 05 Jun 2017 00:00:11 +0000 http://iranshahrig.com/?p=2061 از روزن ایرانشهری ایران یک یار و انباغ بیش ندارد، تنهائی. تنهائی و بی یاری یگانه انباغ راستین ایران بوده است؛ این را باید پذیرفت و بر پایه‌ی آن برنامه ریزی کرد. اکنون، دادستان (موضوع) قطر: قطر، که در یک خود-عرب-پنداری و از خود بیگانگی کیستی شناختی به سرد می برد، برای ما کشوری دشمن است و بخشی از آسه‌ی اناکیِ (محور شرارت)ِ عربی-اسرائیلی-آمریکائی-ترکی. هم از این رو، ما نمی توانیم قطر را، تا زمانی که دگرگونی آرِشمند و مینوداری در رویکردها و آلک گیری‌های شهرگانی و فرهنگی خود پدید نیاورده است، از پایه و ایستار دشمنی به در آوریم و برای نمونه، چون عمان، در ایستار کشوری نه دوست نه دشمن جایدهی کنیم. برخی کشورها هستند که هماره دشمن می مانند، ترکیه برای نمونه، تا زمانی که مردم اش در پیوند با پیشینه‌ی راستین آریائی و دگر-آلتائی شان به خودآگاهی نرسیده و در خود-مغول-پنداری و خود-انآریائی-انگاری به سر می برند، چنین کشوری ست. قطر، چنین نیست و این تانائی و شایدبود (امکان) را دارد که بست و پیوندی بهتر و برای هر دو سو، سودآورتری با ایران داشته باشد. لیک این بهتر شدن وابسته به اگره‌ها (شروط) و پیش-نهش‌هائی چند هست که قطر باید گام به گام آن‌ها را انجام دهد و بیاورزد.

نخستین اگره و پیشار (کوتاه شده‌ی پیش-اگر)، دست برداشتن از کوشش برای سرنگونی اسد و یاری رساندن به جهادی‌های مسلمان است. دومین، بیرون آمدن از باهماد عرب (اتحادیه‌ی عرب) به سود یک همازوری و هماورزی و همیاری کوستیگ (منطقه ای) است. سومین، پذیرفتن و سَهیدنِ آبخوست‌های سه گانه به سان بخشی جدائی ناپذیر از خاک ایران. چهارمین، همکاری با ایران برای بازگرداندن بحرین به خاک ایران و آزاد کردن مردم بحرین از زیر ستم خاندان بحرین ستیز آل خلیفه و سعودی‌ها. پنجمین، بستن پایگاه هوائی العدید (Al Udeid Air Base) که آمریکا از آن برای سرکوب و ناآرام نمودن و هراس افکنی در کشورهای آن کوست بهره می برد. قطری که با ایران دوست باشد نیاز به دوستی دروغین چون آمریکا ندارد.

گام نهادن در راستای انجام و آورزِ هر یک از این کارها، باید پاسخ بایسته را از سوی بخش‌های آریائی دستگاهِ فرهنگ و فرمانروائی در ایران دریافت نماید. نیروهای آریائی پیشینه‌ی زرتشتی مردم یمن را فراموش نکرده اند، ایرانیان عرب زبان شده‌ی قطر که در ایرانی بودن هیچ از مردم عراق کم ندارند، جای خود دارند.