لجن انقلاب مرد / کیخسرو آرش گرگین

اگر فتنه‌ی جهانی ۵۷ را امتزاجی از دو جریان لجنی تاریخ به شمار آوریم، اسلام و کمونیسم، که هر دو شاخه ای از جهودیت می باشند، آن گاه یزدی را باید مخرج مشترک این دو جریان لجنی، آری، لجن مشترک اش به جای آورد. لیک حقیقت این است که با مرگ او هیچ یک از دو جریان لجنی تاریخ ما نمرده است؛ لجن، چه در قالب سیاه حجازی و چه در قالب سرخ اش، تداوم دارد و خویشکاری نابودی آن دو جریان بر جنبش بازیابان ایرانشهر است و لا غیر.

در این میان افسوسی نیز هست که باید بر زبان اش آورد: مرگ آرام و طبیعی این افراد لکه‌ی ننگی‌ست بر پیشانی تاریخ جوانمردی و نمادی از حقیقتی تلخ؛ و آن حقیقت تلخ این است: ژن آریائی در سرزمین زرتشت و کوروش تبدیل به ژن مغلوب شده است. اگر چنین نبود، مردانی چون او هرگز به مرگ طبیعی درنمی گذشتند، همچنان که مردانی چون فریدون فرخزاد و کوروش آریامنش، هرگز تیغ آجین و غرقه در خون نمی شدند. ما آریائیان، در سرزمین بومی خود، اشغال شدگانیم. اینکه اشغالگران به پارسی سخن می گویند هرگز نباید ما را از واقعیت اشغال شدگی دور و غافل کند. بر عکس، تسلط اشغالگران به سخن پارسی بازتابی ست از ژرفنای اشغال شدگی سرزمین ما. وقتی اشغالگر زبان اشغال شده را می آموزد و چنین وانمود می کند که همه چیز سر جای خود است و طبیعی، این امر حکایت از این دارد که اشغال شده‌تر نمی توان بود و اشغال تبدیل به طبیعت ثانوی مردمان اشغال شده گشته است.

و مسلما یگانه راه خروج از این اشغال شدگی تمدنی بازگشت به مدار تیسپون است. خویشکاری بازیابان ایرانشهری این است که به جوانان ایرانشهر بیاموزند که یک مسلمان، بنا بر تعریف، یک اشغال شده‌ی ذهنی ست، و مسلما یک جهود، مسیحی و یا بهائی. ایرانی شدن در درجه‌ی اول یعنی در امر دین و در امر وجدان ایرانی شدن. ایرانی بودن، هرگز و هرگز در امر حقوقی کاسته نمی شود، امری که مافیای سکولاردمکرات، یعنی بال لائیک جهودیت می خواهد به جامعه القاء کند.

اما ما می دانیم که هرگز نمی توان ایرانی حقیقی بود و خدائی ایرانی نداشت. هرگز نمی توان آریائی راستین بود و قبله ای جز آتش داشت. تشریح این امر، یعنی جدائی ناپذیری دین آریائی از هویت آریائی، از مهم ترین اهداف جریان آریائی ست. آری، این که بی زرتشت و اهورامزدا، بی اوستا، ایرانی بودن نه تن‌ها بی معنا، که نا ممکن است. درست است، شرط لازم آریائی بودن اعتقاد به نیکخدائی و شهریاری نیک است؛ یک جمهوری خواه یا هر گونه دمکرات، بنا بر تعریف بیرون از حوزه‌ی تمدن آریائی و در امتداد خط تخریبی ای قرار می گیرد که ریشه در سنت اسکندر و ابراهیم دارد. لیک شرط لازم‌تری نیز هست که بدون آن، آن شرط دیگر فسخ می شود: این که باید فرای ایستادن در سیاست ایرانشهری، مومن به درگاه بغستان آریائی نیز بود. در نهایت، تیسپون یک در بیش ندارد، لیک دری با دو بال که با هم باز می شوند: دین زرتشت، سیاست کوروش.

***

در زیر کارنامه ای فشرده از لجن انقلاب که نه تنها به عنوان شهروند آمریکا، که به عنوان مامور رسمی سازمان سیا، مأموریت اول اش آوردن خمینی به ایران و به قدرت رساندن او بود. بسیاری از فرماندهان ارتش در روز ۲۶ بهمن ۵۷ به دستور و حکم او اعدام شدند و پس از آن‌ اعدام‌‌ها ادامه یافت و او همکاران دیگری هم پیدا کرد تا ارتش ایران را از درون نابود سازد. شعار اصلی‌ او این بود که می گفت رشد انقلات بستگی به نابودی ضدّ انقلاب دارد و همچنین نابودی فرهنگ ۲۵۰۰ ساله ایرانی‌. اینک بهری از زندگی او که س. ش. گرد آورده است:

ابراهيم يزدی، فرزند يک تاجر ثروتمند بازاری بود که در سال ۱۹۵۰ به هم انديشان مصدق پيوست. او پس از آن به گروهی بنام «جبهه‌ی مقاومت» که از سوی طالقانی و مهدی بازرگان طراحی شده بود، وارد شد.

*

۱۹۵۹

يزدی به آمريکا پناهنده شد و در انستيتوی تکنولوژی ماساچوست آمريکا ثبت نام کرد. پس از آن خود را به فاکولته فارلی ديکينسون در دانشگاه مزبور منتقل می کند. او يکبار به دليل تجاوز متهم می شود که بعدا اين مسئله معوق می ماند.

وی از طريق سناتور نيوجرسی، هاريسون ويليامز به تبعيت آمريکا پذيرفته می شود. يزدی با ريچارد کوتام در دانشگاه پيتسبورگ ملاقات می کند. کوتام يک عضو فعال و افسر اداره اطلاعات و جاسوسی آمريکا سيا بود. اين مطلب به روايت همسر يزدی عنوان می شود: “کوتام دوست بسيار نزديک همسر من و شخصی بود که بيشتر از همه درباره‌ی او مي داند. حتا بيشتر از آنچه من مي دانم.” يزدی بعدا انجمن اسلامی دانشجويان ايرانی را تشکيل می دهد.

*

۱۹۶۳

يزدی شعبه انجمن اسلامی دانشجويان ايرانی را در واشنگتن تشکيل می دهد. پس از آن با مصطفی چمران و صادق قطب زاده در مصر آشنا می شود.

*

۱۹۶۴

يزدی آمريکا را برای ديدار علی شريعتی که در فرانسه بود ترک می کند. يزدی سه سال در فرانسه و آلمان سر می کند و سپس در دانشگاه آمريکایی بيروت به عنوان شاگرد پذيرفته می شود.

*

۱۹۶۷

يزدی به هوستون، تکزاس منتقل می شود و در آنجا به اصطلاح در پی پژوهش و آموزش در کالج پزشکی بايلور ثبت نام می کند ولی هنوز هر شش هفته يکبار به واشنگتن سفر می کند جایی که با جوانان مسلمان در سازمانی که تشکيل داده است ملاقات می کند، بنا به گفته توماس ريکس از دانشگاه جورج تاون.

*

۱۹۷۲

يزدی به عنوان نماينده‌ی خمينی و رابط بين مقامات آمريکایی و خمينی مشغول می شود.

*

۱۹۷۶

انجمن اسلامی دانشجويان ايرانی در اينديانا پوليس صاحب يک تشکيلات کامپيوتری اسلامی می شود.

*

۱۹۷۷

يزدی به نجف، عراق، برای ديدار و پيوستن به خمينی سفر می کند. آنها ترتيباتی می دهند تا از طريق معمر قذافی پول‌هایی را دريافت کنند. يزدی همراه خمينی به پاريس سفر می کند و در نوفل لو شاتو، و در کنار صادق قطب زاده و بنی صدر قرار میگيرد.

*

۱۹۷۸

در آگوست: يزدی ترتيباتی می دهد تا رمزی کلارک و ريچارد کوتام، با خمينی در نوفل لو شاتو ديدار داشته باشند.

در اکتبر: از سوی بنگاه سخن پراکنی بريتانيا [بی بی سی] ترتيبی داده می شود تا او به طور هفتگی بتواند از آن راديو به زبان پارسی سخن بگويد.

در نوامبر: يزدی اعلام می کند که در ايران يک حکومت جمهوری اسلامی برقرار خواهد شد و اين زمانی است که معاون رياست جمهوری، جورج بال مطالبی در اين باره عنوان کرده است.

*

۱۹۷۹

۵ ژانويه: يزدی حامل پيام خصوصی و ويژه‌ی کارتر به خمينی است پس از آنکه از کنفرانس گوادلوپ برگشته است. ژنرال نیروی هوایی رابرت هويزر ناگهان از يک سفر اعلام نشده در تهران سر در می آورد و با قرباغی و بازرگان درباره‌ی بی اثر کردن ارتش مذاکره می کند.

۱۶ ژانويه: يزدی با وارن زيمرمن، رييس تيم مذاکره کننده‌ی سياسی آمريکا در پاريس ديدار می کند.

۰۱ فوريه: يزدی به همراه خمينی و در راس تيم او به ايران بر مي گردد. خمينی از سوی نماينده‌ی سازمان ملل آقای آندريو يانگ مورد احترام قرار می گيرد و او را يک مرد مذهبی همانند گاندی خطاب می کند. يزدی به عنوان وزير مشاور در امور انقلاب مسئول تشکيل سازمان سری و مخوف ساواما می شود.

۱۲ فوريه: يزدی در راس اولين دادگاه انقلاب از ژنرال ربيعی و رحيمی و ناجی بازجویی می کند و سپس آنان را به اعدام انقلابی محکوم می کند.

۱۷ فوريه: يزدی با عرفات ملاقات می کند تا تريب انتقال سفارت اسراييل در ايران به سازمان آزاديبخش فلسطين را بدهد.

۱۹ فوريه: فرزند خمينی احمد به همراه يزدی عرفات را مورد استقبال قرار می دهند و سفارت اسراييل را که در خيابان کاخ تهران اشغال شده است، به عرفات تحويل می دهند.

۱۱ مارچ: در يک گفتگو در مجله تايمز، جيمز بيل از دانشگاه تکزاس در آستين، اعلام می دارد که يزدی را ۱۰ سال است می شناسد و اعتقاد دارد يزدی به سياست‌های آمريکا وفادار است.

۰۶ می: يزدی به همراه مصطفی چمران سپاه پاسدارن انقلاب را تشکيل می دهند. يزدی با رييس ميز ايران در وزارت خارجه‌ی جيمی کارتر، هنری پرشت ملاقات میکند.

۰۵ ژوين: بنی صدر، يزدی و قطب زاده، رمزی کلارک را برای شرکت در «کنفرانس بين المللی دخالت‌های آمريکا در ايران» دعوت می کنند. رمزی کلارک نلت، در راس يک هيات درخواست می کند تا «گناهان آمريکا بخشوده شود».

۱۸ جولای: يزدی فاش می سازد که شاپور بختيار در پی بر پایی جمهوری در ايران است تا شورای انقلاب را تحت تاثير قرار دهد.

آگوست: در يک گفتگو با مجله‌ی رکيک و مستهجن بنام پنت هوز [مجله ای است با عکس‌های لختی و سکسی] يزدی اعلام می کند: «آزادی در جمهوری اسلامی معنی بيشتری از آنچه در جوامع غربی به آن توجه می شود دارد… زنان ممکن است از پوشش چادر بهره بگيرند و يا می توانند انتخاب کنند که آنرا نپوشند… اين انتخاب آن‌ها است…»

سپتامبر: يزدی بجای کريم سنجابی وزير خارجه رژيم اسلامی می شود.

۰۴ اکتبر: بنا به نوشته فاينانشال تايمز سايروس ونس، وزير خارجه پرزيدنت کارتر، با يزدی ملاقات می کند.

۱۰ اکتبر: يزدی با رييس پيشين قوه قضایی آمريکا رمزی کلارک ملاقات می کند تا ترتيب ساختاری اعلام جرم بر عليه شاه را بررسی کنند. يزدی با بهشتی که اسلامی‌ها او را «دربار» می خوانند درگيری پيدا می کند که برخی اسناد مربوط به امير انتضام، ميناچی در ارتباط با داماد يزدی، شهريار روحانی که به عنوان نماينده خمينی در آمريکا بسر می برد را از بين برده است.

۰۱ نوامبر: يزدی و بازرگان با زيبگينيو بزژينسکی در الجزيره ملاقات می کنند.

۰۴ نوامبر: يزدی با بوريس لنگن وزير مختار سفارت آمريکا پيش از اينکه «دانشجويان خط خمينی» سفارت را اشغال کنند ملاقات می کند [لازم به توضيح است که آن زمان بوريس لنگن در طبقه‌ی سوم کاخ وزارت خارجه در باغ ملی تهران در اتاق پذيرایی که مجهز به تلويزيون، تلفن، بی سيم و ديگر وسايل ارتباطی بود و به تلکس وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی دسترسی داشت جا سازی شده بود]. کارتر بعدا اموال ايران را که سر به ميليون‌ها دلار می زد در آمريکا بلوکه می کند. يزدی از وزارت خارجه استعفا می دهد و عضو پارلمان جمهوری اسلامی می شود.

*

۱۹۸۰

۲۲ جولای: ديويد بلفيلد (بعدا صلاح الدين) يک آمريکایی که از سوی انجمن اسلامی دانشجويان مسلمان (که از سوی يزدی تشکيل شده بود) به اسلام گرويده بود و از سوی علی آگاه يک مامور جاسوسی رژيم اسلامی و مسئول دفتر حفاظت اموال ايران در داخل سفارت الجزيره، استخدام شده بود، در نقش پستچی ظاهر می شود و با شليک سه گلوله علی اکبر طباطبایی را که بنيانگذار بنياد آزادی ايران در واشنگتن دی سی بود می کشد.

*

۱۹۸۴

می: يزدی به آمريکا سفر می کند و با مک فارلن که مشاور امنيت ملی پرزيدنت ريگان است ملاقات می کند و در اين ديدار «کانال عقبی» (کانال پنهانی) ارتباط با برخی اعضای معتدل رژيم اسلامی در ايران را فراهم می سازد. مک فارلن و قربانی فر مامور می شوند تا ۵۰۸ ” Tube-launched, Optically-tracked, Wire command data link, guided missile” اسلحه ضد تانک (سلاحی که از داخل يک دستگاه لوله مانندی که با وسايل ديداری کنترل و فرمان می گيرد) را به ترتيبی از اسراييل به ايران حمل کنند.